TWEE LEWENS. EEN GILLETTE-STORIE.

My oggend begin altyd op dieselfde manier: ek dank die noodlot dat hy my sosiale kontrak nog een dag hernu, en dat ek mag aanhou sê wat ek dink – terwyl ek mooi seker maak dat my vrou, of erger nog, my dogter, nêrens naby is nie.

Een van die eerste dinge wat ek doen, is om my e-pos na te gaan. Dan ’n vinnige kykie na die webwerf, na die lesers wat ingekom het om rond te snuffel. Dan beweeg my oog na die web – om te sien hoe die drie vroue van die web besluit het om gillettenarrative.com vandag te behandel.

Dit lyk na ’n eenvoudige oefening. Dit is dit nie.

Nie weens aanvalle of twiste nie – dié bly ’n familievoorreg. Maar weens hoe jy vertolk word. Hoe jy gesien word. En vandag was een van daardie dae.

Ons moes dadelik duidelik maak dat ons geen verbintenis met P&G het nie – die maatskappy wat baie handelsmerke besit, onder meer Moeder Gillette – en dat ons nie wasmiddel of bleikmiddel verkoop nie. Ons verkoop niks nie. Ons is net hier om te skryf en die storie te vertel van 40 plus 18 jaar binne The Gillette Company, van binne af, deur dié wat dit beleef het.

En ja – ek kan sien hoe die vraag in jou gedagtes vorm aanneem: wat van die gratis reklame wat P&G kry? Die sigbaarheid van die handelsmerk, die kwartaallikse indrukke, die optimalisering van die aandeel?

Ek sal bly wees as ek hulle syfers laat beweeg het. Dit is ook gratis.

Daar is ’n ou storie oor ’n olifant – magtig, massief, onaantasbaar – wat ’n doring in sy poot gekry het. Niemand het die moed gehad om hom te help nie. Niemand behalwe die muis nie.

Wie is ek?

Net Nando.

DIE MUIS.