GILLETTE OG BANDARÍSKU EGGIN

Flugvélin var nýlent. Konan mín og dóttir mín voru báðar vantrúaðar og tortryggnar: nýtt upphaf hafði breyst í óvissu og það var þeim alveg nýtt að heyra svo marga tala annað tungumál.

JFK-flugvöllur í New York tók á móti okkur. Fyrir mig þýddi það að koma heim – til lands míns – sem hafði breyst úr fyrirheiti um sjálfsmynd í landvinning og nýtt sjónarhorn.

Í stuttu máli: þegar storkurinn átti að skila mér af sér í New York fyrir 61 ári blindaðist hann og heillaðist af kalabrískum hauki og ákvað að skilja mig eftir í hlíðum Aspromonte-fjalla. En það er önnur saga.

Við sóttum farangurinn og settumst upp í gulan leigubíl. Bílstjórinn spurði hvert ferðinni væri heitið og ég gaf honum heimilisfangið. Svo spurði hann hvaðan við kæmum og hvaðan ég væri upprunalega.

Ég svaraði: „Queens, NY.“

Alla leiðina ríkti alger þögn. Þegar við komum á áfangastað spurði ég hvað ferðin kostaði: „22 USD með korti; ef þú borgar í reiðufé, 14 USD.“

Ég horfði vingjarnlega á hann og hann sagði: „Ég vann í 12 ár í Napólí og lærði að aðeins svona get ég haldið áfram að borga fyrir ósiðina mína. Og á farangrinum sá ég að þið voruð að koma frá Ítalíu. Velkominn til New York.“

Húsið var nýtt og fallegt, með einum inngangi frá götunni og aðeins fáeinum þrepum upp. Konurnar tvær litu hvor á aðra og töluðu saman í þögnunum – en ég, með „kvennakóðann“ minn innbyggðan frá fæðingu, gat lesið blæbrigðin og hugsanirnar á bak við augnaráð þeirra.

„Við erum komin heim,“ sagði ég við þær. „Seinna fer ég og kaupi í matinn.“

Ég fór út að birgja mig upp af mat. Mér líkar ekki við stórmarkaði: Walmart tekur á móti öllum, en viðskiptavinirnir borga dýrt hjá Walmart. Birgjarnir mínir eru áfram litlu hverfisbúðirnar, staðirnir þar sem nokkur orðaskipti eða einn brandari gera mér kleift að safna raunverulegum fréttum – og skrifa um líf mitt.

„En egg, Jack, hvar get ég keypt þau fersk?“

„Í götunni hér fyrir aftan er Tyrki sem heitir Kan. Hann á sjálfur nokkrar hænur sem hann gætir vel. Athugaðu hvort hann hafi það sem þú ert að leita að.“

Nokkrum skrefum síðar var ég kominn. Hann talaði meira að segja ítölsku – og þá byrjuðu óvæntu uppákomurnar.

Hann fór með mig aftast í búðina til að sýna mér hænurnar sínar: ég taldi aðeins níu, og ein þeirra var með blett á vængjunum í litum ítalska fánans. Forvitinn spurði ég hvað það þýddi.

Stoltur sagði hann: „Þetta er Camilla. Hún kemur frá Ítalíu, frá Napólí – úr Forcella-hverfinu. Frændi minn gaf mér hana. Hún verpir dásamlegum eggjum. Þetta eru egg sem má drekka fersk, það þarf ekki að sjóða þau. Ég gef dömunum mínum aldrei kemísk efni – bara náttúrulegt fóður, eins og við gerum í Tyrklandi.“

Hann spurði hvort ég vildi smakka og auðvitað þáði ég það: „Hvaða tilefni gæti verið betra?“

Við settumst við lítið borð inni í búðinni og spjölluðum saman, og hann færði mér disk með þremur eggjum.

„Camilla mín var rétt í þessu að verpa þeim. Nando, þú ert heppinn maður,“ sagði hann.

Þau voru volg viðkomu. Ég beið eftir að hann settist áður en ég hélt samtalinu áfram.

Hann spurði hvað ég vildi drekka. „Amerískt kaffi, takk.“

Ég byrjaði að stinga gat á fyrsta eggið – en það kom ekkert gat. Ég reyndi annað, svo það síðasta.

Öll þrjú voru harðsoðin.

…Kraftaverk. Við vorum í Ameríku.

Hæna sem verpir eggjum sem eru þegar soðin – það þarf ekki að elda þau. Ég sýndi hvorki undrun né ótta; ég spurði Kan bara hvað hann vildi fá fyrir Camilla. Hann spurði hvers vegna.

Hann brosti: „Líkuðu þér eggin?“

Ég sagði honum að ég vildi gefa hana dóttur minni, sem elskar hænur.

Innra með mér hugsaði ég: annaðhvort milljón dala verkefni… eða svik sem biðu þess að einhver skildi þau.

Ég borgaði, kvaddi og fór. Ég minntist ekki á þetta við nokkurn mann, en daginn eftir fór ég aftur.

„Góðan daginn, Kan. Gæti ég fengið fleiri drykkjarhæf egg í dag?“

„Auðvitað, fáðu þér sæti. Ég kem með þau strax.“

„Mig langar að fara inn í hænsnakofann og sækja þau beint undan Camilla.“

„Því miður, Nando, en í gærkvöldi elduðum við hana fyrir afmælisveislu. En ég kem með önnur egg handa þér.“

Sami siður, sama borð, sami diskur: þrjú fersk egg, ætluð til drykkjar – en enn og aftur harðsoðin og tilbúin til átu.

Ég borgaði, fór og hugsaði: ameríski draumurinn.

Eða kannski… er það hann sem er að reyna að finna mig – og hefur ekki enn tekist það?

Velkominn til Ameríku