GILLETTE BÚRGÚND – 3. ÞÁTTUR

Sögur eru aldrei eins, því augnablikin þar sem þær mætast eru aldrei eins. Staðir breytast. Árstíðir breytast. Fólk breytist. Og þegar konur verða á vegi manns missa spár allt gildi.

Ég sagði þessa sögu fyrir nokkru. Í dag vil ég segja hana aftur af meiri ákefð, nánast eins og samtal við sjálfan mig – kall úr minninu, rödd sem heldur áfram að berja á dyr tímans og minnir mig ekki aðeins á það sem var, heldur kannski líka á það sem enn gæti orðið.

3. ÞÁTTUR – SÍÐASTA UPPSKERAN

Með Sabine mér við hlið virtist framtíðin ekki lengur fjarlæg.

Hún var orðin að stað.

Ég horfði yfir vínekrurnar og sá fyrir mér nýjar árstíðir. Ég hugsaði um börnin mín, börnin þeirra og það sem kynni að verða eftir þegar ég hefði ekki lengur krafta til að ríða um búgarðinn. Árum saman hafði ég eltst við vinnuna.

Ábyrgð.

Áskoranir.

Árangur.

Ég hafði farið um lönd, byggt upp fyrirtæki, kynnst sigrum og ósigrum.

Samt virtist sálarróin hafa valið þetta horn Búrgúndar og konuna sem tíminn hafði óvænt skilað mér aftur.

Sabine gekk við hlið mér á milli vínviðanna.

Við töluðum lítið.

Eftir vissan aldur uppgötvar maður að þögnin segir sannleikann oft skýrar en orðin. Dagarnir liðu af einfaldleika sem ég mundi varla eftir að hafa nokkurn tíma kynnst.

Vínið þroskaðist hægt í tunnunum.

Vínekrurnar fylgdu árstíðum sínum.

Hestarnir hlupu frjálsir um engin.

Börnin mín komu oftar í heimsókn.

Og í fyrsta skipti í mörg ár horfði ég á líf mitt án þess að finna þörf fyrir að breyta neinu.

Og vínið?

Tja, Rómverjar höfðu þegar svarað því.

In vino veritas.

Í víni býr sannleikur.

Grímurnar falla.

Lygarnar veikjast.

Jafnvel grafnar tilfinningar finna að lokum kjark til að tala.

Þannig sá ég nýja lífið mitt fyrir mér.

Búrgúnd.

Vínekrurnar.

Hestarnir.

Sabine.

Börnin mín nálægt.

Ég sjálfur ríðandi á milli raðanna, að skoða klippinguna, að virða fyrir mér hvernig sólarljósið snerti vínviðinn.

Allt virtist loksins vera á sínum stað.

Og ég var orðinn níutíu og eins árs.

Níutíu og eins.

Aldur þar sem maður heldur að hann hafi séð nóg til að ekkert komi honum lengur á óvart.

Ég hafði rangt fyrir mér.

Því aldrei hafði ég búist við að heyra annan bíl koma upp langa heimreiðina að búgarðinum. Annan bíl.

Aðra konu.

Annan ungan mann.

Bíllinn hægði á sér og nam staðar nokkra metra frá okkur.

Ég horfði á Sabine.

Ég horfði á bílinn.

Ég horfði á unga manninn sem steig út.

Örstutta stund fékk ég þá fáránlegu tilfinningu að lífið væri að endurtaka atriði sem ég hafði þegar lifað. Konan lokaði hurðinni og stóð kyrr og virti fyrir sér húsið.

Síðan leit hún á mig.

Hún bar svip manneskju sem ekki hafði komið þangað af tilviljun.

Svip manneskju sem hafði leitað árum saman.

Ég fann Sabine stirðna við hlið mér.

Ég gat ekki heldur hreyft mig.

Konan gekk nokkur skref fram.

Ungi maðurinn hélt sig nálægt.

Hún virti mig vandlega fyrir sér.

Of vandlega.

Eins og hún væri að leita staðfestingar.

Eins og hún væri að reyna að endurheimta eitthvað sem hún hafði heyrt um alla ævi.

Loks brosti hún.

Mildu brosi.

Nánast angurværu.

Síðan spurði hún einnar spurningar.

„Ert þú Ferdinando Frega?“

Ég svaraði ekki strax.

Óttinn kemur ekki alltaf af því sem við þekkjum ekki.

Stundum kemur hann af því sem við gætum borið kennsl á.

Búrgúnd stóð þögul allt í kringum okkur.

Vínekrurnar önduðu undir dvínandi birtunni.

Enginn sagði neitt.

Ekki Sabine.

Ekki ungi maðurinn.

Ekki ég.

Því á þeirri stundu skildi ég dálítið sem níutíu og eitt ár höfðu ekki náð að kenna mér. Lífið gerir sjaldan upp ófrágengna reikninga sína.

Það geymir þá.

Verndar þá.

Leyfir þeim að þroskast hægt, eins og víni sem hvílir í tunnu.

Síðan, einmitt þegar við höldum að sagan sé að enda, opnar það dyr sem við héldum að hefðu verið innsiglaðar að eilífu.

Minningu.

Spurningu.

Eftirsjá.

Konu.

Kannski son.

Kannski gamla ást.

Eða kannski sannleika sem þurfti heila ævi til að ná til okkar.

Ég stóð hreyfingarlaus.

Með Sabine við hlið mér.

Með þessa konu fyrir framan mig.

Með tvo unga menn sem tilheyrðu ólíkum sögum – eða kannski sömu sögunni.

Og í fyrsta skipti fann ég enga þörf fyrir að vita svarið.

Því ég skildi að örlögin höfðu ekki komið til að loka bókinni.

Þau höfðu komið til að bæta við nýrri blaðsíðu.

Og kannski var mikilvægasti kaflinn af öllum aðeins að hefjast, þetta kvöld í hjarta Búrgúndar.