LADY WILKINSON SWORD

జీవితం ఎప్పుడూ అవకాశాల సమాహారం కాదు.

జీవితం మళ్ళీ ఎప్పుడూ రాని ఒకే ఒక్క అవకాశం.

నాకు జరిగింది అదే.

ఇటాలియన్ ఫ్రీమేసన్రీలో — దాని ఆచారాల్లో, సంప్రదాయాల్లో United Grand Lodge of England గుర్తించిన సంస్థలో — నేను ఉన్న సంవత్సరాల్లో, ఒక అసాధారణమైన సమావేశంలో పాల్గొనే అవకాశం నాకు వచ్చింది.

అప్పటికే నేను మూడో డిగ్రీలో ఉన్నాను, అయినా సరైన మనస్తత్వంతో వచ్చాను: ఒక అప్రెంటిస్ మనస్తత్వంతో.

అది ఆచార సమావేశం కాదు.

ఏప్రాన్లు లేవు, చిహ్నాలు లేవు, కంఠస్థం చేయాల్సిన మాటలు లేవు.

అది కేవలం ఒక విందు.

లండన్‌లో ఒక విందు.

జీవిస్తున్నప్పుడు మామూలుగా అనిపించి, ఎన్నో ఏళ్ళ తర్వాత, చివరికి వాటి అర్థం తెలిసినప్పుడు మాత్రమే అసాధారణంగా మారే సాయంత్రాల్లో అదొకటి.

లండన్‌కు దాని మామూలు ఆకర్షణ ఉంది.

ప్రతి భవనం నుంచీ చరిత్ర బయటికి చూస్తున్నట్టు అనిపించింది.

రాజమకుటం.

సిటీ.

ప్రైవేట్ క్లబ్బులు.

సంస్థలు.

వాటిని సృష్టించిన మనుషుల కంటే ఎక్కువ కాలం బతికే సంప్రదాయాలు.

Gillette లో నా మునుపటి వృత్తి అనుభవాల ద్వారా, ఆ ప్రదేశాల్లోనే, దాదాపు యాదృచ్ఛికంగా, నా కంటే చాలా పాతదైన ఒక కథను నేను ఎదుర్కొన్నాను.

ఫ్రీమేసన్రీకి చెందని ఒక కథ.

వ్యాపారానికి కూడా చెందనిది.

అది ఇంగ్లాండ్‌కు చెందినది.

దాని పేరు Wilkinson Sword.

లేదా బహుశా ఆమెను ఇలా పిలవడం మరింత ఖచ్చితంగా ఉంటుందేమో:

Lady Wilkinson Sword.

ఎందుకంటే కొన్ని కంపెనీలు లాభాలు సృష్టిస్తాయి.

మరికొన్ని చరిత్ర సృష్టిస్తాయి.

ఆమె రెండూ చేశారు.

ఆమె యాస ఇంగ్లీష్, ఆమె తీరు సొగసైనది, ఆమె శైలి సున్నితమైనది.

తాను మోస్తున్న సంవత్సరాల గుండా ఆమె నవ్వారు.

తాను ఇక యువతి కాదని ఆమెకు తెలుసు.

యవ్వనపు తేలికదనాన్ని ఆమె కోల్పోయారు, కానీ మనసు స్పష్టతను కాదు.

ఆమె మేధస్సు బలంగానే ఉంది.

ఆమె ఆలోచనలు పదునుగానే ఉన్నాయి.

నాతో మాట్లాడినప్పుడల్లా, పొయ్యి దగ్గర గురగురలాడే ముసలి పిల్లి లాంటి దాదాపు ప్రేమపూరితమైన ఆ స్వరాన్ని ఆమె వాడేవారు, నా పేరును ఎప్పుడూ కొంచెం లోపంతో పలికేవారు:

“Fernando…”

ఆమెకు ఎప్పుడూ పరిచయం అవసరం లేదు.

గదిలోకి అడుగుపెడితే చాలు.

చరిత్ర బరువును ఆమె తనతో మోసుకొచ్చేవారు.

యుద్ధాలను, రాజులను, రాణులను, పారిశ్రామిక విప్లవాలను, స్వాధీనాలను, బోర్డు సమావేశాలను ఆమె చూసి బతికారు.

మనుషులు ధనవంతులు కావడం ఆమె చూశారు.

సామ్రాజ్యాలు మాయమవడం ఆమె చూశారు.

తాము అమరులమని నమ్మిన మేనేజర్లను ఆమె చూశారు.

అయినా, ఆమె ఇంకా అక్కడే ఉన్నారు.

సొగసుగా.

నిశ్శబ్దంగా.

బ్రిటిష్‌గా.

ఆ క్షణంలో, కొన్ని కంపెనీలు అసలు కంపెనీలే కావని నాకు అర్థమైంది.

అవి సంస్థలు.

కొన్ని వాటాదారులకు చెందుతాయి.

మరికొన్ని చరిత్రకు చెందుతాయి.

Lady Wilkinson Sword రెండో రకానికి చెందినవారు.

నేను కూడా, కొంచెం కొంచెంగా, ఆమెకు చెందడం మొదలుపెట్టాను.