GILLETTE நோயாளர்கள்

(காத்திருப்பவர்களின் பார்வையில்)

“ஒரு சிகிச்சையகம் நோயாளர்களைக் குணப்படுத்துகிறது. ஓர் அக்கறைமிக்க சமூகம் மனிதர்களைத் தாங்குகிறது.”

I. நோயாளர்கள்

ஒரு நோயாளர் முதன்முறையாக ஒரு மறுவாழ்வு மையத்திற்குள் நுழையும்போது, அந்தக் கணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர் அரிதாகவே அவராக இருப்பார். பெரும்பாலும், எல்லாவற்றிலும் கடினமான முடிவை எடுத்த ஒருவர் அவருடன் வருகிறார்: இன்னும் ஒரு பாதை இருக்கிறது என்று தொடர்ந்து நம்புவது.

அவர் அருகில் வாழ்பவர் தனக்குள் எப்போதும் அதே கேள்வியைச் சுமக்கிறார். இந்தச் சோதனை எப்போது முடியும்? அதைத் தொடர்ந்து உடனே இன்னொரு கேள்வி, பிடிவாதமாகவும் மௌனமாகவும்:

ஏன் அவருக்கு? ஏன் எங்களுக்கு?

ஆனால் இந்த இடங்களில், நோயாளர்கள் என்பவர்கள் ஒரு நோயறிதலைச் சுமப்பவர்கள் மட்டுமல்ல. அது மருத்துவத்திற்கும், வகைப்பாடுகளுக்கும், நெறிமுறைகளுக்கும் உரியது.

யதார்த்தம் வேறு.

காத்திருப்பவர்களும், உடன் வருபவர்களும், தாங்கி நிற்பவர்களும் நோயாளர்களே. எந்த மருத்துவப் பதிவேடும் ஒருபோதும் பதிவு செய்யாத அச்சங்களையும், தியாகங்களையும், நம்பிக்கைகளையும், களைப்புகளையும் பகிர்ந்துகொண்டு, ஒவ்வொரு நாளும் துன்பத்தின் அருகில் வாழ்பவர்களும் நோயாளர்களே.

ஒரு மறுவாழ்வு மையத்திற்குள் நுழையும்போது, நீங்கள் வேறு மனிதர்களை, வேறு கதைகளை, இடைநிறுத்தப்பட்ட வேறு விதிகளைச் சந்திக்கிறீர்கள். சிகிச்சை பெறுபவர் பெரும்பாலும் தன் அன்றாடப் போராட்டத்திலேயே மூழ்கியிருக்க, உடன் வருபவர் கவனிக்கிறார், ஒப்பிடுகிறார், சிந்திக்கிறார்.

அவர் இன்னும் கடினமான நிலைகளை, இன்னும் தீவிரமான பாதிப்புகளை, இன்னும் நீண்ட பாதைகளைப் பார்க்கிறார்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு குற்ற உணர்வுடன், அவர் நினைக்கிறார்:

“எல்லாவற்றையும் கணக்கில் எடுத்தால், இதைவிட மோசமாக இருந்திருக்கலாம்.”

ஆனால் வந்து சேரும் ஒவ்வொருவரும் ஒரு வேறுபட்ட கதையைக் கொண்டு வருகிறார்கள்; உள்ளே, ஆழத்தில், நிச்சயமின்மையால் பிரதிபலிக்கப்பட்டு வடிவமைக்கப்பட்ட அதே கேள்வியை வைத்திருக்கிறார்கள்:

நாளை என்ன சாத்தியமாகும்?

காத்திருக்கும், உடனிருக்கும் தருணங்களில், உரையாடல்கள் தம் இயல்பை மாற்றுகின்றன. மக்கள் நோயைப் பற்றிக் குறைவாகவும் குறைவாகவும், வாழ்க்கையைப் பற்றி மேலும் மேலும் பேசுகிறார்கள்.

முன்பு தாங்கள் யாராக இருந்தார்கள் என்று சொல்கிறார்கள்.

எல்லாம் எப்படித் தொடங்கியது என்று நினைவுகூர்கிறார்கள்.

பிறருக்கு அற்பமாகத் தோன்றினாலும் ஒருவருக்கு மாபெரும் மைல்கல்லாக இருக்கும் சிறிய வெற்றிகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள்.

கண்ணுக்குத் தெரியாத முன்னேற்றங்களைப் பற்றி, விடாமுயற்சியோடு சேர்ந்தே வாழும் ஏமாற்றங்களைப் பற்றி, காத்திருப்புக்குள்ளேயே தொடர்ந்து வாழும் நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அருகிலேயே இருப்பவர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் தொடர்ந்து கை நீட்டுபவர்கள் எத்தனை தியாகங்களைச் செய்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றி.

பெரும்பாலும் யாரும் எதிர்பாராத ஓர் எண்ணம் வெளிப்படுகிறது:

“நான் என்னவாக ஆகிவிட்டேனோ அதை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அது என்னை அழுத்தவில்லை. நான் பிறரைச் சுமக்க வைக்கும் சுமைதான் என்னை அழுத்துகிறது.”

அது ஓர் அன்றாடத் துணிவு.

ஒரு மௌனமான துணிவு.

கைவிடுவதற்கு இடமே இல்லாத ஓர் இடம்; ஒவ்வோர் அடியும் மன உறுதியைக் கோரும் இடம்; நம்மை நேசிப்பவர்களைக் காப்பதற்காகச் சோகம்கூட மறைக்கப்படும் இடம்.

