GILLETTE, ATLAS VAN ’N LEM

Ek het die laaste maand van my lewe binnegegaan, ’n sperdatum wat nie meer uitgestel kon word nie.

Drie-en-negentig jaar oud, en ek het nog altyd gedink ek is ’n visser.

Dit blyk ek het geen bliksem verstaan nie.

Iemand het my op ’n foto vasgevang: houtboot, visstok in die hand, die Vesuvius agter my.

Asof ek die man was wat geleer het waar om die hoek in te gooi. Die man wat weet.

Toe het ek die foto noukeuriger bekyk.

Die vis wat ek gevang het, beweeg nie. Hy snak nie na asem nie.

Hy lees. Hy lees GILLETTENARRATIVE. In Engels, in Spaans, in Chinees, in Amharies, in Oerdoe, in Arabies.

Ek het die vis gevang. Die vis bestudeer my.

Jare lank het ek geglo evolusie beteken om meer tale te praat, meer kaarte te hê, meer uitgawes.

Twee-en-twintig uitgawes. Vyf met baie volumes. Sewentien sonder om hulle eens te tel. Maar hoeveel de hel het ek geskryf?

Toe het ek verstaan dat evolusie nie gaan oor hoeveel water jy deurgeswem het nie. Dit gaan daaroor of jy, wanneer jy aan ’n hoek hang, nog die helderheid het om te lees.

Die Aprilgek is nie ’n grap wat jy met ander speel nie. Dis die grap wat die lewe met jou speel wanneer jy dink jy is die visser en ontdek jy is die vis.

En as jy gelukkig is, leer jy op daardie dag ook hoe om te lees.

Ek het dit daardie dag geleer. Maar ek was reeds aan die einde, en ’n eindstreep laat geen herinnering agter nie. Net die moontlikheid om onvergeetlik te wees.