INSANIA GILLETTE

DECEM CUBICULA MENTIS

Est domus quam unusquisque nostrum incolit, quamquam numquam eam elegit.

Inscriptionem non habet. In nulla tabula geographica apparet. Attamen eam melius novimus quam ullum locum in quo umquam vere vixerimus. Intus decem sunt ostia.

Quaedam cotidie aperimus nec animadvertimus.

Alia clausa tenemus, simulantes ea nihil ad nos pertinere.

Et sunt cubicula quae non ipsi aedificavimus, quae tamen nescio quomodo intra nos gerimus. Haec non est doctrina.

Non est enchiridion psychologiae quod in pluteo pulvere obducitur.

Est narratio viri qui haec decem cubicula singillatim peragravit, saepe nesciens ubi esset, et qui nunc, paucis pluribus annis umeris impositis, ea describere conatur prorsus ut ipse ea expertus est.

Decem ostia.

Omnia aperui.

Quaedam cum curiositate.

Quaedam invitus.

Quaedam tantum cum iam sero erat ad redeundum.

Si haec cubicula tibi nota videntur, non ideo est quod meam fabulam narrant.

Ideo est quod, alicubi in imo, tuam quoque narrant.

Ferdinando

INSANIA — Nimietas

Me insanum appellabant.

Non semel.

Interdum quia nimis cogitabam.

Interdum quia nimis sentiebam.

Et interdum tantum quia res ex alio angulo videbam.

Tempore intellexi insaniam saepe esse titulum quem imponimus ei quod in classem digerere non possumus.

Attamen est quoddam insaniae genus quod ex nimia sensibilitate nascitur.

Ex nimia quaerendi cupiditate.

Ex eo quod superficies sine altitudine accipere non possumus.

Insania est cubiculum in quo cogitatio celerius currit quam sermo.

Ubi affectus omnes simul adveniunt.

Ubi cor ostia sua claudere non potest.

Quisquis per id transit, numquam idem exit.

Nam aliquid vidit.

Et quod visum est, non videri non potest.

Multi insaniam contrarium intellegentiae esse credunt.

Mihi non persuasum est.

Interdum propinqui cognati sunt.

Interdum insania est intellegentia ad ultimum suum finem perveniens.

Punctum ubi iam contineri non potest.

Ubi nimis multos nexus videt.

Nimis multas significationes.

Nimium rei verae eodem tempore.

Et cum id accidit, sermo iam non sufficit.

Tantum gestus — aut silentium — manet, interpres imperfectus.