புன்னகைக்கக் கற்றுக்கொண்ட சிறுவன்

என் முதல் முகமூடி ஒரு பொய்யாக வந்து சேரவில்லை.

அது ஒரு புன்னகையாக வந்து சேர்ந்தது.

யாரும் என்னை உட்கார வைத்து, “நீ யார் என்பதை மறைத்துக்கொள்” என்று சொல்லவில்லை.

குழந்தைகள் இவ்வளவு நேரடியான அறிவுறுத்தல்களை அரிதாகவே பெறுகிறார்கள். பாடங்கள் ஒப்புதலின் வேடத்தில் வருகின்றன. ஒரு பார்வை. ஒரு தலையசைப்பு. சரியாக நடந்துகொள்ளும்போது மறைந்துபோகும் ஒரு மௌனம்.

நான் புன்னகைத்தபோது மனிதர்கள் தளர்வடைந்தார்கள் என்பதைச் சிறு வயதிலேயே கற்றுக்கொண்டேன்.

பெரியவர்கள் குறைவாகக் கவலைப்பட்டது போலத் தோன்றியது.

அறைகள் அமைதியடைந்தன.

பதற்றம் தளர்ந்தது.

ஒரு விசித்திரமான வகை சக்தியைக் கண்டுகொண்டேன். வலிமையின் சக்தி அல்ல. அதிகாரத்தின் சக்தி அல்ல. மற்றவர்களுக்கு வாழ்க்கையை எளிதாக்கும் சக்தி.

தொடக்கத்தில் அது களங்கமற்றதாகத் தோன்றியது.

ஒரு செடி சூரிய ஒளியை விரும்புவது போல, ஒரு குழந்தை இணக்கத்தை விரும்புகிறது.

ஆனால் ஒவ்வொரு கொடைக்கும் ஒரு மறைந்த விலை உண்டு.

என்னைச் சுற்றியிருந்த உணர்ச்சி வானிலையை வாசிக்க நான் எவ்வளவு அதிகமாகக் கற்றுக்கொண்டேனோ, அவ்வளவு குறைவாக என் சொந்தத் தட்பவெப்பத்தைக் கவனித்தேன்.

மற்றவர்கள் எப்போது ஏமாற்றமடைந்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.

அவர்கள் எப்போது கோபமாக இருந்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.

அவர்களுக்கு எப்போது ஆறுதல் தேவைப்பட்டது என்று எனக்குத் தெரியும்.

ஆனால் எனக்கு என்ன தேவை என்று கேட்க நான் அரிதாகவே நின்றேன்.

தகவமைத்துக்கொள்வதில் நான் திறமைசாலியானேன்.

அந்தத் திறன் எனக்கு நன்றாகவே பயன்படவிருந்தது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, பண்பாடுகள், நாடுகள், மொழிகள், கண்டங்கள் கடந்து பணியாற்ற அது எனக்கு உதவவிருந்தது.

ஆனால் அது ஒரு தொழில்முறைச் சொத்தாக ஆவதற்கு முன்பு, அது வெறுமனே உயிர்பிழைப்பதற்கான ஓர் உத்தியாக இருந்தது.

அமைதியைக் காக்க முயன்ற ஒரு சிறுவன்.

முகமூடிகளின் பிரச்சினை, அவை மற்றவர்களை ஏமாற்றுகின்றன என்பதல்ல.

பிரச்சினை, அவை பலன் தருகின்றன என்பதுதான்.

அவை எவ்வளவு நன்றாகப் பலன் தருகின்றன என்றால், இறுதியில் மனிதர்கள் அந்த நடிப்புக்கு வெகுமதி அளிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

ஒரு நடிப்பு பாசத்தையும், ஒப்புதலையும், சார்ந்திருத்தலையும் உருவாக்கத் தொடங்கியதும், அதைக் கழற்றுவது ஆபத்தானதாகிவிடுகிறது.

பார்வையாளர்களை இழக்கும் அபாயம் வருகிறது.

ஆகவே நான் புன்னகைத்துக்கொண்டே இருந்தேன்.

நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்ததால் அல்ல.

அது எதிர்பார்க்கப்பட்டதால்.

புன்னகைத்த அந்தக் குழந்தைக்குள் எங்கோ, பல பத்தாண்டுகள் என்னைப் பின்தொடரவிருந்த ஒரு கேள்வி வாழ்ந்தது:

எல்லோரும் முகமூடியை நேசித்தால், அதன் அடியிலிருக்கும் முகத்துக்கு என்ன ஆகும்?