GILLETTE — Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ

Πριν από τα προϊόντα, υπάρχει το όνομα.

Τα εργοστάσια κλείνουν.

Τα στελέχη αλλάζουν.

Οι μέτοχοι έρχονται και φεύγουν.

Οι τεχνολογίες γερνούν.

Οι αγορές μετακινούνται.

Το όνομα μένει.

Η Gillette δεν είναι απλώς μια εταιρεία.

Είναι η απόδειξη ότι μια λέξη μπορεί να συσσωρεύει εμπιστοσύνη για πάνω από έναν αιώνα και να συνεχίζει να παράγει αξία ακόμη κι όταν κανείς δεν θυμάται ποιος την επινόησε.

Μια μάρκα είναι μια συλλογική μνήμη.

Όταν το όνομα είναι δυνατό, φτάνει πριν από το αντικείμενο.

Οι άνθρωποι αγοράζουν μια ιστορία πολύ πριν αγοράσουν ένα προϊόν.

Το όνομα είναι το πρώτο αόρατο περιουσιακό στοιχείο της οικονομίας.

Κι όμως, στην αρχή, δεν υπήρχε καμία αυτοκρατορία.

Υπήρχε ένας άνθρωπος.

Γιος Γάλλων μεταναστών στη Μασαχουσέτη.

Λίγα μέσα.

Πολλή επιμονή.

Όπως συμβαίνει συχνά, το μέλλον δεν εμφανίζεται ντυμένο θρύλος.

Εμφανίζεται ντυμένο πλασιέ.

Την υπόλοιπη ιστορία μπορεί να τη διαβάσει ο καθένας στον ιστότοπο της εταιρείας ή στη Wikipedia.

Εμένα με ενδιαφέρει κάτι άλλο.

Με ενδιαφέρει τι έχουμε κοινό. Τρία στοιχεία.

ΠΡΟΪΟΝ. ΑΦΗΓΗΣΗ. ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ.

Εκείνος έφτιαξε μια λεπίδα.

Εγώ έφτιαξα έναν ιστότοπο.

Εκείνος έγραψε ένα βιβλίο.

Εγώ έχω γράψει πάνω από εκατό.

Εκείνος ανήκε σε μια αδελφότητα.

Εγώ ξέρω την ίδια γραμματική, φτιαγμένη από σύμβολα, ένταξη, μνήμη και αμοιβαία αναγνώριση.

Και, όπως εκείνος, πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου πουλώντας.

Όχι μόνο προϊόντα.

Εμπιστοσύνη.

Γι’ αυτό πάντα προσπαθούσα να κρατώ απόσταση από αυτόν.

Όχι από διαφορά.

Από υπερβολική ομοιότητα.

Κάθε εποχή παράγει τα δικά της προϊόντα.

Κάθε εποχή παράγει τις δικές της αφηγήσεις.

Κάθε εποχή παράγει τις δικές της αδελφότητες.

Το λάθος είναι να πιστεύεις ότι αυτά είναι ο σκοπός.

Δεν είναι.

Είναι το όχημα.

Η λεπίδα δεν ήταν η Gillette.

Το βιβλίο δεν ήταν η αφήγηση.

Η αδελφότητα δεν ήταν το νόημα.

Ήταν μόνο εργαλεία.

Η πραγματική δύναμη ήταν το όνομα.

Πριν περάσουν τον Ρουβίκωνα, οι Ρωμαίοι έστελναν ανιχνευτές.

Έπρεπε να μάθουν. Να καταλάβουν.

Να ξέρουν.

Να ξέρουν πριν αποφασίσουν.

Αυτό ήταν το μυστικό που τους επέτρεπε να αποφασίζουν — και, συχνά, να νικούν.

Ελπίζω να είμαι καλός ανιχνευτής.

Αλλά χωρίς πόλεμο.

Δεν κουβαλώ στρατούς.

Δεν κουβαλώ διατάγματα.

Δεν κουβαλώ άδειες.

Κουβαλώ ιστορίες.

Τις μαζεύω.

Τις συνδέω.

Τις παραδίδω.

Ύστερα ο καθένας αποφασίζει τι θα κάνει με αυτές.

Οι CEO διευθύνουν τις εταιρείες.

Οι εργαζόμενοι κάνουν τις εταιρείες να λειτουργούν.

Οι μικρομέτοχοι χρηματοδοτούν τις εταιρείες.

Εγώ είμαι μόνο ένας άνθρωπος που δεν χρειάζεται να ζητήσει την άδεια κανενός.

Και αυτή είναι μάλλον η μεγαλύτερη ελευθερία που έχω.

Αυτό είναι το χαρτί της Gillette.

Όχι η δύναμη του εργοστασίου.

Όχι η δύναμη της λεπίδας.

Όχι η δύναμη της εταιρείας.

Γιατί όταν το προϊόν φθείρεται, το όνομα μένει.

Όταν τα κτίρια εξαφανίζονται, το όνομα μένει.

Όταν οι άνθρωποι φεύγουν, το όνομα μένει.

Και όταν ένα όνομα καταφέρνει να διασχίσει γενιές, παύει να ανήκει στον ιδρυτή του. Γίνεται μέρος της συλλογικής μνήμης.

Ο ιδρυτής εξαφανίζεται.

Το όνομα μένει.

Αυτή είναι η αληθινή νίκη ενός ονόματος.