BÓKASAFNIÐ EFTIR L’ORÉAL

Af reynslunni hjá L’Oréal skildi ég að ég hafði lifað inni í Gillette-sniði, og það var ekki það sama og raunverulegi markaðurinn – og ef ég lenti einhvern tíma utan fyrirtækjaumhverfis yrði ég algjörlega óviðbúinn því að mæta heiminum.

Faðir minn hringdi og bauð mér í hádegismat – ekki heima, við myndum hittast úti, eins og þetta væri bara vinna, þegar við vorum í raun að eiga okkar bestu stundir saman, faðir og sonur að finna hvor annan aftur. Ég sakna hans.

Hann var forvitinn að vita hvernig mér liði eftir þessa reynslu í starfi – hann vildi ekki smáatriðin eða einstök atriði, hann hafði alltaf verið hlédrægur maður, hann spurði aldrei, hann hlustaði bara og brosti.

Ég hafði sagt honum að mig langaði að læra – ekki í skóla eða háskóla, heldur með því að fara á bókasafn og, dag eftir dag, kanna hvað bækurnar hefðu að segja.

Hann var glaður yfir því og sagði: menning kemur ekki aðeins af reynslu – mundu að sagan endurtekur sig alltaf, sömu hringirnir aftur og aftur, maður þarf bara að lesa hana einu sinni og skilja hvernig hún virkar.

Fá orð, engin leikræn tilþrif – það er hluti af því hver ég er í dag líka. Kaldhæðnina hef ég frá móður minni, eiginleika sem hún erfði í raun frá móðurafa mínum.

En ég yrði alltaf að sníða mál mitt að þeim sem ég talaði við, því að flókið orð ber oft alls ekki vott um menningu – það lætur mann bara hljóma eins og fáfróðan asna sem hefur ekki hugmynd um hvern andskotann hann er að tala um.

Ég hugsaði um að fara til Mílanó og skrá mig á stjórnunarnámskeið hjá Kaiser, en þeir vildu fá 3.760.000 lírur, og eftir að hafa lesið námsskrána var ég ekki sannfærður um að fjárfestingin væri þess virði.

Ég vildi reyna mig við þekkingu annarra og fann hvað ég ætti að gera: NÁMSKEIÐ Í VÖRUFRAMSETNINGU, þar sem ég gæti fágað og bætt það sem ég gerði þegar í verki með því að byggja það á fræðunum.

Ég borgaði 650.000 lírur fyrir tuttugu kennslustundir á viku – en ég segi ykkur hvernig það fór í næsta þætti.

Aðeins ein hugsun: þá þegar skynjaði ég að eitthvað í mér virkaði ekki, eða virkaði kannski bara vel, en ég gat ekki greint hvað það var. Það voru skrifin, síðar meir, sem gerðu þetta allt ljóst.

Ég var einhver sem enginn bjóst við að væri til – og samt var ég einhver.