BUKSAN MO MISMO ANG PINTO

Open the Door Yourself — Chapter 05 of the One Door saga

ANG MGA NANATILI · Edisyong Tagalog  ·  Blg. 05

BUKSAN MO MISMO ANG PINTO


May kakaibang ugali na kasama ng maraming tao sa buong buhay nila.

Naghihintay sila.

Naghihintay sila ng tamang sandali.

Naghihintay sila ng tamang pagkakataon.

Naghihintay sila ng pagkilala.

Naghihintay sila na may magsabi sa kanilang handa na sila.

Naghihintay sila ng isang di-nakikitang pahintulot na halos hindi kailanman dumarating.

Sa loob ng maraming taon, pinagmasdan ko ang mga pambihirang lalaki at babae na nananatiling nakatigil sa bungad ng sarili nilang mga posibilidad.

Hindi dahil kulang sila sa talento.

Hindi dahil kulang sila sa talino.

Kundi dahil naghihintay sila ng pahintulot.

Isang taong magsasabing:

“Tumuloy ka.”

“Ngayon, kaya mo na.”

“May pahintulot ka na.”

Bihirang gumana nang ganito ang buhay.

Sa totoo lang, halos hindi kailanman.

Sa paglingon, napagtatanto kong wala sa mga tunay na mahalagang desisyon sa buhay ko ang naunahan ng katiyakan.

Wala.

Nang magsimula ako ng isang bagong bagay, hindi ako handa.

Nang magbago ako ng direksyon, wala sa akin ang lahat ng impormasyon.

Nang tanggapin ko ang mga hamong mas malaki kaysa sa akin, wala akong anumang garantiya.

Isang paniniwala lamang ang taglay ko.

Na mas masahol pa sana kung nanatili akong hindi kumikilos.

Madalas, doon matatagpuan ang pagkakaiba ng isang buhay na isinabuhay at ng isang buhay na pinanood lamang.

Sa sandaling tumigil ang isang tao sa paghingi ng pahintulot sa hinaharap.

Habang bata pa, naniniwala tayong may mga taong inatasang magdesisyon para sa atin.

Ang mga guro.

Ang mga ehekutibo.

Ang mga institusyon.

Ang mga awtoridad.

Sa paglipas ng panahon, natutuklasan nating kaharap din ng mga taong iyon ang parehong misteryong kinakaharap natin.

Walang may taglay na kumpletong mapa.

Walang tunay na nakakaalam ng wakas.

Lahat ay nag-iimprobisa ng isang bahagi ng sarili nilang kuwento.

Maaaring makatakot ang pagtuklas na ito.

O maaari itong magpalaya.

Para sa akin, isa itong pagpapalaya.

Dahil pinilit ako nitong pasanin ang responsibilidad.

Kakaibang salita ang responsibilidad.

Iniuugnay ito ng marami sa bigat.

Iniuugnay ko ito sa kalayaan.

Hangga’t may ibang nagdedesisyon para sa iyo, laging may masisisi ka.

Kapag ikaw ang nagdedesisyon, wala nang mga palusot.

Ikaw lamang ang umiiral.

At ang direksyong iyong pinili.

May mga sandaling di-hamak na mas madali sanang sumuko.

Ang manatili kung nasaan ako.

Ang hindi makipagsapalaran.

Ang hindi ilantad ang sarili.

Ang hindi magbago.

Bawat landas ay may mga sangandaang tulad nito.

Dumarating ang mga ito nang walang pasabi.

Bumubukas ang isang pinto.

Gusto itong tawirin ng isang bahagi natin.

Gusto namang tumakas ng isa pa.

Dahil laging may kapalit ang pagbabago.

Walang nakakakita sa sandaling iyon.

Mula sa labas, tila simple ang lahat.

Mula sa loob, isa itong labanan.

Hindi laban sa mundo.

Laban sa ating sarili.

Laban sa takot na magkamali.

Ang takot na hindi maging sapat.

Ang takot sa paghatol.

Ang takot na mawala ang taglay na natin.

Natutunan kong masamang tagapayo ang takot ngunit napakahusay na tagapagpahiwatig.

Madalas, itinuturo nito mismo ang direksyong dapat nating galugarin.

Hindi dahil kaaya-aya ito.

Dahil may kasama itong paglago.

