ZILAMÊN GILLETTE MIRIN

Di jiyana mirovekî de gelek tişt bi hev re hene, lê yên pêşîn hewcedarî û pêwîstî dimînin.

Di nav van her du pîvanan de mirov xwe eşkere dike, lê beşa giyanî ji biryarên hestyarî xwedî dibe — tu carî ji ramana sar û mentiqî.

Îro roja min bû, roja ku ji hevkarên min ên Gillette re hatibû veqetandin, yên ku di dawiya dema xwe ya bi şirketê re mirin.

Ramana yekem çû ser bavê min, wek ku xwezayî bû. Wisa dixuya ku dawiya hêsiran nayê, heta ku dengekî piçûk ji hundir ji min re got: dev ji keçikbûnê berde, tu zilamekî Gillette yî — û bavê min, ji wêneyê xwe yê li ser gorê, wek ku bi erêkirin bibişire.

Paşê ez çûm serdana Mario, hevkarekî şirketê ku min di salên bavê xwe de nas kiribû, û li cem wî min Guido jî dît — em her sê di heman koma xebatê de bûn, lê her yek bi kesayetiyeke cuda.

Rêz ji min digirtin, ji min hez dikirin, û her fersend têra xwe baş bû ku çîrokek, serpêhatiyek bê gotin, bi wî awayî ku tenê yê ji firotanê tê dizane vebêje.

Paşê, di nav dêrekê de — ji ber ku destûr nedihat dayîn ku em biçin heta cihê ku ew bi rastî lê veşartî bûn — min Giuliano, hevalê min û berpirsê herêmê yê ku ez perwerde kiribûm, û birêz Di Tullio, rêveberê firotanê yê wê Gillette Italia ya ku şirket mezin kir, bi bîr anîn, ku zilamên ku tu carî westandin nas nekirin ava dikirin û bi wê serbilind bûn ku gladyatorên bi tîxan çekdar in.

Paşê, di dawiya rojê de, kalikê Camp hat bîra min. Min ew tu carî bi xwe nedîtibû — salên ku em her du çalak bûn li hev nediketin — lê sê tişt em her du bi hev ve girêdidan.

Em firoşkar, nivîskar û framason bûn, û ji bo ku derdor bigire, em her du jî fikirîbûn ka çawa sîsteman ava bikin da ku dinyayê û mirovên tê de biguherînin: wî ew bi awayekî fizîkî bi ser xistibû, ez hewl didim bi awayekî hişî bikim, û me her duyan dizanî ku zehmet bûbû lê ne ne mumkin — wek ku her tim dema ku tiştekî nû çêdibe wisa ye.

Bi xatirê we, hemû zilamên Gillette.