DIE GILLETTE-RITME

Een van die herinneringe uit die tyd toe ek 13 was en musiek gestudeer het, is iets wat professor Romolo, wat nou na ’n beter lewe oorgegaan het, altyd vir my gesê het: “Na die duiwel met die musiekteorie – dit is die enigste ware uitdrukking van die siel.”

Dit het dus nie gegaan oor besinning binne een of ander kognitiewe of emosionele fase nie, maar eenvoudig oor ’n diep innerlike gevoel, heel anders, en bowenal diep persoonlik.

Toe, met die verloop van die jare, het ek veranderinge in my eie tydsberekening opgemerk, en wat vreemd gevoel het, was die ritme – nooit dieselfde nie, altyd anders – beleef uit noodsaak, nie uit begeerte nie.

Dit was toe dat ek opgehou het om te hardloop, maar saans, wanneer ek my in die jong sosiale netwerke gewaag het, het ek op video’s afgekom met lyste van mense wat na ’n beter lewe oorgegaan het, amper sonder dat iemand dit agtergekom het, te midde van hul suksesse en rykdom – waar ek ’n ritme gevind het wat niemand ooit kon voorsien het nie.

Dit is toe dat ek verstaan het: ek het nie geweet hoeveel tyd ek oorgehad het om dinge te doen nie, en ek het besef daar is geen einde nie, want elke enkele dag is ’n nuwe begin.

My GilletteNarrative.com is presies dit – daardie ritme waarop jy nie ’n horlosie kan sit nie, want net dit ken die uitwerking wat almal in stilte sal ontvang, net soos Moeder Gillette ons nog altyd geleer het.

Aangename kennis, met elkeen van julle, een vir een – dit is ek, steeds by julle, en vir altyd binne die skryfwerk, soos onvergeetlike tyd.