KUR

Gillettenarrative pêşwaziya te dike. Tu hîn nizanî tu çiqas bextewar î — tu yê tiştekî bistînî, û kesî di berdêla wê de tiştek ji te nexwest. Tu niha dikevî nav dinyaya min, ewqas nêzîk ku tu dikarî dest bidî tîxê. Lê ez tîxan nafiroşim. Ew tenê aîdî diya min e. Dema ev biqede, tu yê êdî ne heman kes bî. Tu yê jixwe li ya din bigerî. Niha, ji vir dest pê bike. Kêliya xwe ji xwe re bigire.

Ez ji diya xwe hatim dinyayê û, wek kur, gelek îhtîmalên min hene ku bişibim wê. Qet nebe wêjeya bijîşkî wiha dibêje, û vê carê ez sedemekê nabînim ku pê re nepejirînim.

Lê li derveyî taybetmendiyên laşî, tiştekî din heye. Tiştek ku paşê tê. Ew bi salan re xwe eşkere dike, di şopên ku dimînin de, di ya ku em bi rastî ne de, ne di ya ku yên din îdîa dikin ku ew in.

Nasname dibe ku bi faktoreke X dest pê bike, lê kes bi rastî nizane genetîk li ku diqede û mirovahî li ku dest pê dike. DNA laş rave dike. Jiyan yên mayî rave dike.

Mirov dibêjin ku jîrî ji dayikê tê. Wisa ye. Lê karakter bi formulan nayê mîraskirin. Ew bi tevger, adet, bijartin û bêdengiyan derdikeve holê. Exlaq, mîzac, şêwaz, hebûn. Mîmariya nexuya ya mirovekî.

Û zû an dereng kesek dibêje: «Tam wek bavê xwe ye.» Ji her kesî re xuya ye. Ji aliyê pir kêman ve tê fêmkirin.

Tu kur bi tevahî bavê xwe nîne. Tu keç bi tevahî diya xwe nîne. Em hemû aîdî lîstikeke mezintir in ku tê de sosretî tu carî naqedin. Û dîsa jî, di rewşa min de, bersiva dawî hêsan xuya dikir. Her tişt ji bav dihat.

Wî zilamê spehî tu carî dengê xwe bilind nekir. Dema ku diaxivî, hema mîna stranekê dihat, tevliheviyeke ecêb a îtalî, fransî û spanyolî ku tenê çend peyv hildigirt. Sê peyv pir caran bes bûn. «Ez li vir im.»

Bi salan me ew wek tiştekî asayî qebûl kirin. Paşê rojekê ya ne mumkin hat. Û li ber ya ne mumkin sekinî, ew keniya û got: «Tu tenê yek dolar didî.»

Wê gavê me fêm kir ku ew bi rastî kî bû. Ew bavê min bû.

Lê ew ne eşkerebûna rastîn bû. Eşkerebûna rastîn salan şûnde hat. Sibehekê min bihîst ku ez bi heman aramiyê bersiva rewşeke dijwar didim. Heman bêdengî berî axaftinê. Heman ken berî biryardanê. Û ji bo kêliyekê wisa hat ku ew ketibe odeyê. Paşê min fêm kir ku ew qet neketibû hundir. Ew tu carî neçûbû.

Çi ma? Rûyekî nas. Dengek bi awazeke cuda. Kesayetek hîn jî di nav demê de olan dide. Ji ber ku di her perçeyeke muzîkê de, deng ne tiştê herî girîng e. Awaz e. Awaza ku dimîne. Awaza ku giyanekê hildigire.

Û ew sosretiya dawî bû. Min jiyana xwe bi lêgerîna bavê xwe di bîranînên xwe de derbas kiribû. Tenê ji bo ku kifş bikim ku ew her tim di nav bijartinên min de dijiya.

Ew tenê bavê min bû. Û bi awayekî, hîn jî ew e.