GILLETTE आणि तीन हा आकडा

तीन हा आकडा रोज माझ्या मागावर होता.

प्रत्येक क्षणी.

आणि मी अजिबात अपेक्षा करत नसे, तेव्हाच तो उगवायचा.

काही दिवसांपूर्वी, झोपेतून उठताना, माझ्या जबड्याच्या उजव्या बाजूखाली मला एक छोटी सूज दिसली.

साधारण एका गोटीएवढी.

माझ्या बायकोने विचारले, हे काय आहे.

मी तिला एकमेव अर्थपूर्ण उत्तर दिले.

बरेच दिवस मी प्रवास केलेला नसल्याने — कदाचित वाट पाहण्यामुळे, कदाचित गरजेमुळे, कदाचित टेस्टोस्टेरॉनच्या अतिरिक्त निर्मितीमुळे — तिसऱ्या गोटीने उगवायचे ठरवले होते.

आणि ती कुठे ठेवायची हे निवडणारा मी नव्हतो.

माझी बायको हसली.

तिने मला मूर्खपणा थांबवून डॉक्टरला दाखवायला सांगितले.

पण कोणत्या डॉक्टरला?

फॅमिली डॉक्टरला?

रुग्णालयातल्या डॉक्टरला?

तज्ज्ञाला?

फॅमिली डॉक्टरला फारसे काही माहीत नव्हते आणि तो प्रयोगांवरच जगत असल्यासारखा वाटायचा.

रुग्णालयातला डॉक्टर काहीही सिद्ध करण्याचे बंधन नसलेल्या झटपट उपचारांवर जगायचा.

तज्ज्ञ पैसे घ्यायचा, म्हणून तो माझ्यासाठी नव्हता.

आपत्कालीन वैद्यकीय सेवा सगळ्या वाईट पर्यायांमधली सर्वात चांगली वाटली.

एका डॉक्टरबाईंनी दार उघडले आणि मला काय हवे आहे ते विचारले.

मी अजून फाटकाबाहेरच उभा होतो.

“फळे-भाजीचे दुकान शेजारी आहे हे मला माहीत आहे,” मी म्हणालो, “पण हा खरोखर दवाखानाच आहे ना?”

“हो. तुम्हाला काय हवे आहे?”

“दोन किलो केळी. मला आत घेतलेत, तर कोणती जात ते सांगतो.”

त्या हसल्या आणि त्यांनी फाटक उघडले.

मग त्यांनी माझा चेहरा आणि माझी तिसरी गोटी पाहिली.

हातमोजे आले.

जागा तपासली गेली.

गालगुंड लगेच बाद ठरले.

तो आजार मी चार वर्षांचा असतानाच पचवला होता.

निकाल आला.

सुजलेली लसिका ग्रंथी.

तिची लगेच तपासणी व्हायला हवी होती.

“डॉक्टरांसाठी हमखास उत्पन्न” मोहीम अधिकृतपणे सुरू झाली होती.

तीन चिठ्ठ्या:

एक प्रतिजैविक.

एक स्टेरॉइड.

एक अल्ट्रासाऊंड तपासणी.

आणि पुढच्या मूल्यमापनासाठी तीन दिवसांनी परत येण्याचे वचन.

मग त्यांनी एक कागद घेतला आणि अल्ट्रासाऊंड कसा करायचा ते समजावणाऱ्या सूचना लिहायला सुरुवात केली.

मी हसलो.

“अल्ट्रासाऊंड कसा होतो हे कळायला तुमच्या सहकाऱ्याला लेखी सूचनांची गरज आहे, याची तुम्हाला खरोखर खात्री आहे?”

“तुमचे बरोबर आहे,” त्यांनी उत्तर दिले.

मग आला तो अटळ प्रश्न.

“तुम्ही उदरनिर्वाहासाठी काय करता?”

“मी रुग्ण आहे.

पण माझा बहुतेक वेळ फळे-भाजीच्या दुकानांत जातो.”

मी उठलो.

“मी घरी जातो.

मी लसणाने स्वतःवर उपचार करीन.

आणि मग तुम्हाला कळवीन.

प्रत्यक्ष निवृत्तीपर्यंत पोहोचणाऱ्या मोजक्या भाग्यवानांपैकी तुम्ही एक आहात.

एकदा लोकांना परिणाम कळले, की तुमच्या अनेक सहकाऱ्यांना नवा व्यवसाय शोधावा लागेल.”

मी घरी पोहोचलो तेव्हा माझी बायको वाट पाहत होती.

काळजीत.

निदान काय झाले, हे तिला जाणून घ्यायचे होते.

मी तिला काळजी करू नको असे सांगितले.

लवकरच मी पुन्हा प्रवास करू लागणार होतो.

आणि ती सूज बहुधा नाहीशी होईल.

कदाचित विमान उतरण्याआधीच.