P&G ने माझ्या मानसोपचारतज्ज्ञाला फोन केला

घरचा फोन वाजत राहिला आणि कोणीच उचलला नाही. मी घरी एकटा होतो, शॉवरखाली.

ते माझ्या आठवड्याच्या कोट्यातच बसत होते — माझ्या बायकोने मान्य केलेला तो एकच शॉवर. ती म्हणायची की जास्त धुतल्याने पुरुषाची त्वचा खराब होते, की मी फक्त गरजेपुरतेच स्वच्छ राहायला हवे.

पण खरे असे की तिला गॅसचे बिल वाचवायचे होते.

आणि तिला असेही वाटायचे की मी धुतले नाही तर मी इतर बायकांकडे जाणार नाही. वाईट याचे की तिला माहीत नव्हते, इतर घरांतले शॉवर फुकट होते. आणि कोणतेही शुल्क न घेता.

आहाहाआहाह

मी फोनपर्यंत पोहोचलो, पण तोपर्यंत त्यांनी फोन ठेवला होता.

थोड्या वेळाने तो पुन्हा वाजला. या वेळी मी उचलला, आणि ते माझे डॉक्टर होते — माझे मानसोपचारतज्ज्ञ, एक विद्यापीठ प्राध्यापक, ज्यांना मी पाच वर्षांहून अधिक काळ भेटलो नव्हतो — त्यांना मला भेटायचे होते.

दिवस आणि वेळ निवडणे मी त्यांच्यावरच सोपवले, माझ्याकडून ताबडतोब तयारी दाखवत: मी होकार दिला, त्याच दिवशी दुपारी 5:30 वाजता, त्यांच्या दवाखान्यात.

मी वीस मिनिटे आधी पोहोचलो, माझ्या वडिलांकडून वारशाने मिळालेला एक जुना नियम, जो उगवत्या सूर्याच्या देशातील मॅनेजरांनीही स्वीकारला आहे.

एखाद्या भेटीला आधी पोहोचणे म्हणजे तुम्ही अनपेक्षित गोष्टींचा हिशेब आधीच केला आहे, आणि त्यामुळे तुम्ही विश्वासार्ह आणि आत्मविश्वासपूर्ण ठरता.

मी त्यांना त्यांच्या खोलीतून बाहेर येताना पाहिले. प्रतीक्षा कक्ष त्यांना ज्यांना तपासायचे होते त्या लोकांनी भरलेला होता; प्रत्येकाची अपॉइंटमेंट होती आणि खिशात 150 युरो, फक्त त्यांना नेमके काय म्हणायचे आहे ते ऐकण्यासाठी.

ते माझ्याकडे आले आणि माझे स्वागत केले: “प्रिय सहकारी, नमस्कार, स्वागत आहे, मी तुझीच वाट पाहत होतो.” मग आपल्या सेक्रेटरीकडे वळून: “Carmen, सगळ्या रुग्णांना किमान एक तास पुढे ढकल. मी माझ्या सहकाऱ्यासोबत बैठकीत आहे.”

Minchia, सहकारी. मी, शाळेत इटालियनमध्ये दहापैकी 4 आणि खेळातील कामगिरीच्या जोरावर मिळालेला डिप्लोमा असलेला, आणि लोकांना वाटते मी डॉक्टर आहे. हे नेमके काय करत आहेत — यांचे डोके फिरले आहे का?

आम्ही त्यांच्या ऑफिसमध्ये गेलो आणि त्यांनी मला छोट्याशा बैठकीच्या कोपऱ्यात बसवले, एक आरामखुर्ची दुसरीच्या शेजारी. माझ्यासाठी ही पहिलीच वेळ होती; मी त्यांना नेहमी रुग्ण म्हणूनच पाहिले होते. काहीतरी मोठे चालले असणार, पण काय ते मला कळत नव्हते.

“प्रिय Ferdinando, आधी मला बोलू दे, मला हवे तितका वेळ, आणि मग मी तुला तुझी पाच मिनिटे देईन.” आहाहाहाहहा

“मी तुला 2009 पासून ओळखतो, जेव्हा तू पहिल्यांदा माझ्याकडे आलास, आपल्या एका डॉक्टर मित्रासोबत, जे आता हयात नाहीत, आणि मी तुझ्याकडून कधीच फी घेतली नाही.”

“मी दुजोरा देतो, प्राध्यापक.”

“गप्प बस, साला, तुझ्याशी बोलणे मला आधीच कठीण जाते, कारण इथे आम्हा सगळ्यांना तुझ्याबद्दल एक गोष्ट कळली आहे, Jung शिवाय आणि जगातल्या तत्त्वज्ञांशिवाय: तू फक्त असा माणूस आहेस, ज्याचे अस्तित्व कोणालाच अपेक्षित नसते — आणि तरीही, तू इथे आहेस, माझ्या शहरात, जगाचे डोके गरगरवतो आहेस.”

