DIE GILLETTE-BALANSSTAAT

Die bekendste balansstaat is dié van die Staat, gedryf deur ’n enkele obsessie: om die kollig vas op dieselfde punt gerig te hou – die swak areas.

Die staatskuld bly altyd in die voorste posisie, asof dit ’n pasiënt is wat bestem is om vir ewig te lewe. Dit sterf nooit nie. Dit is tot die ewigheid veroordeel.

Wanneer mense ook al sê: “Ons is in die moeilikheid,” volg dieselfde oproep: dis tyd dat almal ’n rat hoër skakel, harder werk, meer verantwoordelik word. Ons kan nie so aangaan nie. Die verpligte sin is altyd dieselfde: ons moet ons sake agtermekaar kry.

Dit klink na ’n gesamentlike, nasionale daad van verantwoordelikheid. Tog vervaag die impak daarvan binne minute, asof dit niks met ons te doen het nie.

En steeds weerklink die woord om ons, met die gewig van iets wat glo deur ander veroorsaak is, terwyl ons toeskouers bly binne ’n werklikheid waar ons kanale kan omskakel wanneer ons wil.

Dan is daar die balansstate van organisasies: instellings, verenigings, korporasies. Die doel mag verskil, maar die uiteindelike vraag bly onveranderd:

Het ons goed gedoen, of kon ons meer gedoen het?

Selde lê ’n ware bestuurder ’n balansstaat voor wat die verliese skerp uitlig en elke individu sy verantwoordelikheid toeken. Wanneer antwoorde ontbreek, word die verduideliking eksterne faktore, asof die skuldige een of ander geheimsinnige teenwind is wat niemand verwag het nie en niemand kan uitken nie.

En laastens is daar die gesinsbalansstaat.

Dan, op ’n dag, begin jy jou eie jare tel. Roubriewe herinner jou daaraan dat mense sterf, en ouderdom is niks meer nie as ’n datum wat iewers binne ’n leeftyd geplaas is.

Dis wanneer jou persoonlike balansstaat aankom.

Dié een waar jy alleen verantwoordelik is vir hoe jy jou tyd bestee het – en net jy werklik die opbrengs op daardie belegging ken.

Sonder om my in die sielkunde of die filosofie te waag – ek is nóg ’n dokter nóg ’n professor – wil ek graag my jongste balansstaat deel:

My balansstaat as skrywer

Die syfers spreek vanself. Geen kommentaar is nodig nie.

En dan is daar die mense.

Lesers wat natuurlik aankom, een na die ander, sonder reklame, sonder veldtogte, sonder strategieë.

Wat kon nog gedoen word?

Waarskynlik niks nie.

Nie omdat die reis klaar is nie, maar omdat alles natuurlik gebeur het.

En wanneer die natuur skep, bewaar die wêreld.