GILLETTE बरगंडी — अंक 3

कथा कधीच सारख्या नसतात, कारण त्या ज्या क्षणांत भेटतात ते क्षण कधीच सारखे नसतात. जागा बदलतात. ऋतू बदलतात. माणसे बदलतात. आणि जेव्हा स्त्रिया वाटेत येतात, तेव्हा भाकिताला काहीच किंमत उरत नाही.

ही कथा मी काही काळापूर्वी सांगितली होती. आज मला ती अधिक तीव्रतेने पुन्हा सांगायची आहे, जवळजवळ स्वतःशीच बोलल्यासारखी — आठवणीची एक हाक, काळाच्या दारावर ठोठावत राहणारा एक आवाज, जो मला केवळ जे घडून गेले त्याचीच नव्हे, तर कदाचित जे अजूनही घडू शकेल त्याचीही आठवण करून देतो.

अंक 3 — शेवटचा हंगाम

Sabine माझ्या शेजारी असताना भविष्य आता दूर वाटत नव्हते.

ते एक ठिकाण बनले होते.

मी द्राक्षमळ्यांकडे पाहिले आणि नव्या ऋतूंची कल्पना केली. मी माझ्या मुलांचा, त्यांच्या मुलांचा विचार केला, आणि इस्टेटीतून घोड्यावरून फिरण्याची ताकद माझ्यात उरणार नाही तेव्हा जे काही उरेल त्याचा. अनेक वर्षे मी कामाच्या मागे धावलो होतो.

जबाबदाऱ्या.

आव्हाने.

निकाल.

मी देश ओलांडले होते, व्यवसाय उभारले होते, विजय आणि पराभव दोन्ही पाहिले होते.

तरीही शांततेने जणू बरगंडीचा तो कोपरा आणि काळाने अनपेक्षितपणे मला परत दिलेली ती स्त्री निवडली होती.

Sabine द्राक्षवेलींमधून माझ्या शेजारी चालत होती.

आम्ही फार कमी बोलायचो.

एका विशिष्ट वयानंतर तुम्हाला कळते की शांतता अनेकदा शब्दांपेक्षा अधिक स्पष्टपणे सत्य सांगते. दिवस अशा साधेपणाने वाहत होते, जो मी कधी अनुभवला होता हे मला क्वचितच आठवत होते.

पिंपांमध्ये वाइन सावकाश मुरत होती.

द्राक्षमळे आपल्या ऋतूंमागून चालत होते.

घोडे शेतांमधून मोकळेपणाने धावत होते.

माझी मुले अधिक वेळा भेटायला येत होती.

आणि अनेक वर्षांत पहिल्यांदाच मी काहीही बदलण्याची गरज न वाटता माझ्या आयुष्याकडे पाहिले.

आणि वाइन?

बरं, त्याचे उत्तर रोमनांनी आधीच देऊन ठेवले होते.

In vino veritas.

वाइनमध्ये सत्य असते.

मुखवटे गळून पडतात.

खोटे दुबळे होते.

दडपलेल्या भावनांनाही अखेर बोलण्याचे धैर्य सापडते.

माझ्या नव्या आयुष्याची मी अशीच कल्पना केली होती.

बरगंडी.

द्राक्षमळे.

घोडे.

Sabine.

माझी मुले जवळ.

मी स्वतः ओळींमधून घोड्यावरून फिरत, छाटणी तपासत, सूर्यप्रकाश वेलींना कसा स्पर्श करतो ते न्याहाळत.

अखेर सगळे आपापल्या जागी असल्यासारखे वाटत होते.

आणि मी एक्याण्णव वर्षांचा झालो होतो.

एक्याण्णव.

असे वय, ज्यात माणसाला वाटते की त्याने इतके पाहिले आहे की आता कशानेच त्याला आश्चर्य वाटणार नाही.

मी चुकीचा होतो.

