HEIMKOMAN TIL ÍTALÍU FRÁ L’ORÉAL

Margt, margar stundir, voru aldrei skrifaðar niður, því að þær lifa aðeins í minningu manns sem er ekki lengur hér: Giorgios.

En þegar við komum heim þögnuðum við báðir og hvorugur okkar sagði strax neitt um tilraunina eða hvernig hún hefði gengið.

Það var ekki fyrr en tveimur vikum síðar að ég fékk símskeyti frá þáverandi sölustjóra L’ORÉAL, með aðeins þessari línu: HERRA FREGA TAKK.

Ég lærði að fyrirtækin gefa manni þekkingu á mörkuðum í gegnum vörurnar, í gegnum raunverulegar og uppfundnar þarfir neytandans – og að þessi sama viðskiptalega ráðskun mótar enn í dag, hljóðlega, kaupákvarðanir.

Mér þykir gaman að rifja upp atriði með Benny Hill, enska leikaranum, þar sem hann leikur þjón sem ber vín í viðskiptavin sem kvartar í sífellu og biður um að fá því skipt af því að það sé ekki gott.

Benny skipti fimm sinnum um miða og vínið var alltaf það sama – aðeins í lokin sagði viðskiptavinurinn loksins að það væri gott.

Það er eins með söluna – þetta er aðeins spurning um framkomu og hvers konar miða maður notar. Það sem gerir mann raunverulega einstakan er ekki reynsla af mörgum vörumerkjum, heldur reynsla af mörgum ólíkum fyrirtækjum.

Mæður gera aðeins ein mistök með syni sína: þær kenna okkur aldrei að verja okkur, því að þær gera það sjálfkrafa fyrir okkur – en þær vita að við verðum að afla okkur þeirrar reynslu einir, og það er það sem gerir hvern okkar ólíkan.

Ég kom heim vitandi að ég var ekki lengur sami maðurinn, og konan mín sá það líka þegar hún spurði mig hver Rita væri – ég hafði sagt nafnið hennar upp úr svefni um nóttina. Bara kona sem var að leita að presti, svaraði ég.