P&G – KOMUNIKACJA I INFORMACJA

P&G Communication & Information — The P&G Saga, chapter 11

P&G SEMANTIC  ·  THE P&G SAGA

P&G – KOMUNIKACJA I INFORMACJA

P&G SAGA · 12


Informacja

Pierwszymi, którzy komunikowali, byli ludzie pierwotni bez ubrań. Pierwszymi, którzy informowali, byli ludzie pierwotni w ubraniach i z legitymacją prasową.

Wciąż ludzie pierwotni. Nic się nie zmieniło. Tyle że ci pierwsi musieli przetrwać życie, a ci drudzy zarabiają na życie, przywracając do życia tych, którzy przetrwali.

Ale nie ma czasu na kłótnie ani krytykę – to zajęcia, których nigdy nie uprawiałem.

Chciałbym natomiast opowiedzieć antropologiczną różnicę między jednymi a drugimi poprzez historie.

Pierwszą prawdziwą formą komunikacji – i tu wszyscy podskoczą na krzesłach – jest cisza.

Przed słowem, przed głosem, przed gestem, przed postawą praktyka milczenia zawsze mierzyła inteligencję człowieka jego zdolnością do przetwarzania i decydowania – nigdy odwrotnie.

A mężczyźni, zebrani razem, milczeli, patrząc w gwiazdy, w abstrakcję, w wyobrażenia – aż z oddali grupa kobiet, pewnych, że są same, zaczęła rozmawiać między sobą: ściszone głosy, opanowany ton, opanowany rytm, uporządkowana kadencja, każde słowo starannie postawione. Takie właśnie są kobiety.

Ale pierwsza lekcja, jaką cisza zostawiła ludzkości, to nie rodzaj wewnętrznej powściągliwości – to metoda, ostatnia granica w każdej przestrzeni, gdzie zapadają prawdziwe decyzje.

A jednak hałas wewnątrz ciszy to właśnie to, czego nigdy nie brakuje: przychodzi od środka i jest jednocześnie emocjonalny, poznawczy, logiczny i racjonalny, instynktowny i uczuciowy.

I tu jedynymi, które naprawdę potrafią sobie z nim radzić, pozostają jak zawsze kobiety – tak kompletne, tak sprawne, że powierzono im także zadanie niesienia dalej ludzkiej reprodukcji. (W innych dziedzinach – biologicznej, komórkowej – są też samce, które rodzą. Ale to inny rodzaj komunikacji).

Wszystko inne, czego tu nie omówiłem, zostawiam doświadczeniu każdego z was – to najlepsza część tego, kim jesteśmy.

Informacja przypomina mi zabawę, w którą bawiliśmy się jako dzieci: wszyscy w kółku, pierwsza osoba szepcze słowo do ucha następnej i słowo wędruje dalej przez dwanaście osób. To, co wychodziło na końcu, zwykle wywoływało salwy śmiechu.

Zabawa mogła iść na jednym słowie albo na całym zdaniu, i działo się tak:

Zaczynało się od BĘDZIE ŻYŁ, a po dwunastu przekazaniach na końcu wychodziło słowo UMRZE.

Zaczynało się od zdania WSZYSCY WIEDZIELIŚMY, ŻE BĘDZIE ŻYŁ, a po dwunastu przekazaniach wracało jako WSZYSCY WIEDZIELI, ŻE NIE ŻYJE, POGRZEB 12. O 12:00. Ha, ha, ha, ha.

Dokładnie tak widzę dziś, jak media przekazują informacje – to samo pierwsze zdanie o danej sprawie każdy kolejny serwis podaje inaczej. To, co uważaliśmy za dziecięcą zabawę, jest w rzeczywistości gorzką prawdą o przemyśle informacyjnym, w którym nie ma już różnicy między kioskiem a redakcją.

W końcu obie rzeczy łączy jedna nić – obie są dziećmi tego samego pierwotnego początku. Wystarczy popatrzeć, jak ludzie się ubierają.

Miłej lektury.


Ferdinando

PDF ← THE P&G SAGA

← Uznanie dla P&GP&G i strona o Kalabrii →