कारण इस्टेटीच्या लांब रस्त्यावरून आणखी एक गाडी वर येताना ऐकू येईल, अशी मी कधीच अपेक्षा केली नव्हती. आणखी एक गाडी.

आणखी एक स्त्री.

आणखी एक तरुण.

गाडी हळू झाली आणि आमच्यापासून काही मीटरवर थांबली.

मी Sabine कडे पाहिले.

मी गाडीकडे पाहिले.

खाली उतरणाऱ्या तरुणाकडे मी पाहिले.

क्षणभर मला असे विचित्र वाटले की आयुष्य मी आधीच जगलेला एखादा प्रसंग पुन्हा घडवत आहे. त्या स्त्रीने दार लावले आणि घराकडे न्याहाळत स्तब्ध उभी राहिली.

मग तिने माझ्याकडे पाहिले.

तिच्या चेहऱ्यावर असे भाव होते, जसे एखादा माणूस तिथे योगायोगाने आलेला नसतो.

वर्षानुवर्षे शोध घेत राहिलेल्या माणसाचे भाव.

माझ्या शेजारी Sabine ताठरल्याचे मला जाणवले.

मलाही हालचाल करता येत नव्हती.

ती स्त्री काही पावले पुढे आली.

तो तरुण जवळच राहिला.

तिने मला बारकाईने न्याहाळले.

खूपच बारकाईने.

जणू खात्री शोधत असल्यासारखी.

जणू आयुष्यभर जिच्याबद्दल ऐकले होते अशी एखादी गोष्ट परत मिळवण्याचा प्रयत्न करत असल्यासारखी.

अखेर ती हसली.

एक सौम्य हसू.

जवळजवळ उदास.

मग तिने एकच प्रश्न विचारला.

“तुम्ही Ferdinando Frega आहात का?”

मी लगेच उत्तर दिले नाही.

भीती नेहमीच आपल्याला जे माहीत नसते त्यातून येत नाही.

कधी कधी ती आपण जे ओळखू शकू त्यातून येते.

आमच्याभोवती बरगंडी शांत उभी होती.

मावळत्या प्रकाशाखाली द्राक्षमळे श्वास घेत होते.

कोणीच बोलले नाही.

Sabine नाही.

तो तरुण नाही.

मी नाही.

कारण त्या क्षणी मला अशी एक गोष्ट उमगली, जी एक्याण्णव वर्षांना मला शिकवता आली नव्हती. आयुष्य आपले अपूर्ण हिशेब क्वचितच बंद करते.

ते त्यांना जपून ठेवते.

त्यांचे रक्षण करते.

पिंपात विसावलेल्या वाइनसारखे त्यांना सावकाश मुरू देते.

मग, जेव्हा आपल्याला वाटते की कथा संपत आहे, नेमके तेव्हाच ते असे दार उघडते जे आपल्याला कायमचे बंद झाले असे वाटले होते.

एक आठवण.

एक प्रश्न.

एक खंत.

एक स्त्री.

कदाचित एक मुलगा.

कदाचित एक जुने प्रेम.

किंवा कदाचित असे एक सत्य, ज्याला आपल्यापर्यंत पोहोचायला संपूर्ण आयुष्य लागले.

मी निश्चल उभा राहिलो.

माझ्या शेजारी Sabine.

माझ्यासमोर ती स्त्री.

वेगवेगळ्या कथांचे — किंवा कदाचित एकाच कथेचे — दोन तरुण.

आणि पहिल्यांदाच मला उत्तर जाणून घेण्याची कोणतीही घाई वाटली नाही.

कारण मला उमगले की नियती पुस्तक बंद करायला आली नव्हती.

ती आणखी एक पान जोडायला आली होती.

आणि कदाचित, बरगंडीच्या हृदयातल्या त्या संध्याकाळी, सगळ्यात महत्त्वाचे प्रकरण नुकतेच सुरू होत होते.