HINDI ALAMAT, ISANG BUHAY-GILLETTE LAMANG

Walong taon sa isang Katolikong boarding school, na pinasok niya sa edad na limang taon lamang, ang humubog sa kanyang pagkatao. Sinikap ng mga madre, sa disiplina at higpit, na hubugin ang kanyang ugali at etika, itinuturo sa kanya na ang paggalang, ang pagiging nasa oras, at ang binitawang salita ay mga anyo ng kalayaan. Kalaunan, sinubukan din ito ng kanyang tunay na ina, nang walang gaanong tagumpay.

Pagkatapos ay dumating ang markang sinadyang walang iwanang buhay: bagsak sa Italyano. Hindi isang simpleng pagkakamali sa paaralan, kundi isang pagbagsak na makapipigil sana sa marami.

Hindi sa kanya.

Pinili ni Ferdinando Frega na bumangon at isulat muli ang lahat: ang kanyang kuwento, ang kanyang kapalaran, at maging ang paraan ng pagsasalaysay niya rito.

Mula sa karanasang iyon nagmula ang tinatawag ng marami na istilo at klase. Hindi isang pagpapanggap. Hindi isang tuntunin ng buhay. Sa halip, isang ibang paraan ng pamumuhay sa mundo, labas sa hulma.

Sa edad na labintatlo ay natuklasan niya ang rugby, at sa loob ng sampung taon ay dinala niya ito kasabay ng kanyang trabaho. Mula sa larangang iyon ay natutuhan niya ang tibay, ang sakripisyo, at ang tahimik na lakas ng koponan.

Tatlumpu’t tatlong taon na siyang kasal at ama ng tatlong anak.

Dinala siya ng kanyang propesyonal na karera nang malayo sa mga hangganan ng Italya. Matapos ang labingwalong taon sa pagbebenta para sa Gillette Italia at sa mga sangay nito, gumawa siya ng isang desisyong magbabago sa kanyang buhay. Iniwan niya ang kanyang ina at naglakbay sa mundo sa paghahanap ng bagong propesyonal na karanasan, hanggang sa makapagtrabaho siya sa animnapu’t limang bansa at sa limang wika.

Bumalik siya sa Italya dahil sa pagmamahal sa sarili niyang pamilya. Ang naghihintay sa kanya, gayunman, ay isa pang di-inaasahang propesyon: akusado.

Labingwalong kasong kriminal at administratibo. Walumpu’t limang taon ng pagkakakulong ang kabuuang hiniling.

Ngunit paulit-ulit na binibigkas ng mga hukuman ang iisang pormula:

napawalang-sala — ang gawa ay hindi bumubuo ng krimen.

Lagi siyang naging tao ng mga katotohanan. Siya mismo ang nag-abot ng pasanin ng patunay sa mga piskal — ngunit hindi sila naniwala.

Ang di-opisyal na salin ay tila laging pareho: “Paumanhin, ngunit hindi namin maunawaan kung ano ang ginagawa mo, kung paano mo ito ginagawa, o kung bakit mo ito ginagawa. Isinampa ka namin kasama ng iba. Ang problema, hindi ka katulad ng iba.”

Nang tila lumipas na ang bawat unos, dumating ang susunod na pagsubok.

Ang mga ospital.

Anim na pagkakataon ng clinical coma. Inaasahang haba ng buhay mula apatnapu’t walong oras hanggang tatlumpung araw sa pinakamatagal. At sa bawat pagkakataon, sa tabi ng kanyang kama, ay may nakahandang kabaong.

Pinagmasdan niya ito.

Ngumiti siya.

At lagi niya itong iniwan doon.

Isang araw ay dumating pa ang resibo ng punerarya.

6 na hinto ng karo ng patay. Reserbasyon ng kabaong. Dobleng kaha, sukat na XXL. Walong tagabuhat ng kabaong na nakaabala nang tatlumpung oras. Paghawak at paghihintay. Buwis at VAT. 3,500 euro.

Hindi nagtagal bago naunawaan na ito ang perpektong sandali para isilang ang kanyang panitikan.

Kung saan nakakakita ang iba ng mga balakid, siya ay nakakakita ng mga pagsabog.

Mga pagkakataong matuto, lumutas, magbago.

Tulad nang minsang pinasabog niya ang algorithm ng Amazon: isang pangyayaring magastos sana para sa karamihan, at sa halip ay nagbigay sa kanya ng regalong may lagda ni Bezos.

Kalayaan.

Mula sa buhay na ito nagmula ang gillettenarrative.com, isang proyektong pampanitikan, pangmusika, at pampelikula na itinayo sa paligid ng iisang brand at iisang pamana.

Nasa gitna nito ang Saga Gillette, limampung tomong nakarehistro sa United States Copyright Office.

Ang buong proyekto ay nabubuhay sa iisang simpleng pilosopiya:

hindi kami nagbebenta, nagbubukas kami ng daan.

At lahat ay naghahanap ng iisang bagay.

Ang panloloko. Dahil ang taong hindi nagbebenta, hindi kumikita, at hindi naniningil ay tiyak na may itinatago.

Kahit man lang ayon sa kanila.

Iniisip ng pamilya ko na nasira ko na ang aking balanse sa pag-iisip. Sa pormal na paraan, iniiwasan nilang tawagin akong baliw o sira-ulo.

Mas gusto nila ang isang mas eleganteng salita:

wala sa timbang.

Baka totoo nga.

Baka may higit na katotohanan sa kuwentong ito kaysa sa inaakala.

Ngunit tinuruan ako ng aking inang Gillette ng isang simpleng tuntunin:

kung gusto mong magbenta ng isang bagay, marami kang pagpipilian, at ang una, hindi ang huli, ay ibigay ito nang libre.

Isang bagay, gayunman, ang tiyak.

Kapag huminto na sa pagsusulat si Ferdinando Frega, hindi lamang ang kanyang mga salita ang maiiwan.

Maiiwan ang mga katotohanan.

At sa loob ng mga katotohanang iyon, makatatagpo ang bawat isa ng isang piraso niya.

At ang sinumang tunay na nagnanais makilala kung sino siya ay hindi na kailangang hanapin siya sa mga silid-hukuman, sa mga ospital, sa mga aklat, o sa mga alamat.

Kailangan lamang niyang umasa na magsisilang ang mundo ng isa pang katulad niya.