LI GILLETTE EM LI MALA XWE NE

Bedeneke îtalî, bi hemû tiştê ku carekê bû, li ber bû ku bi hişekî Amerîkî re bigihîje hev, bi hemû tiştê ku kiribû — di nav bêdengiyên ku ji Dayika Gillette û hînkirinên wê yên bêhempa hatibûn hînbûn de.

Min dizanî çawa rêz li bendewariyê bigirim. Qet bi lez nebûm. Dersa ku min hîn bûbû ev bû: her tişt tê ba yên ku dizanin çawa li bendê bimînin — bê lezgînî, û hê bêtir, bê hêvî.

Bûyîna kesekî ku tiştekî naxwaze her tim mîna nenasekê bû. Ku tu neyê kirîn, hêzê ji mirovekî distîne. Lê girtin bêyî destûr xwestin — ev hînkirina min bû. Bi wî awayî ku her jinek li dinyayê bi awayekî genetîk pê ve hatiye hînkirin.

Rojekê em di heman serşokê de, di heman saetê de, di heman kêliyê de bûn — bavê min û ez, me tiraş dikir. Me her duyan heman civîn di heman demê de hebû, û qaîde her tim yek bû: zû bigihîje, tu carî ne di wextê xwe de.

Wî kêliyekê rawestiya da ku rîtuela min a tiraşê lêkolîn bike û tiştek ferq kir ku ew ecêbmayî hişt. Kişandina yekem a li ser rû ji binî ber bi jor ve diçû, berevajî rêya rih. Ya duyem navend dinixumand. Tenê kişandina dawîn ji jor ber bi jêr ve diçû. Û bi bişirîn, wî ji min pirsî ka kê ez hîn kiriye.

Min bi baldarî li wî nêrî. Wî tu carî bê sedem nedipeyivî. Diviyabû ez niyetên wî yên rastîn deşîfre bikim. Lê tenê bersivek hebû: ez ji te hîn bûm — ji pênc saliya xwe ve, her sibeh min li te dinêrî dema ku te tiraş dikir. Heta dema ku bi taya 40 derece nexweş bû jî, radibû, tiraş dikir û vedigeriya nav nivînan.

Û tiştê ku min ferq kir ev bû ku wî di wê kişandina dawîn de tu carî berevajî rêya rih nediçû. Ji ber ku wî digot beşa hişk nasnameya mêr e — heke tu pir nerm bî, tu dibî jin.

Wê êvara Gulana 2030an, ez di kolanên Bostona xwe de dimeşiyam. Bîranîn dîsa û dîsa derdiketin holê. Çend hêsiran jiyana min, tevahiya wê rêwîtiyê, xistin çarçoveyê.

Ez tenê bi bedenî bi tena serê xwe bûm. Lê bi hişî dorpêçkirî bûm — ji aliyê hemû kesên ku carekê hevokek, henekek, çîrokek, serpêhatiyek dabûn min û bîra min tije kiribûn. Û min wek zarok hîn bûbû ku tu carî hûrguliyan ji bîr nekim. Ji ber ku ew bingehê her axaftineke ciddî ne. Her tim wisa bûbû.

Dema hesabdayînê hatibû. Û ev her tim piştî lîstikeke pokerê ya li ser derenceyan, berî çûyîna malê, tê kirin — tu carî berê.

GILLETTENARRATIVE pêşî li ser radarê xuya bûbû. Paşê ketibû bin çavdêriyê. Paşê hatibû kontrolkirin û piştrastkirin. Û tenê piştî wê bû ew tiştê ku ji bo wê ji dayik bûbû: çîrokek.

Her kesî her tim heman pirs dipirsî: min çawa dikaribû her tiştî tenê bi 1 USD bidim — û min çawa dikaribû her tiştî tenê bi mehê 70 USD ava bikim.

Bersiv di nav wêneyekê de hate dîtin.

Ez di hundirê kozikê de bûm, li ber agir. Û li aliyê din ê çem min li Birca Prudential Center ya Bostonê dinêrî — ku di salên ku mêvandariya min dikir de mala dayika min bû. Û her tim heman ramana min hebû.

Min dikaribû kêfa xwe ji zanîna ka jiyana di hundirê asmanbirekê de çawa ye bigirta. Lê ez azad bûm ku tam li cihê ku lê bûm bimînim — tenê ji ber sedemekê: ez azad bûm.

Nando The Scribe. Kesek ku tu hêvî nakî hebe. Û dîsa jî, ew rast e. Û tu yê wî her tim di nav tiştên ku kirine de bibînî — tu carî di nav tiştên ku gotine de.