GILLETTE BURGUNDY — YUGTO 1

Hindi kailanman magkakapareho ang mga kuwento, dahil hindi kailanman magkakapareho ang mga sandaling pinagtatagpuan nila. Nagbabago ang mga lugar. Nagbabago ang mga panahon. Nagbabago ang mga tao. At kapag tumawid ang mga babae sa kanilang landas, nawawalan ng anumang halaga ang hula.

Ikinuwento ko na ang kuwentong ito noon. Ngayon ay gusto kong ikuwento itong muli nang may higit na tindi, halos parang pakikipag-usap sa aking sarili—isang tawag ng alaala, isang tinig na patuloy na kumakatok sa pinto ng panahon, ipinaaalala sa akin hindi lamang ang nangyari na, kundi marahil pati ang maaari pang mangyari.

YUGTO 1 — ANG BAHAY-BUKID NG IKALAWANG BUHAY

Dalawampung taon bago iyon, umalis ako patungong Burgundy, sa puso ng Pransiya, na may balak na bumili ng isang lumang bahay-bukid.

Iyon ay lupain ng alak, keso, at ng payak na kagandahang binabantayan ng mga Pranses na parang isang mana. Kilala ko na ang lokal na ahente ng real estate na humahawak sa transaksiyon. Iniharap niya ang ari-arian bilang isang bihirang pagkakataon, at sapat na kaakit-akit ang mga kondisyon para pukawin ang aking pag-uusisa.

Hindi ako kailanman naging mangangaso ng baratilyo. Imbento ng tao ang mga baratilyo. Ang mga tunay na pagkakataon ay sa Maykapal nagmumula.

Malayo ang lugar sa mga pangunahing rutang pangkalakalan. Dumarating ang mga bisita pangunahin sa panahon ng anihan ng ubas sa Agosto at Setyembre o sa mga lokal na pista na nagdiriwang ng mga bagong alak. Sa natitirang bahagi ng taon, katahimikan ang naghahari sa mga burol at sa mga bukirin.

Nasa mahusay na kalagayan ang bahay-bukid. Kailangan nito ng kaunting pagpapanatili, ilang pagsasaayos sa estruktura, at isang maayos na opisina sa unang palapag. Walang anumang partikular na mabigat.

Ang ahente, gayunman, ay tila nagmamadali.

May paparating na bagyo, paliwanag niya, at iminungkahi niyang mabilis naming inspeksiyunin ang lupain nang nakasakay sa kabayo.

Labindalawang ektarya.

Mga ubasang umaabot hanggang abot-tanaw.

Mga pulang alak.

Mga puting alak.

Champagne.

Isang maliit na lawa sa kanluran.

Mga hanay ng punong akasya.

Mga umiiral nang kontrata para sa pagbebenta ng ubas.

Habang nakasakay kami sa kabayo sa buong ari-arian, tinanong ko kung bakit nagbebenta ang mga may-ari.

Simple at nakadudurog ang kanyang sagot.

“May kanser ang asawa ko. Ayokong gugulin niya ang natitira niyang mga taon na nakatali sa lupaing ito. Gusto ko siyang dalhin sa buong mundo habang kaya pa namin.”

Wala akong sinabi.

Pagbalik sa kuwadra, napansin ko ang walong kahanga-hangang batang kabayong Arabo.

Itinanong ko ang presyo ng buong ari-arian.

Ang bahay-bukid.

Ang lupa.

Ang mga ubasan.

Ang kuwadra.

Ang mga kabayo.

Nag-alinlangan ang lalaki.

Tila halos natatakot siyang sabihin ito.

Pagkatapos ay sinabi niya.

“Anim na raan at limampung libong euro.”

Pinag-isipan ko ito nang ilang segundo.

Kinabukasan, nakipagkita kami sa notaryo.

Binayaran ko nang buo.

Walang mortgage.

Walang bangko.

Walang pautang.

Naging may-ari ako ng isang lupain sa Burgundy.

Isang manananim ng ubas.

Isang magsasaka.

Maging isang taga-bukid.

At nakangiti sa aking sarili, naisip ko na ang lahat ng nagsabing sumusulat ako na parang aso ay sa wakas nakahanap ng perpektong propesyon para sa akin.