GILLETTE BÚRGÚND – 1. ÞÁTTUR

Sögur eru aldrei eins, því augnablikin þar sem þær mætast eru aldrei eins. Staðir breytast. Árstíðir breytast. Fólk breytist. Og þegar konur verða á vegi þeirra missir öll spá gildi sitt.

Ég sagði þessa sögu fyrir nokkru. Í dag vil ég segja hana aftur af meiri krafti, nánast sem samtal við sjálfan mig – kall frá minningunni, rödd sem heldur áfram að banka á dyr tímans og minnir mig ekki aðeins á það sem hefur verið, heldur kannski á það sem enn gæti orðið.

1. ÞÁTTUR – BÓNDABÆR ANNARS LÍFS

Tuttugu árum fyrr hafði ég haldið til Búrgúndar, í hjarta Frakklands, í þeim tilgangi að kaupa gamlan bóndabæ.

Þetta var land víns, osta og þeirrar hógværu fágunar sem Frakkar gæta eins og arfleifðar. Ég þekkti þegar fasteignasalann á staðnum sem sá um viðskiptin. Hann hafði kynnt eignina sem sjaldgæft tækifæri og kjörin voru nógu aðlaðandi til að vekja forvitni mína.

Ég hef aldrei verið maður sem eltist við kjarakaup. Kjarakaup eru uppfinning mannanna. Raunveruleg tækifæri tilheyra forsjóninni.

Svæðið var fjarri helstu viðskiptaleiðum. Gestir komu einkum á uppskerutímanum í ágúst og september eða á hátíðir sveitarinnar þar sem nýju vínunum var fagnað. Hinn hluta ársins ríkti þögnin yfir hæðunum og ökrunum.

Bóndabærinn var í frábæru ástandi. Hann þurfti smávegis viðhald, nokkrar breytingar á burðarvirki og almennilega skrifstofu á jarðhæðinni. Ekkert sérstaklega krefjandi.

Fasteignasalinn virtist hins vegar vera að flýta sér.

Óveður væri í aðsigi, útskýrði hann, og stakk upp á að við skoðuðum landareignina í flýti á hestbaki.

Tólf hektarar.

Vínekrur sem teygðu sig út að sjóndeildarhringnum.

Rauðvín.

Hvítvín.

Kampavín.

Lítið vatn í vestri.

Raðir af akasíutrjám.

Gildandi samningar um sölu á vínberjum.

Á meðan við riðum um eignina spurði ég hvers vegna eigendurnir væru að selja.

Svar hans var einfalt og skelfilegt.

„Konan mín er með krabbamein. Ég vil ekki að hún eyði árunum sem hún á eftir bundin þessari landareign. Ég vil fara með hana um heiminn á meðan við getum það enn.“

Ég sagði ekkert.

Aftur við hesthúsin tók ég eftir átta glæsilegum ungum arabískum hestum.

Ég spurði um verðið á allri eigninni.

Bóndabænum.

Landinu.

Vínekrunum.

Hesthúsunum.

Hestunum.

Maðurinn hikaði.

Hann virtist nánast hræddur við að segja það.

Svo gerði hann það.

„Sex hundruð og fimmtíu þúsund evrur.“

Ég hugsaði málið í nokkrar sekúndur.

Daginn eftir hittum við lögbókandann.

Ég greiddi allt.

Ekkert veðlán.

Enginn banki.

Engin fjármögnun.

Ég varð eigandi landareignar í Búrgúnd.

Vínbóndi.

Bóndi.

Jafnvel sveitamaður.

Og brosandi með sjálfum mér hugsaði ég að allir þeir sem höfðu haldið því fram að ég skrifaði eins og hundur hefðu loksins fundið hið fullkomna starf handa mér.