GILLETTE: ஒரு பிளேடின் அட்லஸ்

என் வாழ்க்கையின் கடைசி மாதத்துக்குள் நுழைந்திருந்தேன், இனியும் தள்ளிப்போட முடியாத ஒரு காலக்கெடு.

தொண்ணூற்று மூன்று வயது, நான் ஒரு மீனவன் என்றே எப்போதும் நினைத்திருந்தேன்.

கடைசியில் பார்த்தால், எனக்கு ஒரு மயிரும் புரிந்திருக்கவில்லை.

யாரோ என்னை ஒரு புகைப்படத்தில் சித்தரித்திருந்தார்கள்: மரப் படகு, கையில் தூண்டில், பின்னால் Vesuvius.

தூண்டிலை எங்கே வீச வேண்டும் என்று கற்றுக்கொண்ட மனிதன் நான் என்பது போல. எல்லாம் அறிந்த மனிதன்.

பிறகு அந்தப் படத்தை இன்னும் கவனமாகப் பார்த்தேன்.

நான் பிடித்த மீன் அசையவில்லை. மூச்சுக்காகத் திணறவில்லை.

அது வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறது. GILLETTENARRATIVE-ஐ வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஆங்கிலத்தில், ஸ்பானிஷில், சீனத்தில், அம்ஹாரிக்கில், உருதுவில், அரபியில்.

நான் மீனைப் பிடித்தேன். மீன் என்னை ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

பரிணாமம் என்றால் அதிக மொழிகள் பேசுவது, அதிக வரைபடங்கள், அதிகப் பதிப்புகள் வைத்திருப்பது என்று பல ஆண்டுகள் நம்பினேன்.

இருபத்திரண்டு பதிப்புகள். ஐந்து, பல தொகுதிகளுடன். பதினேழு, எண்ணிப் பார்க்கக்கூட இல்லாமல். ஆனால் நான் எவ்வளவுதான் எழுதித் தொலைத்தேன்?

பரிணாமம் என்பது நீங்கள் எவ்வளவு நீரைக் கடந்து வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதல்ல என்று பிறகு புரிந்துகொண்டேன். ஒரு தூண்டில் முள்ளில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதும், வாசிப்பதற்கான தெளிவு உங்களிடம் இன்னும் இருக்கிறதா என்பதுதான்.

ஏப்ரல் முட்டாள் என்பது நீங்கள் மற்றவர்களிடம் செய்யும் குறும்பு அல்ல. நீங்கள்தான் மீனவன் என்று நினைத்து, நீங்கள்தான் மீன் என்று கண்டுகொள்ளும்போது வாழ்க்கை உங்களிடம் செய்யும் குறும்பு அது.

நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தால், அந்த நாளில், வாசிக்கவும் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள்.

அந்த நாளில் நான் அதைக் கற்றுக்கொண்டேன். ஆனால் நான் ஏற்கெனவே முடிவில் இருந்தேன், ஓர் இறுதிக்கோடு எந்த நினைவையும் விட்டுச்செல்வதில்லை. மறக்க முடியாதவனாக ஆவதற்கான வாய்ப்பை மட்டுமே.