WILKINSON లండన్‌లో అన్నీ బయటపెట్టిన విరామం

మరునాడు పూర్తి స్వేచ్ఛ ఉన్న రోజు.

అపాయింట్‌మెంట్లు లేవు.

కార్యక్రమాల పట్టిక లేదు.

డ్రైవర్ లేడు.

వేడుక లేదు.

నేను Piccadilly Circus గుండా నడిచాను, నా కళ్ళు ఎప్పుడూ ఒకే దిక్కుకు జారిపోయేవి.

Soho.

చిన్నవయసులో ఆ ప్రదేశాలు నన్ను ఆదరించాయి.

కేవలం ఒక కస్టమర్‌గా కాదు.

ఒక పరిశీలకుడిగా కూడా.

స్వాగతించదగిన అతిథిగా.

బహిరంగంగా స్వాగతించబడిన అతిథిగా.

ఏళ్ళు గడిచేకొద్దీ, బలహీనతలను దాచకూడదని నేను నేర్చుకున్నాను.

వాటిని అర్థం చేసుకోవాలి.

అవి ఎవరికీ హాని చేయనప్పుడు, మనకు ఆనందాన్నిచ్చే వాటితో వాటిని పోషించుకోవచ్చు కూడా.

నేను తొందర లేకుండా నడిచాను.

లండన్ ఎప్పటికంటే నిశ్శబ్దంగా అనిపించింది.

బహుశా నగరం మారిపోయిందేమో.

బహుశా నేను మారిపోయానేమో.

లేదా బహుశా అది కేవలం Maggy ప్రభావమేమో.

ఆమెను కలిసినప్పటి నుంచి, ప్రతి వీధీ ఒక కథ చెబుతున్నట్టు అనిపించింది.

ప్రతి భవనమూ ఒక జ్ఞాపకాన్ని కాపాడుతున్నట్టు కనిపించింది.

నగరంలోని ప్రతి మూలా ఇప్పుడు అక్కడ లేని ఎవరికో చెందినట్టు అనిపించింది.

మొదటిసారిగా, నేను లండన్‌ను సందర్శించడం లేదు.

దాన్ని వింటున్నాను.

దీపాల మధ్య, పర్యాటకుల మధ్య, నా యవ్వనపు పాత దెయ్యాల మధ్య Piccadilly Circus దాటుతుండగా, ఇది విశ్రాంతి రోజు కాదని నాకు తెలిసింది.

అది కేవలం ఒక పాఠానికీ మరో పాఠానికీ మధ్య విరామం.

ఎందుకంటే మరునాడు నేను మళ్ళీ మా అత్తయ్యను చూడబోతున్నాను.

ఆమెతో పాటు, చాలావరకు, ఇంకా ఎవరూ చెప్పి ముగించని ఒక కథలోని మరో ముక్క కూడా.