GILLETTE-BANZAI FYRIR HANA

Rosa var napólísk samstarfskona, stjórnandi eins og ég. Hún gekk með þess konar sjálfsöryggi sem þurfti enga þýðingu – öll dagskráin hennar var skrifuð á andlitið, og hver sem kunni að lesa las hana.

Það var nánast óhjákvæmilegt að Vincenzo – einn metri og fimmtíu og átta sentímetrar af metnaði og brothættu – yfirgæfi konu sína og börn fyrir hana. Sumir menn velja ekki. Þeir gefast upp.

Í hvert skipti sem ég mætti henni á göngunum var eins og að stíga inn í japönsku klúbbana þar sem allt er helgisiður, allt er dulkóðað, allt er fjarlægð. Fyrsta látbragðið er bros. Síðan setning á tungumáli sem þú skilur ekki, en þú veist að hin raunverulegu skilaboð liggja einhvers staðar undir.

Á bjagaðri ensku sinni spurði Rosa mig alltaf að því sama: hvers vegna áttu enga vini? Hvers vegna geturðu ekki haldið samböndum lifandi? Hvað stoppar þig? Hvað heldur aftur af þér?

Ég svaraði aldrei. Ekki af því að ég vildi það ekki, heldur af því að ég hafði ekki rétta svarið enn – eða kannski vildi ég ekki gefa henni prófið sem hún bjóst við.

Eitt kvöldið hitti ég hana við inngang hótelsins, þar sem hún beið eftir að einhver gæfi henni far. Hún spurði mig hvert ég væri að fara. Svarið kom auðveldlega:

„Hvert sem er í heiminum, svo lengi sem ég er í örmum þínum.“

Hún skellihló. Við enduðum á því að tala um viðskiptavini, tölur, áætlanir. Það var þá sem hún játaði að svæðisstjórinn eyddi allri mánaðarlegu fjárhagsáætluninni í hana, og að árangur okkar væri aðeins afrakstur okkar eigin hæfni.

Þvílíkur tíkarsonur, hugsaði ég. Svo brosti ég.

Því að það kvöld hafði ég þegar skilið eitt: ég hafði tekið fjárhagsáætlun svæðisstjórans – og hann vissi það ekki enn.

Banzai.