BÎLANÇOYA GILLETTE

Bîlançoya herî navdar ya dewletê ye, ku ji aliyê yek xeyalekê ve tê ajotin: ronahiyê her tim li ser heman xalê hiştin — deverên qels.

Deyna giştî her tim di rêza pêşîn de dimîne, wek ku nexweşekî be ku qedera wî ew be her û her bijî. Qet namire. Ew bi ebedîbûnê hatiye mehkûmkirin.

Her gava ku mirov dibêjin, «Em di tengasiyê de ne,» heman bang dişopîne: dem hatiye ku her kes vîtesê biguherîne, bêtir bixebite, bêtir berpirsiyar bibe. Em nikarin bi vî awayî bidomînin. Hevoka ferz her tim heman e: divê em xwe berhev bikin.

Wek kiryareke berpirsiyariyê ya kolektîf û neteweyî xuya dike. Lê bandora wê di nav çend deqeyan de diqede, wek ku tu têkiliya wê bi me re tune be.

Û dîsa jî, ev peyv li dora me deng vedide, giraniya tiştekî ku tê gotin ji aliyê yên din ve hatiye kirin hildigire, dema ku em di nav rastiyekê de temaşevan dimînin ku em dikarin kengî bixwazin kanalê biguherînin.

Paşê bîlançoyên rêxistinan hene: sazî, komele, şirket. Armanc dibe ku cuda be, lê pirsa dawîn neguherî dimîne:

Me baş kir, an me dikarîbû bêtir bikira?

Kêm caran rêveberekî rastîn bîlançoyekê pêşkêş dike ku windahiyan bi hûrgiliyên tûj nîşan bide û berpirsiyariyê bide her kesî. Dema bersiv kêm bin, ravekirin dibe faktorên derve, wek ku sûcdar hin bayên dijber ên nepenî bin ku kesî li benda wan nebû û kes nikare wan nas bike.

Û di dawiyê de, bîlançoya malbatê heye.

Paşê rojekê, tu dest bi jimartina salên xwe dikî. Daxuyaniyên şînê bi bîra te tînin ku mirov dimirin, û temen ji tarîxeke ku li cihekî di nav jiyanekê de hatiye danîn ne zêdetir e.

Wê gavê bîlançoya te ya şexsî tê.

Ew a ku tenê tu berpirsiyar î ji ka te demê xwe çawa derbas kiriye—û tenê tu bi rastî qezenca wê veberhênanê dizanî.

Bêyî ku ez bikevim nav psîkolojî an felsefeyê—ez ne doktor im û ne jî profesor—ez dixwazim bîlançoya xwe ya dawîn bi we re parve bikim:

Bîlançoya min wek nivîskar

Hejmar bi xwe diaxivin. Tu şîrove ne hewce ye.

Û paşê mirov hene.

Xwendevanên ku bi awayekî xwezayî tên, yek li pey yê din, bê reklam, bê kampanya, bê stratejî.

Çi dikarîbû bêtir were kirin?

Belkî tu tişt.

Ne ji ber ku rêwîtî qediyaye, lê ji ber ku her tişt bi awayekî xwezayî çêbû.

Û dema xweza diafirîne, cîhan diparêze.