BIC, लेखक आणि वाचक

मी बैठकीच्या जागी परतलो, तेव्हा सगळे गंभीर दिसत होते.

माझ्या लगेच लक्षात आले की खोलीतल्या एकमेव स्त्रीने स्वतःला सावरले होते. सुंदर दृश्याकडे उघडणाऱ्या सगळ्या खिडक्या तिने बंद केल्या होत्या, जवळजवळ एखाद्या ननसारखे, जरी तिचे कपडे आत्म्याच्या एका पूर्णपणे वेगळ्याच व्यवसायाकडे निर्देश करत होते.

या बदलामुळे चर्चेला मदत झाली.

माझे लक्ष थेट पुरुषांकडे वळले.

ते स्पष्टपणे चिंतेत होते. त्यांच्या दारांवर लिहिलेल्या पदनामाशी जोडलेला अधिकार गमावण्याची त्यांना भीती वाटत होती. केवळ त्यावरूनच त्यांच्या क्षमतांबद्दल बरेच काही उघड होत होते.

ते कर्मचारी होते.

हे आता जवळजवळ कोणालाच आठवत नाही.

ते मालक नव्हते.

मी छोट्या प्रस्तावनेने आणि एका साध्या निरीक्षणाने सुरुवात केली.

जेव्हा एखादा पुरुष किंवा स्त्री साफसफाईचे साहित्य घेऊन खोलीत येते, तेव्हा झाडू अगदी नवा आहे का हे सगळ्यांच्या लगेच लक्षात येते, कारण नव्या झाडूचा आवाज वेगळा असतो.

ते माझ्याकडे टक लावून पाहत राहिले.

माझ्या शाळकरी फ्रेंचने मदत केली, जरी वर्षानुवर्षे इतर भाषा बोलल्यामुळे उच्चारावर कधी कधी त्यांचा प्रभाव पडत होता.

मी हसलो.

मग मी समजावले की Bing ने माझ्या पोस्टला एक संदर्भबिंदू बनवले होते, तिला Gillette शी संबंधित शोधांमध्ये स्थान दिले होते आणि Wall Street च्या विश्लेषकांना त्यावर हसण्याची आणि विचार करण्याची संधी दिली होती. Google ने मात्र तिला आपल्या वेब परिसंस्थेत फारसा प्रभाव नसलेली केवळ एक उपस्थिती मानले होते. आणि रशियातील Yandex बद्दल म्हणायचे, तर त्याने तिला प्रत्यक्षात प्रासंगिकतेतूनच पूर्णपणे काढून टाकले होते.

आणि तरीही मी तिथे होतो.

माझ्या गावात उभा.

माझ्या दारासमोर BIC France चे संपूर्ण संचालक मंडळ.

सोबत Chanel, जी या बैठकीचे एकमेव खरे मूल्यवर्धन ठरली.

मी अजूनही फक्त एक लेखक होतो.

कधी नव्हे इतके, मला कथनाचे सामर्थ्य समजले. असणे हे मालकीपेक्षा अधिक रंजक होत चालले होते.

आणि माणसे हीच प्रत्येक कंपनीची पहिली संपत्ती राहिली होती. कोणालाही घरी पाठवणे हा कधीच हुशार उपाय नव्हता. हुशार उपाय होता कल्पनांच्या माध्यमातून गोष्टी बदलणे. स्त्रिया पुरुषांच्या बाबतीत ते जन्मल्याच्या क्षणापासून नेमके हेच करतात.

निघण्यापूर्वी मी माझी कामाची बॅग उघडली. निरोप घेण्याची तयारी करताना मी टेबलावर एक बंद पाकीट ठेवले. आत दहा पेन होते. मी जाईपर्यंत ते उघडू नका, असे मी त्यांना सांगितले.

Chanel माझ्याकडे वळली. “आपण कुठे जात आहात?”

मी हसलो. “मी एक कथा लिहायला आणि माणसांचे जग बदलायला चाललो आहे. ते कसे करायचे हे मला अखेर कळले आहे. फरक एवढाच की मी माझ्या लेखनातून जे सुचवतो ते नेहमीच अधिक चांगले असते.”

मी गेल्यानंतर त्यांनी पाकीट उघडले. आत प्रत्येक पेनवर छापलेले एक नाव त्यांना सापडले: BICGILLETTENARRATIVE.

ते एका साध्या बैठकीत जन्मले होते. आणि इतर अनेक साध्या गोष्टींप्रमाणे, ते अविस्मरणीय ठरले.