MEN’S GILLETTE, STORY

«Enzo,» diya min ji bavê min re got, «divê em wî bixin dibistana şevînî.

Ez êdî nikarim Nando îdare bikim.

Kontrolkirina wî ne mumkin e.

Ji wê jî xirabtir, nayê pêşbînîkirin.»

Wê bêhnek da.

«Tu dizanî îro wî çi kir?»

«Na. Ji min re bêje.»

«Ew bi min re li dikanê bû û, bêyî ku ez ferq bikim, meqesa dirêj winda bû.

Ya ku ez pê qumaş dibirim.

Topên qumaşê yên sî metreyî.

Diviyabû ez ya yedek bi kar bînim.

Nêzîkî saetekê ez lê geriyam.

Paşê min dît ku vedigere.

Aram.

Bi bişirîn.

Meqes di destê wî de.»

Bavê min serê xwe rakir.

«Ew li ku bûbû?»

«Li barê.»

«Çi dikir?»

«Kurê me pênc salî ye, Enzo.

Tu bavê wî yî.

Hewl bide hinekî berpirsiyariyê bigirî, li şûna ku wek ehmeqekî bikenî.

Ez bi fikar im.

Ew ê çi bibe?»

Diya min tirsiyabû.

Lê dema ku ez vegeriyam, ez ne bi tena serê xwe bûm.

Rocco Pizzimenti, xwediyê bara Orfeo, bi min re vegeriya.

Ewqas dikeniya ku bi zorê li ser lingan disekinî.

Li gorî Rocco, wî gelek caran kêf jê dikir ku ji min re bêje qurumsax.

Wê nîvroyê min biryar dabû ku vê meseleyê çareser bikim.

«Tu dizanî wî çi kir?» Rocco got.

«Ew bi wê meqesê hat barê.

Da ku qirika min jê bike.

Min xwe dûr girt û berdewam kir henekên xwe pê bikim.

Hemû cih dikeniya.

Lê wî dest jê bernedida.

Di dawiyê de neçar man ku wî bi zorê bikişînin û bibin.»

Bavê min keniya.

Rocco keniya.

Xerîdar keniyan.

Ez nekeniyam.

Di dawiyê de Rocco dev jê berda ku ji min re bêje qurumsax.

Wê demê wî fêm kir ku ez ne tam ew bûm ku wî hêvî dikir.

Diya min pir berê gihîştibû wê encamê.

Sibeha din, ew yekser ez birim dibistana şevînî.

Xwişkên Tarîqeta Saint Vincent.

Wê heqê tomarkirinê û heqê xwendinê yê salane bi yek carê da.

Sîgorte.

Li dijî vegera min di nav çil û heşt saetan de.

Wê herwiha bi Diya Mezin re li ser muameleya min a pêşerojê lihevkirineke taybet çêkir.

Bavê min firoşkar bû.

Diya Mezin napolî bû.

Dema ku li paş dinêrim, hevgirtina bavekî firoşkar û Diya Mezin a napolî hema hema her tiştê ku paşê qewimî rave dike.

Bêyî ku zêde balê bikişîne, bavê min herwiha misoger kir ku manastir bi berdewamî materyalê promosyonê yê Gillette bistîne.

Bi taybetî tûrikên naylonî.

Pêncsed karton.

Di wan salan de bi qasî giraniya xwe zêr dihêjiyan.

Bi zehmetî dihatin dîtin.

Biha.

Pêwîst.

Xwişkan ji wan hez dikirin.

Her carê ku stok kêm dibû, telefon lê dixist.

Diya Mezin Maria Franca ya ji Forcella.

«Birêz Frega, belkî hûn karibin ji bo silavekê serekî li me bidin.»

Wê demê min cudahiyeke girîng hîn bû.

Silaveke giyanî hebû.

Û silaveke civakî hebû.

Rojekê rêveberê firotanê, Raffaele Di Tullio, li malê telefon kir û li bavê min geriya.

Mixabin ji bo wî, ew dît.

«Frega, rojbaş. Hûn çawa ne?»

«Baş im, birêz. Spas. Lê ev ne telefoneke nezaketê ye.

Bêjin.»

«Li navenda giştî em hemû meraqdar in.

Em dixwazin fêm bikin ka firoşkarek çawa karî sî ji sedê hemû materyalê promosyonê yê ku li seranserê Îtalyayê hatiye belavkirin bixerce.

Tenê meraq.

Ne tiştekî din.

Me nêzîkî sî û du paletên tûrikên naylonî ji we re şandin.

