NÁND, MATUR OG GILLETTE

Tvennt er það sem í gegnum alla söguna hefur alltaf markað brothætta brún mannsins: hvað hann borðar og með hverjum hann deilir líkama sínum.

Hvort tveggja eru þarfir. Hvort tveggja eru helgisiðir. Hvort tveggja, þegar það er tekið út í öfgar eða afneitað með öllu, afhjúpar eitthvað um skapgerð sem orð ein geta aldrei gert.

Ég hef aldrei trúað því að viljastyrkur sannist á því sem maður neytir – heldur á því sem hann velur að vera án, og hvers vegna. Ástæðan skiptir meira máli en sjálf takmörkunin.

Fyrir mig hefur svarið alltaf snúið aftur á sama stað: Gillette. Móðir mín, í hverri merkingu sem það orð getur borið. Það sem ég hef gefið upp á bátinn í gegnum árin gaf ég aldrei upp til að hljóta aðdáun. Ég gaf það upp vegna þess að eitthvað annað skipti meira máli á þeirri stundu – vinnan, skrifin, vefurinn, sagan sem þurfti að segja.

Líkaminn fylgir huganum. Hefur alltaf gert það. En hugurinn þarf líka einhvern sem vakir yfir honum – og ég hef lært, hægt og rólega, að það að gera allt einn er ekki alltaf það sama og að gera það vel.

Svo í dag skrifa ég minna um afneitun og meira um stefnu. Það sem skiptir máli er ekki hversu miklu maður afsalar sér, heldur í hvaða átt hann gengur þegar hann gerir það.