முடிக்கப்படாத வாக்கியங்களின் வீடு

ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ரகசியங்கள் உண்டு.

அவற்றில் பெரும்பாலானவை ஒருபோதும் பேசப்படுவதில்லை.

அவை இடைநிறுத்தங்களில் வாழ்கின்றன.

யாரும் மீண்டும் திரும்பாத பேச்சுப் பொருள்களுக்குள் அவை ஒளிந்திருக்கின்றன.

ஒருபோதும் அறிமுகப்படுத்தப்படாமலேயே அவை மேசையில் நாற்காலிகளை ஆக்கிரமித்துக்கொள்கின்றன.

முடிக்கப்படாத வாக்கியங்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வீட்டில் நான் வளர்ந்தேன்.

யாரும் தீங்கு செய்ய நினைக்கவில்லை.

அதுதான் குடும்ப வரலாற்றை இவ்வளவு சிக்கலாக்குகிறது.

மிக ஆழமான தாக்கங்கள் பெரும்பாலும் நோக்கமின்றியே வந்து சேர்கின்றன.

ஒரு தந்தை எப்போதும் சொற்களால் கற்பிப்பதில்லை.

ஒரு தாய் எப்போதும் அறிவுரைகளால் கற்பிப்பதில்லை.

சில நேரங்களில் அவர்கள் வெறுமனே தாங்கிக்கொள்வதன் மூலம் கற்பிக்கிறார்கள்.

சில நேரங்களில் மௌனமாக இருப்பதன் மூலம் கற்பிக்கிறார்கள்.

சில நேரங்களில் தாங்கள் ஒருபோதும் குறிப்பிடாத அச்சங்கள் வழியாகக் கற்பிக்கிறார்கள்.

சிறுவனாக இருந்தபோது, நான் ஒரு கவனிப்பாளனானேன்.

கவனமாகக் கேட்டேன்.

முகபாவங்களைப் பார்த்தேன்.

மனநிலைகளை ஆராய்ந்தேன்.

பொருளாதாரம், அரசியல், உறவுகள் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு வெகு காலம் முன்பே, நான் சூழலைப் புரிந்துகொண்டேன்.

ஓர் அறைக்குள் பதற்றம் எப்போது நுழைந்தது என்று எனக்குத் தெரியும்.

ஏமாற்றம் எப்போது மேசையில் அமர்ந்தது என்று எனக்குத் தெரியும்.

பெயரிட முடியாத ஒரு சுமையை யாராவது எப்போது சுமந்துகொண்டிருந்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.

குடும்பங்கள் வரைபடங்களை உருவாக்குகின்றன.

சாலைகளின் வரைபடங்கள் அல்ல.

நடத்தையின் வரைபடங்கள்.

எங்கே பேசலாம், எங்கே மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்று இந்த வரைபடங்கள் நமக்குச் சொல்கின்றன.

எந்த உணர்ச்சிகள் ஏற்கத்தக்கவை என்று அவை நமக்குச் சொல்கின்றன.

எந்த உணர்ச்சிகள் ஆபத்தானவை.

எந்த உணர்ச்சிகள் மறைக்கப்பட வேண்டும்.

பல ஆண்டுகள் நான் அந்த வரைபடங்களைப் பின்பற்றினேன்.

அவற்றுடன் நான் உடன்பட்டதால் அல்ல.

என்னிடம் இருந்த வரைபடங்கள் அவை மட்டுமே என்பதால்.

மரபுரிமை அரிதாகவே பொருள்சார்ந்தது என்பதை வெகு காலம் கழித்துத்தான் புரிந்துகொண்டேன்.

மிக வலிமையான மரபுரிமை மறைந்தே வருகிறது.

ஓர் அச்சம்.

ஒரு பழக்கம்.

ஒரு பாத்திரம்.

ஒரு மௌனம்.

ஒரு நாள், நாம் அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இருந்தால், அந்த மரபுரிமையைப் பார்த்து ஓர் எளிய கேள்வியைக் கேட்கிறோம்:

இதை நான் அடுத்தவருக்குக் கடத்தியாக வேண்டுமா?

அந்தக் கேள்வியே விடுதலையின் தொடக்கமாக அமைந்தது.