Em meraq dikin ka kar çawa diçe.

Ne karê Gillette.

Karê tûrikên naylonî.

Hûn wan difiroşin?

Qezenc dikin?

An jî hûn dixwazin rave bikin ka tam çi diqewime?»

Bavê min dudilî nebû.

«Ez alîkariya Vatîkanê dikim.

Çavkaniyên wan sînordar in.

Bûdceya wan tune.

Xwişkên Tarîqeta Saint Vincent li Reggio Calabria, li cihê ku kurê min mezin dibe, ji bo karê xwe yê xêrxwaziyê hevkariyeke piçûk xwestin.

Wek ku we ez hîn kirim, birêz, min ev însiyatîf neda zanîn.

Ez dizanim ku hûn tercîh dikin ev tişt bi bêdengî bên kirin.

Bê reklam.

Awayê Gillette.»

Bêdengî.

Bêdengiyeke dirêj.

Di dawiyê de:

«Pir baş e, Frega.

Ez ê materyalê zêdetir bişînim.»

Heşt salan xwişkan tu carî tûrikekî naylonî jî nekirî.

Pirsek bê bersiv dimîne.

Heke wan tevahiya meseleyê kiribûya bazirganiyek?

Rahîbe bûn.

Lê jin jî bûn.

Kesî lêkolîn nekir.

Mehên pêşîn ên dibistana şevînî bi kêmanî sê bûyer derxistin ku xwişk pê pir aciz bûn.

Ji min re ew bi tevahî normal xuya dikirin.

Ya yekem di lîstika veşartokê de qewimî.

Her carê ku me dilîst, ez bê guman diketim odeyên taybet ên xwişkan.

Meraqdar bûm.

Min dixwest bibînim rahîbe bê serpoşên xwe çawa xuya dikin.

Vedîtina min a herî mezin xwişkek bû ku porê wê hema heta çermê serê wê hatibû kurkirin.

Piştî wê, her koma lêgerînê bi heman hişyariyê dest pê dikir.

«Li her derê binêrin.

Ew şeytan dikare li her derê veşartî be.»

Ez bûbûm kabûsa wan.

Ev hest bi tevahî ji her du aliyan ve bû.

Bûyera duyem di ayîna sibehê de qewimî.

Her roj saet deh û nîv zarok gava ji dêrokê derdiketin rêz dibûn.

Xwişkekê tizbiya xwe dirêj dikir û pirseke hêsan dikir.

«Hebûna herî bi hêz li ser Erdê kî ye?»

Her kesî bersiva pejirandî dida.

«Îsa Mesîh.»

Paşê wan tizbî maç dikir.

Sibehekê min di rîtuelê de guherîneke piçûk kir.

Li şûna ku tizbiyê maç bikim, min kirasê xwişkê maç kir.

Paşê min got:

«Bavê min dibêje jin ji Xwedê bi hêztir in.»

Bertek yekser bû.

Dê û bavê min berî firavînê hatin gazîkirin.

Saziyê dixwest şeytan derxe.

Çekeke têra xwe comerd guneh veguherand fikarê.

Fikar bi lezeke ecêb winda bû.

Di çekê de şeş sifir hebûn.

Lîreyên kevn ên îtalî pir qanihker bûn.

Sal bi awayekî romantîk di bin parastina bêgunehiyê de derbas bûn.

Festîvalên kêkan tenê fersendên xwarina belaş bûn.

Şano fersendek bû ji bo gotina rastiyê.

Her carê ku min rola mîrzade dilîst, min ji temaşevanan re digot ku divê prenses neyê maçkirin ji ber ku kirêt e û bêhna devê wê nexweş e.

Mamoste ne razî bûn.

Di dawiyê de pola pêncem hat.

Paşê îmtîhana dawîn.

Endamekî komîsyonê hişt ku ramaneke taybet bireve nav qada giştî.

«Di dawiyê de.

Em ji wî xilas dibin.»

Her tişt çareserkirî xuya dikir.

Her tişt qediyayî xuya dikir.

Ez sî salan li bendê mam.

Paşê ez vegeriyam.

Min sîparîşek ji bo tîxên gûzanê yên Gillette da.

Pere pêşîn.

Kesî tu carî nepirsî ka tiştekî wiha çawa gengaz bûbû.

Şêst û yek sal derbas bûne.

Heta îro jî pirs dimînin.

Van demên dawî keça min li min nêrî û got:

«Bibore, Nando.

Ez ji te re nabêjim bavo.

Lê tu kî yî, bi Xwedê?»

Ah.

Ahahahah.