GILLETTE बुद्धिमत्ता

मनाच्या दहा खोल्या

असे एक घर आहे, ज्यात आपल्यापैकी प्रत्येकजण ते कधीही न निवडता राहतो.

त्याला पत्ता नाही. ते कोणत्याही नकाशावर दिसत नाही. तरीही आपण खरोखर राहिलेल्या कोणत्याही ठिकाणापेक्षा आपण त्याला अधिक ओळखतो. आत दहा दारे आहेत.

काही आपण लक्षातही न येता रोज उघडतो.

इतर आपण कुलूपबंद ठेवतो, त्यांचा आपल्याशी काहीच संबंध नाही असे दाखवत.

आणि मग अशा खोल्या असतात ज्या आपण स्वतः बांधल्या नाहीत, तरीही कशा कोण जाणे आपण त्या आपल्या आत वागवतो. हा सिद्धांत नाही.

हे कपाटावर धूळ खात पडलेले मानसशास्त्राचे पुस्तक नाही.

ही एका अशा माणसाची कहाणी आहे जो या दहा खोल्यांमधून एकेक करून चालत गेला, अनेकदा आपण कुठे आहोत हे न कळता, आणि जो आता, खांद्यावर आणखी काही वर्षे घेऊन, त्या जशा अनुभवल्या तशाच त्यांचे वर्णन करण्याचा प्रयत्न करत आहे.

दहा दारे.

मी ती सगळी उघडली.

काही कुतूहलाने.

काही नाइलाजाने.

काही तेव्हाच, जेव्हा मागे फिरायला आधीच खूप उशीर झाला होता.

या खोल्या ओळखीच्या वाटत असतील, तर त्या माझी कथा सांगतात म्हणून नाही.

तर कारण, कुठेतरी खोलवर, त्या तुमचीही कथा सांगतात.

Ferdinando

बुद्धिमत्ता — आकलन

मी तरुण असताना मला वाटायचे की बुद्धिमत्ता हा उत्तरांचा विषय आहे.

काळानुसार मला कळले की ती प्रश्नांची असते.

मला सगळे माहीत असलेले शिकलेले पुरुष भेटले.

आणि सगळे समजणारे साधे पुरुषही.

फरक प्रचंड होता.

पहिले साठवत होते.

दुसरे आकलन करत होते.

खरी बुद्धिमत्ता आक्रमण करत नाही.

ती न्याहाळते.

ती न्याय करायची घाई करत नाही.

ती वाट पाहते.

ती बंद दारापेक्षा उघड्या खिडकीसारखी अधिक दिसते.

तुम्ही तिला छोट्या तपशिलांत ओळखता.

तिला कधीच घाई नसते.

कारण तिला माहीत असते की वास्तव जवळजवळ नेहमीच आपल्या मतांपेक्षा अधिक गुंतागुंतीचे असते.

आणि जे खरोखर बुद्धिमान असतात त्यांना स्वतःला कधीच श्रेष्ठ वाटत नाही.

त्यांना कुतूहल वाटते.

त्यांना माहीत असते की प्रत्येक खात्री तात्पुरती असते.

प्रत्येक सत्यात एक छटा असते.

आणि बोलण्यापेक्षा समजणे खूपच कठीण असते.

मग कोणालातरी कळले की बुद्धिमत्तेचा धंदा करता येतो.

ती मोजली गेली.

वर्गीकृत केली गेली.

बांधून पॅक केली गेली.

विकली गेली.

चाचण्या, आकडे आणि क्रमवाऱ्या आल्या.

जणू मन एका गुणसंख्येत बसवता येते.

जणू बुद्धिमत्ता एखाद्या प्रश्नावलीत राहते.

आज अनेक लोक आपण बुद्धिमान आहोत हे ऐकण्यासाठी पैसे मोजतात.

ही भरभराटीची बाजारपेठ आहे.

तरीही त्या पुष्टीची गरजच मुळात विचार करायला लावणारी असायला हवी — तो पहिला खरा प्रश्न, जो ती चाचणी कधीच विचारणार नाही.