VINCENZO FREGA, 33 SALÎ

Gillettenarrative pêşwaziya te dike. Tu hîn nizanî tu çiqas bextewar î — tu yê tiştekî bistînî, û kesî di berdêla wê de tiştek ji te nexwest. Tu niha dikevî nav dinyaya min, ewqas nêzîk ku tu dikarî dest bidî tîxê. Lê ez tîxan nafiroşim. Ew tenê aîdî diya min e. Dema ev biqede, tu yê êdî ne heman kes bî. Tu yê jixwe li ya din bigerî. Niha, ji vir dest pê bike. Kêliya xwe ji xwe re bigire.

Elisabetta, jina min a dawî—na, bi rastî, jina min a tenê heta îro, 9ê Cotmeha 2026an—bi hiçkehiçk ket odeya min û di nav hiçkan de karî bibêje:

«Ez hestiyar bûm.»

Paşê dest bi girî kir.

Ez ketim fikaran ku tiştekî xirab qewimîbe. Belkî wê yek ji projeyên min ên neqedandî kifş kiribû. An jî kesekî zengila derî lêxistibû, gotibû paşnavê wî Frega ye, û xwestibû bavê xwe bibîne.

Bi bextewarî, ne ev bû ne jî ew.

Ha ha ha.

Telefonek ji kurê me Vincenzo jê re hatibû, ku di temenê nazik ê sî û sê saliyê de wek rêveberê yek ji hîpermarketên herî mezin ên zincîreyeke firotanê ya navdar a almanî li Bakurê Îtalyayê hatibû tayînkirin.

Û ev yek gelek tişt li ser kesayeta wî digot.

Navê wî her tişt eşkere dikir.

Tam wek kalikê wî, yekem ZILAMÊ GILLETTE yê îtalî.

Kesek ku tu li bendê nînî ku hebe.

Min dixwest bizanim wî çawa ev kar bi ser xistibû, ji ber vê yekê min li hûrguliyên ku diya wî dikaribû bide kolan.

Wê ji min re got ku wî, bi tevahî bi însiyatîfa xwe, rêzeyek proje amade kiribûn û bergên wan pêşkêşî tîma rêveberiya bazirganî ya îtalî kiribûn, bi wêneyên RÊZKIRINA REFIKAN re.

Wî her kesê di odeyê de—û her hevrikiyê—li paş xwe hiştibû.

Berê kesî ev nekiribû.

Qedera wî dest pê dikir ku vebe.

Ew yekem bû li Ewropayê.

Hat bîra min ku min jî, di bîst û heşt saliya xwe de, li GILLETTE ITALIA projeyeke wiha amade kiribû. Min wêneyên refikan ên 350 supermarketên li seranserê Calabriayê, ku bi tîma xwe ya merchandisingê ya ku hemû jin bûn re amade kiribûn, pêşkêşî Lijneya îtalî kiribûn.

Wêneyan RÊZKIRINA kevneşopî ya pêşangehê nîşan didan, li tenişta cihgirtineke duyem a berheman, ku rasterast bi xwediyê her firotgehê re li ser hatibû danûstandin.

Min ji xwediyan re digot ku supermarketa wan dê li seranserê cîhanê bê dîtin, ji Mîlanoyê dest pê bike û li Bostonê biqede.

Tu zilamekî calabrî nikaribû tu carî ji jinekê re bibêje na.

Û îro jî, di şêst û yek saliya xwe de, ez tenê dikarim wê piştrast bikim.

Ez tu carî ne bawer bûm ku ew wêne bi rastî dê li seranserê cîhanê bên dîtin.

Lê min karê xwe kiribû.

Firotina tiştê ku kesî tu carî nikaribû bikire:

hêviyek.

Lê tu carî ne sozek.

Ez bawer bûm ku Kalikê Vincenzo, li ku dibe bila bibe, li min û li neviyê xwe dinêrî, û bê guman dê bigota:

«Baş e, xortno. Kar qediya.»

Kenekî herî sivik.

Û paşê:

«Niha, em vegerin ser karê xwe. Noir ji dawiya hefteyê re bihêlin—lê her tim piştî malbatê.»