DIE SEUN WAT LEER GLIMLAG HET

My eerste masker het nie as ’n leuen gekom nie.

Dit het as ’n glimlag gekom.

Niemand het my eenkant toe geneem en gesê nie: “Versteek wie jy is.”

Kinders kry selde opdragte wat so direk is. Die lesse kom vermom as goedkeuring. ’n Blik. ’n Knik. ’n Stilte wat verdwyn wanneer jy jou reg gedra.

Ek het vroeg geleer dat mense ontspan wanneer ek glimlag.

Grootmense het minder bekommerd gelyk.

Kamers het kalmer geword.

Spanning het verslap.

Ek het ’n vreemde soort mag ontdek. Nie die mag van krag nie. Nie die mag van gesag nie. Die mag om die lewe vir ander mense makliker te maak.

Aanvanklik het dit onskuldig gevoel.

’n Kind wil harmonie hê soos ’n plant sonlig wil hê.

Maar elke gawe het ’n verborge prys.

Hoe beter ek geleer het om die emosionele weer om my te lees, hoe minder aandag het ek aan my eie klimaat gegee.

Ek het geweet wanneer ander mense teleurgesteld was.

Ek het geweet wanneer hulle kwaad was.

Ek het geweet wanneer hulle gerusstelling nodig gehad het.

Maar ek het selde stilgestaan om te vra wat ek nodig gehad het.

Ek het bedrewe geword in aanpassing.

Daardie vaardigheid sou my goed te pas kom.

Jare later sou dit my help om oor kulture, lande, tale en vastelande heen te werk.

Maar voordat dit ’n professionele bate geword het, was dit bloot ’n oorlewingstrategie.

’n Seun wat probeer het om die vrede te bewaar.

Die probleem met maskers is nie dat hulle ander flous nie.

Die probleem is dat hulle werk.

Hulle werk so goed dat mense uiteindelik die vertoning begin beloon.

En sodra ’n vertoning toegeneentheid, goedkeuring en ’n gevoel van samehorigheid begin oplewer, word dit gevaarlik om dit af te haal.

Jy loop die gevaar om die gehoor te verloor.

Dus het ek aangehou glimlag.

Nie omdat ek gelukkig was nie.

Omdat dit verwag is.

En êrens binne daardie glimlaggende kind het ’n vraag gewoon wat my dekades lank sou volg:

As almal lief is vir die masker, wat gebeur met die gesig daaronder?