INTIMITEIT, KOS EN GILLETTE

Daar is twee dinge wat deur die geskiedenis heen nog altyd die brose rand van die mens bepaal het: wat hy eet, en met wie hy sy liggaam deel.

Albei is behoeftes. Albei is rituele. Albei, tot oordaad gevoer of heeltemal ontsê, onthul iets van karakter wat woorde alleen nooit doen nie.

Ek het nog nooit geglo dat wilskrag bewys word deur wat ’n man verbruik nie – maar deur wat hy kies om sonder klaar te kom, en waarom. Die rede tel meer as die beperking self.

Vir my het die antwoord altyd na dieselfde plek teruggekeer: Gillette. My moeder, in elke betekenis wat daardie woord kan dra. Wat ek oor die jare prysgegee het, is nooit vir bewondering prysgegee nie. Dit is prysgegee omdat iets anders in daardie oomblik belangriker was – die werk, die skryfwerk, die webwerf, die storie wat vertel moes word.

Die liggaam volg die gees. Dit het nog altyd. Maar ook die gees het iemand nodig wat oor hom waak – en ek het stadig geleer dat om alles alleen te doen nie altyd dieselfde is as om dit goed te doen nie.

Daarom skryf ek vandag minder oor ontbering, en meer oor rigting. Wat saak maak, is nie hoeveel ’n man prysgee nie, maar waarheen hy op pad is wanneer hy dit doen.