पॅरिस, फ्रान्सहून BIC चा फोन

त्या उन्हाळी दुपारी मी डोंगरांकडे जायचे ठरवले होते.

खाली शहरात तापमान 42 अंश सेल्सिअसपर्यंत पोहोचले होते. वाळवंटातली उष्णता कशी असते याची सौदी कॅलाब्रिया आम्हाला आठवण करून देत होती. आम्हाला अजून OPEC मध्ये प्रवेश मिळाला नव्हता, इटली आम्हाला सोडायला अजूनही तयार नव्हती, आणि ब्रसेल्स रोज एक नवे बिल पुढे करत होते, प्रत्येक बिल एका नव्या त्यागाची मागणी करणारे.

मी माझे दिवस कसे घालवतो यावर विचार करण्यापासून स्वतःला रोखू न शकल्याने, अलीकडे घडलेल्या घटनांवर मी हसलो आणि विचार केला की कथांमध्ये, विचारांमध्ये, आणि फोनमध्ये साठवलेले संदेश पुन्हा वाचताना माणूस किती नाजूक असू शकतो.

BIC France चे संपूर्ण संचालक मंडळ माझे शहर सोडून गेल्याला फक्त काही दिवस झाले होते. थोड्याच वेळात Chanel ही निघून गेली, आणि चोवीस तासांच्या आतच तिने मला Telegram वर एक संदेश पाठवला.

त्यात लिहिले होते:

“हॉटेलमधल्या बाईने मला तुमचा फोन नंबर दिला. स्त्रिया नेहमीच एकमेकींशी अशा छोट्या सौजन्यांची देवाणघेवाण करतात. तुम्हाला भेटून मला खरोखर आनंद झाला, आणि बहुतेक पुरुष जे करतात ते तुम्ही केले नाही, याचे मला कौतुक वाटले. तुम्ही माझ्या शरीराकडेच नव्हे, तर माझ्या मनाकडे लक्ष दिलेत.

पण एक स्त्री म्हणून प्रामाणिकपणे सांगायचे, तर मला वाटते हा शेवट नाही. हे वचन नाही; त्यापेक्षा कितीतरी अधिक आहे. आणि स्त्रिया अशक्य गोष्टींवर कधीच हार मानत नाहीत.

लवकरच बोलू.

चुंबने,

Chanel.”

मी फोन बाजूला ठेवून निसर्गात हरवून जाणार इतक्यात आणखी एक फोन आला.

देशाचा कोड नेहमीसारखाच होता.

+33. फ्रान्स.

Chanel ला माझ्याशी बोलायचे होते.

मी लगेच उत्तर दिले नाही.

खरे तर, मी तिच्या चौथ्या प्रयत्नालाच उत्तर दिले, आणि प्रत्येक फोन आधीच्या फोननंतर जवळजवळ बरोबर पाच मिनिटांनी येत होता.

प्रकरण खरोखर किती तातडीचे आणि महत्त्वाचे आहे हे मला समजून घ्यायचे होते, आणि ते नीट मोजण्याचा हाच एकमेव डावपेच होता.

माता Gillette ने मला शिकवलेल्या रहस्यांपैकी हे एक होते.

आपली पूर्ण उपलब्धता कधीच देऊ नका.

स्वतःला फार सहज उपलब्ध होऊ देऊ नका.

काहीतरी मौल्यवान बना, जवळजवळ एखादी अनमोल वस्तू.

तेव्हाच तुमचे मूल्य वाढेल, आणि तेव्हाच लोक तुमच्याकडे योग्य नजरेने पाहतील.

अखेरीस, उत्तर देण्याचा क्षण आला.

ती चिडलेली वाटत होती आणि तिने लगेच विचारले की मी कुठे गायब झालो होतो.

ते महत्त्वाचे होते.

ते तातडीचे होते.

आम्हाला आणखी एक भेट हवी होती.

पण या वेळी, ती म्हणाली, ती सर्वोच्च पातळीवर असेल.

“कोण आहे?” मी विचारले. “व्हॅटिकनचे पोप?”

“नाही,” ती हसत म्हणाली. “तुम्ही नेहमी तसेच आहात.”

त्या टिप्पणीवरून जवळजवळ असे वाटत होते की तिने मला आधीच ओळखले होते.

मग ती पुढे बोलली.

“BIC मधील सर्वांत मोठा भागभांडवली हिस्सा असलेल्या कुटुंबाला तुम्हाला भेटायचे आहे. आणि माझ्यासाठीसुद्धा विचित्र म्हणजे, त्या सगळ्या स्त्रिया आहेत. एकही पुरुष नाही.”

“तुम्ही पॅरिसला याल?”

“उपलब्ध उंट किती पैशांत मिळतो ते पाहावे लागेल,” मी उत्तर दिले. “शिवाय, मी फार थोड्यावर जगतो हे तुम्हाला माहीत आहे.”

“मला माहीत होते तुम्ही फक्त एकाच कारणासाठी याल,” ती म्हणाली.

“तुमची पुस्तके वाचताना माझ्या लक्षात आले की तुम्ही स्त्रियांना कधीच नाही म्हणत नाही. हा सुसंस्कृतपणाचा, शैलीचा आणि दर्जाचा प्रश्न आहे. तुमचे लेखन वाचणाऱ्या कोणालाही हे सापडेल.”

“कृपया मला लाजवू नका,” मी म्हणालो. “विशेषतः कारण फोनवर तुम्हाला ते कधीच कळणार नाही. आणि मी नेमके कधी यावे असे तुम्हाला वाटते?”

“तुम्हाला हवे तेव्हा. पूर्वनियोजित भेटीची गरज नाही. ते तुम्हाला Champs-Élysées वरील एका कॅफेमध्ये भेटतील. तुम्हाला हवे ते पेय तुम्ही मागवू शकता.”

“मी व्यवस्था करतो आणि लवकरच कळवतो.”

“अलविदा.”

“अलविदा.”

फोन संपल्यानंतर मी बराच वेळ विचार करत राहिलो.

तरीही असामान्य स्त्रियांच्या उत्स्फूर्ततेत दडलेल्या वास्तवापर्यंत कोणताही विचार कधीच पोहोचू शकला नसता.