ANG INSTINTO NG GILLETTE

ANG SAMPUNG SILID NG ISIP

May isang bahay na tinitirhan ng bawat isa sa atin nang hindi kailanman pinili.

Wala itong address. Hindi ito lumilitaw sa anumang mapa. Gayunman, mas kilala natin ito kaysa sa alinmang lugar na tunay nating tinirhan. Sa loob, may sampung pinto.

Ang ilan ay binubuksan natin araw-araw nang hindi namamalayan.

Ang iba ay pinananatili nating nakakandado, nagkukunwaring wala silang kinalaman sa atin.

At may mga silid na hindi tayo ang nagtayo, ngunit sa paanuman ay dala-dala pa rin natin sa ating kalooban. Hindi ito isang teorya.

Hindi ito isang manwal ng sikolohiya na inaalikabok sa isang istante.

Ito ang salaysay ng isang lalaking naglakad sa sampung silid na ito nang isa-isa, kadalasan nang hindi alam kung nasaan siya, at ngayon, na may ilan pang taon sa kanyang mga balikat, ay sinisikap ilarawan ang mga ito nang eksakto kung paano niya naranasan.

Sampung pinto.

Binuksan ko silang lahat.

Ang ilan ay nang may pag-uusisa.

Ang ilan ay nang atubili.

Ang ilan ay noon lamang na huli na ang lahat para umatras.

Kung pamilyar sa iyo ang mga silid na ito, hindi iyon dahil isinasalaysay nila ang aking kuwento.

Iyon ay dahil, sa kaibuturan, isinasalaysay rin nila ang sa iyo.

Ferdinando

INSTINTO — Direksiyon

Tuwing dumarating ang sandali, natatagpuan ko ang aking sarili na nakatayo sa isang sangandaan.

Tahimik ang isip.

Walang lohika.

Walang kalkulasyon.

Walang estratehiya.

Ang katawan lamang.

Isang bahagyang pagkiling sa kaliwa.

Gaya ng isang dahong sumusunod sa hangin nang hindi alam kung saan ito lalapag.

Natutuhan kong ang instinto ay nagmumula sa isang sinaunang rehiyon.

Mas matanda pa kaysa sa mga salita.

Mas matanda pa kaysa sa mga takot na natuto tayong pasanin.

Naroon na ito.

Bago ang paaralan.

Bago ang edukasyon.

Bago ang pagkatao.

Ang instinto ang unang naninirahan sa ating bahay.

Ang patuloy na nagbabayad ng upa kahit nakalilimutan nating umiiral ito.

Hindi ito nagsasalita.

Tumuturo ito.

Hindi ito nagpapaliwanag.

Sumasabay ito.

Marami sa mga pasyang nagpabago sa aking buhay ang isinilang sa ganitong paraan.

Walang ebidensiya.

Walang garantiya.

Walang saksi.

Isang pakiramdam.

Wala nang iba pa.

Gayunman, sa pagbabalik-tanaw, nakikita kong sapat na iyon.

Dahil hindi alam ng instinto ang hinaharap.

Alam nito ang ating katotohanan—ang katotohanang maaaring gugulin ng katwiran ang maraming taon upang maabot, habang alam na ito ng katawan.

At kapag tunay natin itong pinakikinggan, tumitigil tayo sa pagtatanong kung saan patungo ang daan.

Nagsisimula tayong maglakad.

Ang problema ay hindi kapag nagkakamali ang instinto.

Ang problema ay kapag nagkukunwari tayong hindi natin ito narinig.

Dahil saka tayo naghahanap ng ibang magpapasan ng ating mga pananagutan.

Isang magulang.

Isang guro.

Isang amo.

Isang pamahalaan.

Isang tadhana.

Kung tatanggi tayong pakinggan ang alam na natin, lagi tayong makahahanap ng ibang masisisi.

Ito ang sangkatauhan.

Halos laging handang ipagkanulo ang sarili kaysa magpasya.