ஏனெனில் நம் அருகில் நிற்பவர்கள், இதற்கு முன் நாம் ஒருபோதும் அறிந்திராத ஒரு கவனத்துடன் நம்மைக் கவனிக்கிறார்கள்.

ஒவ்வோர் அசைவும் கவனிக்கப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு முன்னேற்றமும் கொண்டாடப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு பின்னடைவும் பகிர்ந்துகொள்ளப்படுகிறது.

நாமே நோயாளர்கள்.

திரும்பி வருவதற்கான வழியைத் தேடிக்கொண்டிருப்பவர்கள்.

சிலருக்கு, ஓர் அடி எடுத்து வைப்பது சாதாரண விஷயம்.

மற்றவர்களுக்கு, அது ஒரு வெற்றி.

இருந்தும், எல்லாமே வேறு விதமாகச் சுட்டுவது போலத் தோன்றும்போதும், நம்பிக்கை பிடிவாதமாக அங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறது.

பிறரின் கதைகளைக் கவனிப்பது, நம்மிடம் இன்னும் இருப்பவற்றின் மதிப்பை உணரக் கற்றுத் தருகிறது.

துன்பத்தை உண்மையிலேயே கடந்து செல்பவர், இயல்புநிலையில் வாழ்பவர்களிடமிருந்து பெரும்பாலும் தப்பிவிடும் ஓர் உண்மையைப் புரிந்துகொள்கிறார்:

வாழ்க்கையைத் தாங்குவது பெரிய விஷயங்கள் அல்ல.

சில நேரங்களில் கொஞ்சமே போதும்.

சில நேரங்களில் ஏறக்குறைய ஒன்றுமில்லாததே போதும்.

அந்த ஏறக்குறைய ஒன்றுமில்லாதது எல்லாமாகவும் ஆகலாம்.

II. பின்னுரை

ஒரு நோயாளர் ஒரு மனிதர்.

துன்பத்தின் ஒரு சமூகம் அதைவிட மிக அதிகம்.

யாராலும் உண்மையிலேயே சொல்ல முடியாது: எனக்கு இது ஒருபோதும் நடக்காது என்று.

நோய்க்கு வருமானம் தெரியாது, அது கௌரவத்தை அளப்பதில்லை, சமூக வேறுபாடுகளைப் பார்ப்பதில்லை. அனுமதி கேட்காமலேயே வந்து, தான் சந்திப்பவரின் வாழ்க்கையையும் அவர் அருகில் வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கையையும் மாற்றிவிடுகிறது.

இதற்காகவே ஒவ்வொரு நாளையும் அதிக நன்றியுணர்வுடன் பார்க்க நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பெரும்பாலும் வாழ்க்கையின் மதிப்பை மிக ஆழமாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள் நோயாளர்களே, ஏனெனில் அவர்கள் அதன் நொய்மையை அறிந்திருக்கிறார்கள். ஓர் எளிய செயல், நீட்டப்பட்ட ஒரு கை, பிறருக்கு அற்பமாகத் தோன்றும் ஒரு சிறிய முன்னேற்றம் எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றதாக இருக்க முடியும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.

அதனால்தான் போலும், தீர்ப்பளிக்கத் தனக்கு உரிமை உண்டு என்று யாரும் நினைக்கக்கூடாது.

நம் முன் இருப்பவர் எந்தப் போரில் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பது நமக்கு ஒருபோதும் தெரியாது.

மூடிய கதவுக்குப் பின்னால், ஒரு மௌனத்துக்குப் பின்னால், ஒருபோதும் சொல்லப்படாத ஒரு களைப்புக்குப் பின்னால் என்ன மறைந்திருக்கிறது என்பது நமக்கு ஒருபோதும் தெரியாது.

வாழ்க்கை நாம் வைத்திருப்பவற்றால் மட்டுமல்ல, நம்மிடமிருந்து நிறைய எடுக்கப்படும்போது நாம் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடிந்தவற்றாலும் ஆனது என்று துன்பம் கற்றுத் தருகிறது.

அப்போதுதான் நாம் ஓர் எளிய உண்மையைக் கண்டறிகிறோம்.

சிலருக்கு, ஓர் அடி எடுத்து வைப்பது சாதாரண விஷயம்.

மற்றவர்களுக்கு, அது ஒரு வெற்றி.

ஒவ்வொரு வெற்றியும் மரியாதைக்கு உரியது.

III. ஆசிரியர் பக்கம்

இந்தப் படைப்பு யாராலும் ஆணையிடப்படவில்லை.

இது விற்கப்படவில்லை.

இது வணிக நோக்கங்களுக்காக உருவாக்கப்படவில்லை.

மறுவாழ்வுச் சிகிச்சையின் மதிப்புக்கும், மனித மாண்புக்கும், மனிதர்களுக்கிடையிலான உறவுக்கும் சாட்சியம் அளிப்பதற்காகவே இது எழுதப்பட்டது.

கோரப்படும் ஒரே கட்டணம் ஒரு குறியீட்டு டாலர் — படைப்புக்கான விலையாக அல்ல, மாறாக அக்கறை, நம்பிக்கை, பொறுப்பு ஆகியவற்றின் பண்பாட்டுக்கான பகிரப்பட்ட அர்ப்பணிப்பின் சாட்சியமாக.