ANG MALINAW NA KABALIWAN NG GILLETTE

SAMPUNG SILID NG ISIP

May isang bahay na tinitirhan ng bawat isa sa atin nang hindi kailanman pinili ito.

Wala itong adres. Hindi ito lumilitaw sa anumang mapa. Gayunman, kilala natin ito nang higit sa alinmang lugar na tunay nating tinirhan. Sa loob, may sampung pinto.

Ang ilan ay binubuksan natin araw-araw nang hindi namamalayan.

Ang iba ay pinananatili nating nakakandado, nagkukunwaring walang kinalaman sa atin.

At mayroon ding mga silid na hindi tayo ang nagtayo, ngunit sa paanuman ay dala-dala pa rin natin sa loob. Hindi ito isang teorya.

Hindi ito isang manwal ng sikolohiya na inaalikabok sa isang istante.

Ito ang salaysay ng isang lalaking dumaan sa sampung silid na ito isa-isa, madalas nang hindi alam kung nasaan siya, at ngayon, na may ilang taon pang nakapasan sa kanyang mga balikat, ay sinusubukang ilarawan ang mga ito nang eksakto kung paano niya naranasan.

Sampung pinto.

Binuksan ko silang lahat.

Ang ilan ay dahil sa pag-uusisa.

Ang ilan ay nang labag sa loob.

Ang ilan ay noong huli na ang lahat para bumalik.

Kung pamilyar sa iyo ang mga silid na ito, hindi iyon dahil ikinukuwento nila ang aking buhay.

Iyon ay dahil, sa kung saang kaibuturan, ikinukuwento rin nila ang sa iyo.

Ferdinando

MALINAW NA KABALIWAN — Bisyon

May isang teritoryong iilan lamang ang nakakikilala.

Nasa pagitan ito ng gulo at ng linaw.

Sa pagitan ng sugat at ng pag-unawa.

Sa pagitan ng pagguho at ng muling pagsilang.

Tinatawag ko itong malinaw na kabaliwan.

Doon, nagiging nakikita ang mga ugnayan.

Nalalaglag ang mga maskara.

Nagsisimulang magsalita ang mga detalye.

Mahirap itong ipaliwanag.

Ang mga hindi pa nakaranas nito ay napagkakamalan itong kalituhan.

Ang totoo, ito ang kabaligtaran.

Ito ay labis na linaw.

Sobrang daming realidad na minamasdan nang sabay-sabay.

Ang mga nabubuhay sa malinaw na kabaliwan ay hindi naliligaw.

Naglalakbay lamang sila sa mga lugar na hindi pa naaabot ng iba.

Minsan, dinalaw namin ang isang kliyenteng hindi kailanman nagbabayad sa tamang oras.

Ang kanyang mga pagkaantala ay laging nagbabalik sa kanya sa listahan ng mga atrasadong account.

Pati ang credit manager ay nasangkot na.

Galing siya sa Milan.

Mas mapagsuri.

Mas makatwiran.

Hindi gaanong madamdamin.

Gayunman, ayaw makinig ng kliyente.

Lumipas ang panahon.

Isang araw, nakita ko siyang muli.

Sinabi ko:

“Binabati kita. Wala na ang pangalan mo sa listahan ng mga atrasado. Sa wakas, naging katulad ka na rin ng lahat.”

Tumingin siya sa akin.

Ngumiti.

At sumagot:

“Mahal kong kaibigan, tingnan mo ulit. Kung hindi mo ako nakita, hindi ibig sabihing wala ako roon.”

Sa sandaling iyon, may naunawaan ako.

Ang malinaw na kabaliwan ay hindi ang pagkakita sa wala naman.

Ito ang pagkakita sa kung ano ang naroroon habang ang lahat ng iba ay nakatingin sa ibang dako.