నా LADY WILKINSON

అదే రోజు సాయంత్రం నేను ఆమెకు ఒక సందేశం పంపాను: నేను ఐదు రోజులు ఉంటానని చెప్పి, ఆ సమయాన్ని ఆమె ఎలా గడపాలనుకుంటున్నారో అడిగాను.

ఫోన్ కింద పెట్టడానికి కూడా నాకు సమయం దొరకలేదు.

రెండు నిమిషాలు కూడా గడవకముందే ఆమె జవాబు వచ్చింది.

“రేపు ఉదయం పదకొండు గంటలకు.

ఇక్కడే, Eaton లోని నా విల్లాలో.

మనం ఇంగ్లీష్ టీ తాగుదాం.

నువ్వు ఎక్కడ బస చేస్తున్నావో చెప్పు.

ఆ చిరునామా నా డ్రైవర్‌కు ఇస్తాను, అతను వచ్చి నిన్ను తీసుకువస్తాడు.”

నేను నవ్వుకున్నాను.

ఏర్పాటు సైనిక క్రమశిక్షణతో ఉంది.

హుందాతనం బ్రిటిష్‌ది.

ఆ ఆహ్వానాన్ని తిరస్కరించడం అసాధ్యం.

నేను వెంటనే జవాబిచ్చాను.

“10:30 కి నేను Four Seasons Hotel ముందు నిలబడి ఉంటాను.

నేను దగ్గర్లోనే బస చేస్తున్నాను.

నడిచి వస్తాను.”

తర్వాత ఇంకో సందేశం పంపే ముందు కొన్ని క్షణాలు ఆ సందేశాన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాను.

మా కలయికలో నేను నిజంగా మనసు పెట్టాను.

బహుశా నేను ఒప్పుకోవడానికి సిద్ధపడిన దానికంటే ఎక్కువగానే.

గురువు లేని ఒక వేడుకకు నన్ను నేను సిద్ధం చేసుకుంటున్నట్టు అనిపించింది.

మరునాడు మేమిద్దరం సరిగ్గా సమయానికి చేరుకున్నాం.

డ్రైవర్ పేరు Dominique.

అతను ఫ్రెంచ్ మూలాలున్నవాడు.

మర్యాదస్తుడు.

మితభాషి.

పరిపూర్ణంగా సంస్కారవంతుడు.

ఆ వీధుల గుండా కారు వెళ్తుండగా, ఒక వింత అనుభూతి నన్ను ఆవరించింది.

నేను ఇంతకుముందే అక్కడికి వచ్చినట్టు అనిపించింది.

నా జ్ఞాపకం ఒక్కసారిగా 1993 కి వెనక్కి ప్రయాణించింది.

అదే ప్రదేశం.

Gillette లో నాతో పనిచేసిన ఒక పాత సహోద్యోగితో.

అది కేవలం యాదృచ్ఛికం అనుకున్నాను.

అడగకుండానే జీవితం కొన్నిసార్లు ఇచ్చే కానుకల్లో ఒకటి.

నేను కోటలోకి అడుగుపెట్టాను.

ఆమె తన సహజమైన వినయంతో దాన్ని విల్లా అనే పిలుస్తూ ఉన్నారు.

నాకు మాత్రం అది కోటే.

నా జీవితంలో నేను చూసిన రెండో కోట.

మొదటిది Transylvania లోని Bran Castle.

అక్కడికి నేను ఒక అసాధారణ దర్శకురాలిని కలవడానికి వెళ్ళాను, Dracula the Impaler గా బాగా పేరున్న Count Vlad కు ఆతిథ్యం ఇచ్చిన ఒక అద్భుతమైన మహిళ.

సోఫా పక్కనే ఉన్న ఒక ఆరామ కుర్చీలో Maggy కూర్చుని ఉన్నారు.

ఆమె నన్ను ఆప్యాయంగా పలకరించారు.

అలవాటుగా, ముద్దుపెట్టడానికి ఆమె చేతిని అందుకోబోయాను.

కానీ ఆమె ఫ్రెంచ్ పద్ధతిని పాటించారు.

మూడు ముద్దులు.

మేము కేవలం ఇద్దరు మనుషులం: తరాల దూరం మమ్మల్ని వేరు చేస్తోంది, మాలో ఎవరూ ఇంకా చెప్పి ముగించని ఒక కథ మమ్మల్ని కలుపుతోంది.

నేను వచ్చినప్పటి నుంచి మొదటిసారిగా, లండన్ ఇక ఒక నగరంలా అనిపించలేదు.

అది ఒక గమ్యంలా అనిపించింది.

నాకు తెలిసినంతవరకు ఇంగ్లీష్ టీ ఆచారం సాయంత్రం ఐదు గంటలకు చెందినదని ఆమెతో అన్నాను.

కనీసం బడిలో నాకు అలాగే నేర్పారు.

ఉదయం పదకొండు గంటలకు మాత్రం ఏం మారిందో నాకు అర్థం కాలేదు.

ఆమె నవ్వారు.

తర్వాత, ఇక ఎవరినీ ఒప్పించాల్సిన అవసరం లేనంత కాలం జీవించినవారికి మాత్రమే ఉండే ఆత్మవిశ్వాసంతో జవాబిచ్చారు.

“ఇంగ్లీష్ వాళ్ళు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నట్టు కనిపించినప్పుడల్లా టీ తాగుతారు.

నిజానికి, అది వాళ్ళు ఆలోచించే సమయం.

అది వాళ్ళు నిర్ణయాలు తీసుకునే సమయం.

దానికి నిర్ణీత గంట అంటూ లేదు.

ఐదు గంటల టీ అనేది పనికి విరామాన్ని సమర్థించుకోవడానికి ఎవరో వ్యవస్థీకరించిన ఒక పద్ధతి మాత్రమే.”

నేను అడ్డుపడకుండా విన్నాను.

ఆమె బలమైన మహిళ.

దృఢంగా మాట్లాడేవారు.

పట్టుదల గలవారు.

హుందాగా ఉండేవారు.

అలసట ఎరుగనివారు.

వంగనివారు.

ఆమె ఉక్కుతో చేసినవారు.

ఆమె ఖడ్గాల్లాగే.

ఆమె Maggy.

ఆమె నా Lady Wilkinson.