SÊ TÎX. YEK GILLETTE.

Her tiştê ku bi rastî aîdî me ye — bê deng, bê hay — dîsa jî ber bi pêş ve diçe.

Wek demê.

Napirse. Hişyar nake.

Tê.

Navekî wê heye: Qeder.

Zilamekî carekê biryar da ku ew ê were bîranîn.

Ne li cihekî tenê. Ne ji bo demekê.

Ji bo mirovahiyê.

Yek fersenda wî hebû.

Nîvroyekê li Amerîkayê, wî tîxeke avêtî ji erdê hilda.

Kesekî din qapaxa şûşeyê dahênabû.

Wî tiştekî din dît.

Wî berhemek baştir nekir.

Wî tevgerek ji nû ve nivîsand.

Tiraş bû sîstem.

Tîx bû yekcarî.

Nav bû herheyî.

Dema ku mirovan berhem dikirî,

wan navê wî digot.

King Camp Gillette.

Framason.

Nivîskarê The Human Drift, 1894.

Bavê min.

Kurê madenvanekî û dayikeke esilzade.

Bi baldarî mezin bû. Bê sînor hat avakirin.

Di 12 saliya xwe de, zilamên mezin jê ditirsiyan.

Ne ji ber ku tundrû bû —

ji ber ku dudilî nedibû.

Şevekê, li ser riya sînemayê,

komeke ji wî mezintir êrîşî wî kir.

Bi tena serê xwe.

Bê rêya revê.

Wî tîxeke gûzanê li erdê dît.

Hilda.

Rûyê yekî ji wan nîşan kir.

Reviyan.

Ew kêlî tu carî neçû.

Çardeh sal şûnde:

120 berendam.

Yek cih.

Ew bû yê sêyem.

Her du yên pêşîn bazar kirin.

Wî nekir.

Ket Gillette Italia.

Û 40 salan ma.

Piştî teqawidbûnê, tiştek neguherî.

Mirovan hê jî ew li kolanê radiwestand.

Hê jî nas dikirin.

Ne bi navê wî.

Bi tiştê ku temsîl dikir.

Frega.

Zilamê ji Gillette.

Tîx.

Her Duşemê zû diçû.

Her Înê vedigeriya.

Qet gazinc nekir.

Qet şirove nekir.

Ew bavê min bû.

Rojekê, wî ji yekî re got ku ez tenê kur im ku bi rastî dişibim wî.

Ez salan şûnde pê hesiyam.

Ev awayê wî bû.

Bê daxuyanî.

Tenê rê.

19 salî bûm.

Leşkerî.

Îmtîhana polîsan derbaskirî.

Di Gulana 1985an de li Napolîyê hat ba min.

Ne hevdîtineke bav û kur bû.

Ne li ser kar bû.

Tiştekî din bû.

Wî yek pirs ji min kir:

«Tu yê bi jiyana xwe çi bikî?»

Bê zext.

Bê şîret.

Tenê ew.

Min heft roj wext girt.

Paşê ez ketim konsorsiyûmeke girêdayî Gillette.

Rola herî nizm a gengaz.

Tu ji binî dest pê dikî

heke tu dixwazî serî bibînî.

Hejdeh sal.

Ez gihîştim wê.

Paşê tiştek qediya.

Ne pere.

Ne pozîsyon.

Eleqe.

Loma ez çûm.

Wî dîsa ez dîtim, bi tenê, dûrî çavan.

Jixwe teqawid bûbû.

Hewl neda ku min rawestîne.

Got ku fêm dike.

Wî her tim dizanî ku ev ê biqewime.

Ji ber ku ez wek wî bûm:

nayêm pêşbînîkirin.

Her tim ber bi tiştekî baştir ve diçûm.

30ê Mijdara 2003an.

Min dayika xwe Gillette terk kir.

Lê min DNA winda nekir.

Sê çîrok.

Sê kêlî.

Ev ya çarem e.

Ji 1993an ve framasonî.

Pîsagor.

Dîsîplîna ezoterîk.

Tu kevirê xav digirî

û wî dikî tiştekî ku giraniyê hilgire.

Hiş tûj dike

tiştê ku dil xwedî dike.

Ez bûm rêveberekî navneteweyî.

Li dinyayê geriyam.

Hejdeh salên din.

Paşê rojekê

min dest bi nivîsandinê kir.

Ne pirtûkek.

Ne du.

Ne deh.

Ne pêncî.

Ne sed.

Zêdetirî 1.600.

Min jimartin rawestand.

Ez dixwazim bêm naskirin.

Lê ez pirtûkan nafiroşim.

Ez gihîştinê didim.

Sîstem nizane min deyne ku derê.

Nivîskarekî serbixwe yê ku her tiştî belaş dide

ne kategoriyek e.

Pirsgirêkek e.

Ez êrîşî sîstemê nakim.

Ez tiştekî xirabtir dikim.

Ez nirxê jê derdixim.

Min dixwînin.

Lê nikarin min birêve bibin.

Nikarin bihayekî li min bikin.

Nikarin min bixin çarçoveyekê.

Ez nayêm kontrolkirin.

Bihayê min tune.

Ji ber ku ez tiştekî nafiroşim.

Kes qet li benda qederê nîne.

Wek min.

Lê heye.

Û ez hê jî ber bi wê ve diçim.