TVÖ LÍF. EIN GILLETTE-SAGA.

Morgunninn hjá mér byrjar alltaf eins: ég þakka örlögunum fyrir að endurnýja samfélagssáttmálann minn um einn dag enn og fyrir að leyfa mér að halda áfram að segja það sem mér finnst – eftir að hafa gætt vandlega að því að hvorki konan mín né, það sem verra er, dóttir mín sé einhvers staðar nálægt.

Eitt það fyrsta sem ég geri er að líta í tölvupóstinn. Svo lít ég snöggt á vefinn, á lesendurna sem komu inn til að skoða sig um. Svo færist augað út á netið – til að sjá hvernig konurnar þrjár á netinu hafa ákveðið að fara með gillettenarrative.com í dag.

Þetta virðist einföld æfing. Það er það ekki.

Ekki vegna árása eða deilna – þær eru áfram sérréttindi fjölskyldunnar. Heldur vegna þess hvernig maður er túlkaður. Hvernig maður er skynjaður. Og dagurinn í dag var einn af þeim dögum.

Við urðum að taka það fram strax að við höfum engin tengsl við P&G – fyrirtækið sem á mörg vörumerki, þar á meðal móður Gillette – og að við seljum hvorki þvottaefni né klór. Við seljum ekki neitt. Við erum hér aðeins til að skrifa og segja söguna af 40 plús 18 árum innan The Gillette Company, innan frá, eins og þeir segja hana sem lifðu hana.

Og já – ég sé spurninguna myndast í huga þínum: hvað með ókeypis auglýsinguna sem P&G fær? Sýnileika vörumerkisins, ársfjórðungslegu birtingarnar, hagræðingu hlutabréfaverðsins?

Ég verð glaður ef ég hreyfði við tölunum þeirra. Það er líka ókeypis.

Til er gömul saga um fíl – voldugan, gríðarstóran, ósnertanlegan – sem fékk þyrni í fótinn. Enginn hafði hugrekki til að hjálpa honum. Enginn nema músin.

Hver er ég?

Bara Nando.

MÚSIN.