“थोडक्यात सांगतो: मला समजावून सांग, Cincinnati आणि Wall Street सोबत तू नेमका काय गोंधळ घातलास. तुला एक मिनिटही एकटे सोडता येऊ नये, हे शक्य आहे का?”

आहाहाहाहाह

“आणि मग मी आहे — अठ्ठ्याहत्तर वर्षांचा, विद्यापीठ प्राध्यापक, इटालियन मानसोपचारतज्ज्ञ संघटनेचा राष्ट्रीय अध्यक्ष, दोनशे प्रकाशने — आणि तू वेब भेदून आत कसा शिरलास ते मला कळत नाही.

“अमेरिकेतल्या माझ्या ओळखीच्या प्रत्येकाने मला फोन केला. त्यांना जाणून घ्यायचे होते की तुझे बायपोलर डिसऑर्डरचे निदान खरे आहे का, आणि मी त्याला दुजोरा दिला — पण आपल्या दोघांना माहीत आहे की मी तसे केले नसते, तर त्यांनी तुझी महिन्याला 351 युरोची पेन्शन काढून घेतली असती.

“आता सांग, तू काय उद्योग करत होतास. पण आधी मला विचारावेच लागेल: तू कोणते औषध घेतोयस का, आणि काय घेतोयस?”

“पाच वर्षांपासून कोणतेही औषध नाही. रक्ततपासणीत फक्त एक मूल्य बिघडलेले आहे, पण काळजीचे काही कारण नाही.”

“काळजीचे आहे की नाही, ते मी ठरवतो. कोणते मूल्य?”

“टेस्टोस्टेरॉन 1,400…”

त्यांनी माझ्याकडे पाहिले आणि उत्तर दिले: “Minchia, आणि हे कसे झाले?”

“सगळा दोष माझ्या शेजारणीचा आहे. तिचे ढुंगण परीकथेसारखे आहे. तिला पाहतो आणि सगळेच ताठ उभे राहते.”

“चेष्टा थांबव. चल, गंभीर होऊया.

“सांग, तू नेमके काय केलेस.”

“तुम्ही मला जे शिकवले तेच मी केले, पण पदवीशिवाय, विशेषीकरणाशिवाय, अभ्यासाशिवाय, सेक्रेटरीशिवाय.”

“म्हणजे काय? मला कळले नाही.”

“मी मानवी वर्तनाचा अभ्यास केला, लेखकाचा वेश घेतला आणि ते लिहून काढले — म्हणजे परवान्याशिवाय, नोंदणीशिवाय, औषधांच्या चिठ्ठ्या न लिहिता किंवा निदान न देता मी वैद्यकी केली, असे कोणी म्हणू शकणार नाही.

“आणि माझे ग्राहक मी वेबवर शोधले. पण मी बिले देऊ शकत नसल्याने, लगेच काहीच न विकणे मी पसंत केले. ते मी नंतर करीन, संपूर्ण मुख्य व्यवसायासह, एकाच खेळाडूला — जर तो अर्थविषयक सापळ्यात अडकायला तयार झाला तर.

“एवढेच.”

“माझा तुला फक्त एकच प्रश्न आहे.

“भाषांमधून इटालियन का वगळलीस?”

“इटली अशी जागा आहे जिथे तुम्ही पंधरा दिवसांची सुट्टी घालवू शकता आणि चांगले खाऊ शकता, पण मग तुम्हाला निघून जावे लागते. नाहीतर, लोकांना तुमच्यात रस वाटू लागताच ते अन्यायकारक हल्ले करतात, कुतूहल बाळगतात आणि अगदी नीचपणाही करतात, तुमची बदनामी करतात आणि तुमच्याविरुद्ध तक्रारी करतात.

“आणि जगाचा इतिहास आपल्याला शिकवतो की या देशाने आपल्या प्रतिभावंतांना कधीच ओळख दिली नाही — सुरुवात तुमच्यापासूनच, आणखी दूर पाहण्याची गरज नाही. तुम्ही अमेरिकेत जन्मला असता, तर आज तुमचे आयुष्य वेगळे असते. तुम्ही परदेशातून मान्यता घेऊन परत येता तेव्हाच ते तुम्हाला मान्यता देतात — आणि तेव्हाही, संशयाने.

“आणि अठरा फौजदारी खटल्यांनंतर हे मी स्वतःच शिकलो, आणि मला कोणाचीही परवानगी मागावी लागत नाही.”

मी त्या आरामखुर्चीतून उठलो, घड्याळाकडे पाहिले आणि म्हणालो: “तुम्हाला काहीतरी सांगण्यासाठी माझ्याकडे अजून एक मिनिट शिल्लक आहे.

“प्राध्यापक, धन्यवाद — आणि माझे तुमच्यावर प्रेम आहे.”

तुमचा Ferdinando