भूत. GILLETTE MAN.

त्या सकाळी मी चालत स्मशानभूमीत गेलो होतो. बाबांच्या वाढदिवसाचा स्मृतिदिन होता, आणि पायी इतका लांबचा रस्ता पार केल्यावर मी जरा विश्रांतीसाठी थांबलो, आणि बसायला एक बाक सापडला, ज्याचा काही भाग दोन वयस्क गृहस्थांनी व्यापला होता.

मी त्यांना नमस्कार केला — अनोळखी माणसांबद्दल माझ्या गॅलिलीयन सहकाऱ्याने आम्हाला दिलेला एक जुना नियम — आणि मी दम खाण्यासाठी बसत होतो, तेवढ्यात ते दोघे मोठ्याने बोलू लागले, एक मोकळे संभाषण, जे दिसत होते त्यावरून अजिबात गुप्त ठेवण्यासाठी नव्हते, आणि मी तर अगदी तिथेच बसलो होतो.

लहान वयाच्याने मोठ्याला विचारले की आपण कसे मरू असे त्याला वाटते, आणि आपल्या अंत्यसंस्काराला त्याला कोण हवे असेल. दुसऱ्याने उत्तर दिले: “माझ्या वयात, फक्त 96, माझ्या मागण्या थोड्याच उरल्या आहेत, आणि मी मेल्यावर माझ्या ओळखीचे सगळे तिथे असतील अशी माझी अपेक्षा नाही, कारण मला आशा आहे की मी आधीच त्यांचा निरोप घ्यायला जाईन, ते कुठेही असले तरी.”

आणि उलट म्हाताऱ्याने लहान वयाच्याला विचारले: “आणि तू, तुला कसे मरायचे आहे?”

“बघा,” तो म्हणाला, “मी 62 वर्षांचा आहे, बँका आणि फायनान्स कंपन्या मिळून मी जवळपास 26 कर्जे घेतली आहेत, शिवाय ज्या घराचे तोंडही मी कधी पाहणार नाही त्यावर गहाणकर्ज, आणि या हरामखोरांनी, मी आधी मेलो तर म्हणून, माझ्याकडून विमा पॉलिसींवर घाईघाईने सह्या घेतल्या — त्यांनी आपली गांड वाचवली. दरम्यान, एकदा तुम्ही मेलात की सरकार सगळी कराची बिले आणि दंड रद्द करते. आणि वारशाबद्दल म्हणाल, तर मागे ठेवायला माझ्याकडे काहीच नाही. जे काही माझ्याकडे होते, ते आयुष्यात भेटलेल्या प्रत्येक बाईला देण्याची मी काळजी घेतली — पण ‘थोडे थोडे करून’ या नियमाने.”

“प्रश्नाबद्दल आणि माझ्या कुतूहलाबद्दल माफ करा, पण हे ‘थोडे थोडे करून’ म्हणजे काय होते? पैसे, कदाचित?”

“नाही, मित्रा. फक्त प्रेम — पण असे, जे परत येत नाही, अगदी आयुष्यासारखे, जेव्हा ते तुम्हाला या जगात आणतात.”

ते दोघे खळखळून हसले, आणि मीही त्यांच्यात सामील झालो. मग ते माझ्याकडे वळले आणि मला काय वाटते ते विचारले.

“हे सांगितल्याबद्दल धन्यवाद, आणि तुम्ही दोघे मला पाहू शकता याचा मला आनंद आहे, कारण मी तर फक्त एक भूत आहे. आणि या क्षणी आपली नजरानजर होत असेल, तर याचा अर्थ तुम्ही दोघे योग्य रस्त्यावर आहात, जो पित्याच्या घराकडे जातो.”

ते उडी मारून उठले, त्यांनी आपले वृषण घट्ट पकडले — अपशकुन टाळण्याचा जुना इटालियन टोटका — आणि पाय नेतील तितक्या वेगाने पळून गेले.

माझा छोटासा उपरोधिक विनोद पूर्ण करायलाही मला वेळ मिळाला नव्हता, आणि फक्त त्या “अर्थविषयक पूर्वझलकी”नेच ते भीतीने कोसळले होते. तेव्हा मला कळले की शब्द किती ताकदवान असतात.

मला वाटले, आतापासून आणि पुढेही मी जास्त काळजी घ्यायला सुरुवात केली पाहिजे, कारण मलाही एखाद्या भुताला भेटण्याचा धोका असू शकतो — आणि कदाचित तो मला विचारेल की वेबवरच्या लोकांना भेटण्यासाठी ADS आणि SEO साठी पैसे मोजावे लागतात का, की मी केले तसे करायचे: त्यांच्याशिवाय.

Ferdinando