Hindi komportable ang mga karanasang nagpabago sa buhay ko.

Hindi sila garantisado.

Hindi sila ligtas sa panganib.

Sadyang kailangan sila.

Sa isang punto, kailangang pumili.

Maaaring patuloy na humingi ng pahintulot.

O maaaring magsimulang mabuhay.

Bihirang magtugma ang dalawang ito.

Nakilala ko ang mga taong nasa kanila ang lahat ng posibleng kuwalipikasyon at hindi kailanman humayo.

At ang iba na halos walang anumang taglay ngunit tumawid ng mga kontinente, nagtayo ng mga negosyo, humarap sa mga sakit, muling inimbento ang sarili nilang buhay.

Wala sa résumé ang pagkakaiba.

Nasa saloobin ito.

May naunawaan ang mga huling ito.

Walang darating upang iligtas sila.

Walang mag-aabot sa kanila ng perpektong sandali.

Walang magpapatunay nang opisyal na handa na sila.

Kaya nagsimula sila.

At iyon lamang.

Sa paglipas ng panahon, naunawaan kong halos lahat ng malalaking pagbabago ay nagsisimula sa paraang hindi perpekto.

Isang alanganing unang hakbang.

Isang tawag sa telepono.

Isang paglalakbay.

Isang pirma.

Isang desisyong tila mas malaki kaysa sa taong gumagawa nito.

Madalas ilarawan ang tapang bilang kawalan ng takot.

Walang katuturan iyon.

Ang tapang ay ang pagsulong habang patuloy na naglalakad sa tabi mo ang takot.

Alam mong hindi ito mawawala.

Alam mong mag-iingay ito.

Alam mong susubukan ka nitong kumbinsihing bumalik.

At sumusulong ka pa rin.

Ang nakikita natin ngayon bilang isang magkakaugnay na landas ay, sa sandaling nangyayari ito, isang sunud-sunod na marurupok na pagpili.

Maraming beses, wala akong katiyakang ginagawa ko ang tama.

Ang tanging katiyakan ko ay mali ang walang gawin.

Banayad ngunit mapagpasyang pagkakaiba ito.

Hindi laging ginagantimpalaan ng buhay ang mga nananalo.

Madalas, ginagantimpalaan nito ang mga humahayo.

Ang mga sumusubok.

Ang mga nangangahas.

Ang mga tumatawid sa pinto.

Dahil bawat karanasan ay lumilikha ng panibagong karanasan.

Bawat hakbang ay lumilikha ng mga bagong posibilidad.

Bawat galaw ay nagdudulot ng mga bagong pagkikita.

Ang hindi pagkilos naman ay walang nabubunga kundi pagkakatigil.

Ngayon, maraming tao ang naghahanap ng motibasyon.

Ako ay naghahanap ng direksyon.

Nagbabago ang mga motibasyon.

Nananatili ang mga direksyon.

Laging may mga taong handang magpaliwanag sa iyo kung bakit imposible ang isang bagay.

Kung bakit hindi ito ang tamang sandali.

Kung bakit hindi ka pa handa.

Kung bakit kulang ang karanasan mo.

Kung bakit masyadong mataas ang panganib.

Pakinggan sila.

Pagkatapos ay magdesisyon nang mag-isa.

Dahil sa huli, wala sa kanila ang mamumuhay ng buhay mo.

Wala sa kanila ang magpapasan ng bigat ng mga tinalikuran mo.

Wala sa kanila ang tatawid sa panahon sa halip na ikaw.

Iyan ay gawaing para sa iyo lamang.

Kung may isang aral na iniwan sa akin ng panahon, ito iyon.

Ang mga pagkakataong nagpabago sa buhay ko ay hindi dumating na may kasamang liham ng pahintulot.

Wala silang tatak.

Wala silang sertipiko.

Wala silang garantiya.

Isang tanong lamang ang dala nila.

“Gusto mo bang pumasok, o gusto mo bang manatili sa labas?”

Sa bawat pagkakataon, natakot ako.

Sa bawat pagkakataon, nag-alinlangan ako.

Sa bawat pagkakataon, iisang bagay ang naunawaan ko.

Walang magbibigay sa akin ng pahintulot.

Kaya’t binuksan ko mismo ang pinto.

At doon nagpatuloy sa paglalakad ang kuwento.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← ANG MGA NANATILI