DIE HUIS VAN ONVOLTOOIDE SINNE

Elke familie het geheime.

Die meeste daarvan word nooit uitgespreek nie.

Hulle leef in pouses.

Hulle skuil binne onderwerpe waarna niemand terugkeer nie.

Hulle beset stoele aan tafel sonder dat hulle ooit voorgestel word.

Ek het grootgeword in ’n huis wat deur onvoltooide sinne gevorm is.

Niemand het kwaad bedoel nie.

Dit is wat familiegeskiedenis so ingewikkeld maak.

Die diepste invloede kom dikwels sonder bedoeling.

’n Vader leer nie altyd deur woorde nie.

’n Moeder leer nie altyd deur raad nie.

Soms leer hulle bloot deur te verduur.

Soms leer hulle deur stil te bly.

Soms leer hulle deur vrese wat hulle nooit noem nie.

As kind het ek ’n waarnemer geword.

Ek het aandagtig geluister.

Ek het gesigsuitdrukkings dopgehou.

Ek het buie bestudeer.

Lank voordat ek ekonomie, politiek of verhoudings verstaan het, het ek atmosfeer verstaan.

Ek het geweet wanneer spanning ’n kamer binnegekom het.

Ek het geweet wanneer teleurstelling aan tafel gesit het.

Ek het geweet wanneer iemand ’n las gedra het wat hy nie kon benoem nie.

Families teken kaarte.

Nie padkaarte nie.

Kaarte van gedrag.

Hierdie kaarte sê vir ons waar ons kan praat en waar ons moet stilbly.

Hulle sê vir ons watter emosies aanvaarbaar is.

Watter emosies gevaarlik is.

Watter emosies versteek moet word.

Jare lank het ek daardie kaarte gevolg.

Nie omdat ek met hulle saamgestem het nie.

Omdat dit die enigste kaarte was wat ek gehad het.

Eers baie later het ek verstaan dat ’n erfenis selde stoflik is.

Die magtigste erfenis kom verborge.

’n Vrees.

’n Gewoonte.

’n Rol.

’n Stilte.

En eendag, as ons gelukkig is, kyk ons na daardie erfenis en vra ons ’n eenvoudige vraag:

Moet ek dit oordra?

Daardie vraag was die begin van vryheid.