WALANG DAAN PAUWI

No Road Back — Chapter 15 of the One Door saga

ANG MGA NANATILI · Edisyong Tagalog  ·  Blg. 15

WALANG DAAN PAUWI


May mga paglalakbay na nagsisimula sa isang pag-alis.

At may iba na nagsisimula sa isang pagkawala.

Ang isang ito ay kabilang sa ikalawang uri.

Sa mahabang panahon, naniwala akong usapin ng heograpiya ang pagbabalik.

Ang lisanin ang isang lugar.

Ang tawirin ang isang distansya.

Ang bumalik sa pinanggalingan.

Isa itong simpleng kahulugan.

Maginhawa.

Mali rin naman.

Sa paglipas ng mga taon, natuklasan kong ang ilang pagbabalik ay hindi humahantong sa anumang natatanaw na lugar.

Dahil hindi na umiiral ang lugar na dapat maabot.

O hindi ito kailanman umiral.

O sobra na tayong nagbago upang makilala pa ito.

At gayunpaman, nananatili ang pangangailangang bumalik.

Isa ito sa pinakamalalim na pananabik ng tao.

Gusto nating bumalik sa panahong tila mas simple ang mga bagay.

Mas malinaw.

Mas maayos.

Gusto nating bumalik sa mga taong nawala sa atin.

Sa mga pagkakataong pinalampas.

Sa mga desisyong hindi ginawa.

Sa mga sandaling tila bukas pa ang buhay sa bawat posibilidad.

Ngunit walang ibinabalik ang panahon.

Hindi iyon ang gawain nito.

Ang panahon ay nagpapabago.

Hindi ito kailanman nagsasauli.

May mga taon na hinabol ko ang mga imposibleng pagbabalik.

Ginawa ko ito nang hindi ko namamalayan.

Sinubukan kong bawiin ang mga naunang bersyon ng aking sarili.

Ang binata.

Ang propesyonal.

Ang anak.

Ang lalaking kumbinsidong alam niya kung saan siya patungo.

Pare-pareho ang kinahinatnan ng bawat pagtatangka.

Isang pagkadismaya.

Dahil hindi na umiiral ang taong iyon.

At tama lamang na ganoon.

Isang umaga, may naunawaan ako na nagpabago sa paraan ng pagtingin ko sa nakaraan.

Hindi ko naman talaga gustong bumalik.

Gusto kong mabawi ang isang damdamin.

Isang katiyakan.

Isang pagiging pamilyar.

Isang bersyon ng mundo kung saan tila mas kaunti ang mga tanong kaysa sa mga sagot.

Ngunit hindi nag-aalok ang buhay ng paglalakbay sa panahon.

Nag-aalok lamang ito ng mga pagbabago.

Noon ako nagsimulang tumingin sa pagbabalik sa ibang paraan.

Hindi bilang paggalaw patungo sa kung ano ako noon.

Kundi bilang paglapit sa kung ano na ako.

Napakalaki ng pagkakaiba.

Kapag sinusubukan nating bumalik, nilalabanan natin ang panahon.

Kapag tinatanggap nating sumulong, sa wakas ay sinisimulan nating maunawaan ito.

Marami ang gumugugol ng kanilang buhay sa paghahanap ng isang tahanan.

Iniisip nilang ito’y isang lugar.

Isang lungsod.

Isang kalye.

Isang bansa.

Pagkatapos, dumarating ang araw na natutuklasan nilang estado ng kaluluwa ang tahanan.

At walang anumang koordinadang heograpikal ang makagagarantiya nito.

Sa buong buhay ko, tumawid ako ng maraming bansa.

Maraming kultura.

Maraming wika.

Sa bawat pagkakataon, may iniiwan ako.

Sa bawat pagkakataon, may iba akong tinitipon.

Nang hindi ko namamalayan, nagiging isang buhay na arkibo ako ng mga karanasan.

Isang mosaikong binuo ng iba’t ibang lugar.

Sa isang punto, huminto akong magtanong sa sarili:

“Saan ako kabilang?”

At nagsimula akong magtanong sa sarili:

“Ano ang dala ko?”

Di-hamak na mas kapaki-pakinabang ang ikalawang tanong.

