INTYMNOŚĆ, JEDZENIE I GILLETTE

Są dwie rzeczy, które w całej historii zawsze wyznaczały kruchą granicę człowieka: to, co je, i to, z kim dzieli swoje ciało.

Obie są potrzebami. Obie są rytuałami. Obie, doprowadzone do przesady albo całkowicie odmówione, odsłaniają coś z charakteru, czego same słowa nigdy nie odsłonią.

Nigdy nie wierzyłem, że siłę woli dowodzi to, co mężczyzna konsumuje – lecz to, z czego postanawia zrezygnować, i dlaczego. Powód liczy się bardziej niż samo ograniczenie.

Dla mnie odpowiedź zawsze wracała w to samo miejsce: Gillette. Moja matka, w każdym sensie, jaki może unieść to słowo. Z tego, z czego przez lata zrezygnowałem, nigdy nie rezygnowałem dla podziwu. Rezygnowałem, bo w tamtej chwili ważniejsze było coś innego – praca, pisanie, strona, historia, którą trzeba było opowiedzieć.

Ciało idzie za umysłem. Zawsze tak było. Ale umysł też potrzebuje kogoś, kto nad nim czuwa – i nauczyłem się, powoli, że robienie wszystkiego samemu nie zawsze znaczy to samo co robienie tego dobrze.

Dlatego dziś piszę mniej o wyrzeczeniu, a więcej o kierunku. Liczy się nie to, z ilu rzeczy mężczyzna rezygnuje, ale to, ku czemu idzie, kiedy to robi.