GILLETTE, FREGA OG L’ORÉAL

Eitt kvöldið á hótelinu var ég nýkominn úr söluferðinni minni og heimsóknum til viðskiptavina og faðir minn sömuleiðis – við gistum á sama hóteli til að vera svolítið saman, það gerðist um eina viku á fjögurra mánaða fresti.

Að borðinu okkar kom viðkunnanlegur kollegi sem hét Giorgio, sölufulltrúi hjá L’Oréal sem hafði tekið að sér að skipuleggja dreifinguna í stórverslunum – þeir voru að færa sig úr ilmvöruverslunum yfir í stórmarkaði, en sögulegi markaðurinn þeirra var áfram þar sem þeir voru sterkir: vörurnar og Corolle-snyrtivörurnar.

Hann var nýkominn af sjúkrahúsi, hafði fengið Crohns-sjúkdóm. Hann var ungur, fjörutíu og fimm ára, en það sást að hann var ekki við fulla krafta.

Hann spurði mig hvaða söluleið ég ætti daginn eftir og hvort ég gæti kynnt hann fyrir viðskiptavinum mínum, svo að hann slyppi við götukortin og gæti flýtt fyrir sér – við skyldum reyna.

Faðir minn sagði ekki orð og þagði, sem þýddi að hann samþykkti – annars hefði hann sagt: „Nando, heyrðu, við þurfum að tala saman,“ sem var hans leið til að segja: hvern andskotann ertu að gera.

Við Giorgio urðum vinir og fórum saman á milli viðskiptavina í næstum tvö ár, þó aldrei meira en eina viku í mánuði.

Þegar Gillette ákvað árið ’88 að stofna tvær vörudeildir – Rakstur og Persónulega umhirðu – áttaði ég mig betur á því að það var erfiðara verk að selja snyrtivörur. Svo fór ég aftur yfir í Rakstur árið ’89 og hann var mér mikil hjálp – ég lærði mikið af L’Oréal, þótt við seldum aldrei vörur sem kepptu hvor við aðra.

Eftir tvö ár með Giorgio hafði margt gerst, en ég man aðeins tvennt sem raunverulega skipti máli:

Heildsali, ungur háskólamaður, tók á móti okkur á skrifstofunni sinni og sagði: „Ég kallaði ykkur báða hingað af því að ég þarf vörurnar ykkar.“ Giorgio stóð upp og gekk að útganginum til að skoða skiltið fyrir utan, og ungi maðurinn spurði hissa hvað væri á seyði. Hann kom aftur inn brosandi: „Ég fékk á tilfinninguna að við hefðum villst – að í staðinn fyrir skrifstofu viðskiptavinar hefðum við gengið inn á lögreglustöðina.“ Það var hlegið lengi að því og eftir það fréttu allir af því og brostu í hvert sinn sem þeir sáu okkur.

Svo hringdi einhver frá Mílanó einn daginn og bað mig kurteislega að hætta að fara um með kollega mínum hjá L’Oréal, því að deildin Persónuleg umhirða hjá Gillette seldi ekkert sjampó, og það væri Frega að kenna – af því að hann seldi L’Oréal. Ahahahahaha.

Einn daginn fórum við Giorgio til heildsala með matvörur. Þegar ég sagði honum að kalla mig Frega og að ég væri frá Gillette tók hann mér opnum örmum – hann hafði átt von á mér. Þegar röðin kom að Giorgio og hann sagðist vera frá L’Oréal bað heildsalinn hann að koma aftur seinna, því að hann var nýbúinn að afferma tvo vörubíla af olíu. Giorgio svaraði að bragði: „Fræolíu eða ólífuolíu?“ Viðskiptavinurinn sagði: „Engar áhyggjur, ég kaupi hvort tveggja. Komdu aftur og ég legg inn pöntun – ég skal hjálpa þér. Frega þarf ekki á hjálpinni að halda.“

Hann dó ungur, fimmtíu og tveggja ára. Og til að þakka honum gaf ég dóttur minni nafnið hans – Giorgia – svo að minning hans yrði alltaf hjá mér.

Ciao, Giorgio.