P&G – KOMUNIKACJA I INFORMACJA
P&G SAGA · 12
Informacja
Pierwszymi, którzy komunikowali, byli ludzie pierwotni bez ubrań. Pierwszymi, którzy informowali, byli ludzie pierwotni w ubraniach i z legitymacją prasową.
Wciąż ludzie pierwotni. Nic się nie zmieniło. Tyle że ci pierwsi musieli przetrwać życie, a ci drudzy zarabiają na życie, przywracając do życia tych, którzy przetrwali.
Ale nie ma czasu na kłótnie ani krytykę – to zajęcia, których nigdy nie uprawiałem.
Chciałbym natomiast opowiedzieć antropologiczną różnicę między jednymi a drugimi poprzez historie.
Pierwszą prawdziwą formą komunikacji – i tu wszyscy podskoczą na krzesłach – jest cisza.
Przed słowem, przed głosem, przed gestem, przed postawą praktyka milczenia zawsze mierzyła inteligencję człowieka jego zdolnością do przetwarzania i decydowania – nigdy odwrotnie.
A mężczyźni, zebrani razem, milczeli, patrząc w gwiazdy, w abstrakcję, w wyobrażenia – aż z oddali grupa kobiet, pewnych, że są same, zaczęła rozmawiać między sobą: ściszone głosy, opanowany ton, opanowany rytm, uporządkowana kadencja, każde słowo starannie postawione. Takie właśnie są kobiety.
Ale pierwsza lekcja, jaką cisza zostawiła ludzkości, to nie rodzaj wewnętrznej powściągliwości – to metoda, ostatnia granica w każdej przestrzeni, gdzie zapadają prawdziwe decyzje.
A jednak hałas wewnątrz ciszy to właśnie to, czego nigdy nie brakuje: przychodzi od środka i jest jednocześnie emocjonalny, poznawczy, logiczny i racjonalny, instynktowny i uczuciowy.
I tu jedynymi, które naprawdę potrafią sobie z nim radzić, pozostają jak zawsze kobiety – tak kompletne, tak sprawne, że powierzono im także zadanie niesienia dalej ludzkiej reprodukcji. (W innych dziedzinach – biologicznej, komórkowej – są też samce, które rodzą. Ale to inny rodzaj komunikacji).
Wszystko inne, czego tu nie omówiłem, zostawiam doświadczeniu każdego z was – to najlepsza część tego, kim jesteśmy.
Informacja przypomina mi zabawę, w którą bawiliśmy się jako dzieci: wszyscy w kółku, pierwsza osoba szepcze słowo do ucha następnej i słowo wędruje dalej przez dwanaście osób. To, co wychodziło na końcu, zwykle wywoływało salwy śmiechu.
Zabawa mogła iść na jednym słowie albo na całym zdaniu, i działo się tak:
Zaczynało się od BĘDZIE ŻYŁ, a po dwunastu przekazaniach na końcu wychodziło słowo UMRZE.
Zaczynało się od zdania WSZYSCY WIEDZIELIŚMY, ŻE BĘDZIE ŻYŁ, a po dwunastu przekazaniach wracało jako WSZYSCY WIEDZIELI, ŻE NIE ŻYJE, POGRZEB 12. O 12:00. Ha, ha, ha, ha.
Dokładnie tak widzę dziś, jak media przekazują informacje – to samo pierwsze zdanie o danej sprawie każdy kolejny serwis podaje inaczej. To, co uważaliśmy za dziecięcą zabawę, jest w rzeczywistości gorzką prawdą o przemyśle informacyjnym, w którym nie ma już różnicy między kioskiem a redakcją.
W końcu obie rzeczy łączy jedna nić – obie są dziećmi tego samego pierwotnego początku. Wystarczy popatrzeć, jak ludzie się ubierają.
Miłej lektury.
Ferdinando
Odkryj pozostałe sagi
The Corpus · Mapy · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · Kontakt
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.