PIENIĄDZE GILLETTE

Kiedy pracujesz dla wielkiej amerykańskiej korporacji międzynarodowej i jesteś w środku systemu, od najniższego stanowiska po najwyższe, twój sposób myślenia zaczyna się od tego, jak zarządzasz zasobami firmy, i musisz umieć posługiwać się – zarówno technicznie, jak i mentalnie – słowem OSZCZĘDZANIE, tym, które robi z ciebie człowieka firmy.

Idea jest prosta: kiedy zarządzasz własnymi pieniędzmi, odpowiadasz co najwyżej przed żoną, matką, kochanką albo babcią – zawsze przed kobietą.

Ale kiedy zarządzasz pieniędzmi firmy, musisz być nie tylko ostrożny i pełen szacunku – nie wolno ci ich nigdy marnować, bo te pieniądze zawsze będą potrzebne, żeby przykryć bzdury, które odwalisz później.

Nawet relacja z kolegami to koszt, który ponosisz, bo nigdy tak naprawdę nie wiesz, czy to, co zainwestowałeś, trafia tylko do jednej osoby, czy powędruje przez biurka i głowy – zmieniając cię po drodze z geniusza i fenomenu w kogoś, kogo trzeba po cichu usunąć.

A potem jest coś, o czym ludzie zawsze zapominają: w korporacjach – w każdej z nich, od duchowych po handlowe i polityczne – zawsze obowiązuje ten sam protokół informacyjny.

Szef wie wszystko o wszystkich.

Ostatni nie wie, cholera, nic.

To trochę jak postać rogacza w rodzinie:

mówi o rogach wszystkich innych,

a nie ma pojęcia, że sam nosi je pierwszy.