Sapagkat nagbabago ang pagkakabilang.

Nagbabago ang mga hangganan.

Nagbabago ang mga mapa.

Ang dala naman natin sa loob ay patuloy na naglalakbay.

Naaalala ko ang ilang gabing mas matindi kaysa karaniwan ang pakiramdam ng pagkaligaw.

Mga gabing tila malayo ang lahat.

Ang mga tao.

Ang mga lugar.

Ang mga katiyakan.

Kahit ang sarili ko.

Sa mga sandaling iyon, lumilitaw ang pinakamatandang tukso.

Ang bumalik.

Ang bawiin ang nagawa.

Ang ibalik sa dati.

Ang magsimulang muli mula sa isang naunang punto.

Ngunit sa bawat pagkakataon, ipinakita sa akin ng realidad ang parehong katotohanan.

Walang naunang punto.

Ang mayroon lamang ay ang kasalukuyang punto.

At ang pagpili kung ano ang gagawin dito.

Sa paglipas ng panahon, natutunan kong ituring ang nakaraan hindi bilang isang patutunguhan kundi bilang isang aklatan.

Isang lugar na dinadalaw.

Hindi tinitirhan.

Dahil ang mga nabubuhay sa nakaraan ay dahan-dahang humihinto sa paninirahan sa kasalukuyan.

At kung walang kasalukuyan, walang hinaharap.

Ang mga taong minahal ko.

Ang mga lungsod na tinawid ko.

Ang mga pagkakataong nawala sa akin.

Ang mga tagumpay.

Ang mga pagkatalo.

Patuloy na umiral ang lahat.

Ngunit sa ibang anyo.

Gaya ng mga pahinang naisulat na.

Para basahing muli.

Hindi para isulat muli.

Isa itong paglaya.

Dahil sa wakas ay huminto na ako sa paghahanap sa hindi na mababawi.

At nagsimula akong maglaan ng lakas sa kaya pang itayo.

Kabalintunaan man, sa mismong sandaling iyon huminto ang nakaraan sa pagmumulto sa akin.

Nang huminto akong ituring itong patutunguhan.

May katulad na nangyari sa mga tao.

Marami ang umalis sa buhay ko.

Ang ilan, dahil pinili nila.

Ang iba, dahil kinailangan.

Ang iba pa, dahil lamang sa gawa ng panahon.

Noong una, itinuring kong mga pagkawala ang mga kawalang iyon.

Pagkatapos, naunawaan kong may mga presensyang patuloy na umiiral sa ibang mga paraan.

Sa mga aral na iniwan nila.

Sa mga alaala.

Sa mga pag-uugali.

Sa mga desisyong patuloy na nakaiimpluwensya sa akin.

Isa rin itong pagbabalik.

Hindi ng mga tao.

Kundi ng kanilang kahulugan.

Marahil, ito mismo ang pagkahinog.

Ang maunawaang walang bumabalik sa orihinal nitong anyo.

Ngunit halos lahat ay maaaring patuloy na mabuhay sa isang bagong anyo.

Sa huli, huminto akong maghanap ng daan pauwi.

Dahil may naunawaan ako na hindi kailanman ipinakita ng anumang mapa.

Wala akong binabalikang kahit saan.

Dumarating ako.

Dumarating sa isang bersyon ng aking sarili na binuo mula sa lahat ng pag-alis, lahat ng pagkawala, lahat ng pagtatagpo, at lahat ng pagbabago.

At noon nalutas ang kabalintunaan.

Ang pagbabalik na hinanap ko sa loob ng maraming taon ay hindi patungo sa nakaraan.

Ito’y patungo sa akin.

Kaya tumpak ang magsalita tungkol sa isang pagbabalik mula sa kawalan.

Hindi dahil walang patutunguhan.

Kundi dahil walang adres ang patutunguhan.

Isa itong lugar na walang heograpiya.

Walang hangganan.

Walang koordinada.

Isang lugar na tinawid ko sa buong buhay ko nang hindi ko ito nakikilala.

Ang pagbabalik mula sa kawalan.

Ang pagbabalik patungo sa kung ano na ako.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← ANG MGA NANATILI