ŞÊWIRDARIYA GILLETTE YA BELAŞ

Êvara berê ez gihîştibûm dikana fêkîfiroşê xwe, yek ji xwendevanên min ên îtalî yên pêşîn.

Wî ji min re got ku wî pirtûkek ji Gillette Saga xwendiye, bi navê «DERVEYÎ HER PÊŞBÎNIYÊ,» û ji bilî spasiya min ku min di nav vegotinê de rolek dabû wî, wî ji min pirsî ka divê ew çi bike.

Min jê re şêwirdariyeke belaş ji bo dikana wî pêşkêş kir, ji ber ku min qet fêkî û sebze nefirotibûn, tenê her tim xerîdarê wan bûm.

Li gorî qaîdeya Dayika Gillette ya pîroz, min ji destpêkê ve hişyarî da wî: rêbaz dê xwedûrxistin be (ku qanûn destûrê dide), ne revandina bacê (ku ji çavbirçîtiyê tê) — xeteke zirav ku gelek kesên di bazara wî de nizanibûn çawa xêz bikin.

Min tiştên ku xera dibin li hember yên ku xera nabin, berhemên demsalî, tarîxên dawîbûnê destnîşan kirin, û wî, dema li min dinêrî, got: lê em bawer in ku te qet ev berhem nefirotine?

Wêneyên rojane yên bi tarîx, her carê ku tiştên xerabûyî tên avêtin, girîng in da ku avêtin û windahî bên tomarkirin. Wêne, bi rapora rojane re (tarîx, berhem, giranî) tê parastin, delîla dîtbarî ya berbiçav e ku belgeyên hesabdariyê piştgirî dike — ew e ya ku delîlê di teftîşekê de xurt dike.

Nirxandina tiştên ku xera dibin — sînorekî 5% li ser dahatê dahênaneke min a edebî bû, qanûneke bacê ya wisa tune ye, tenê ji bo ku sînorek bidim wî da ku amûra ku min dida destê wî neteqe.

Nebûna vegerandinê ji bo hin rêzên berheman, ji ber peymanên domdar ên bi pêşkêşkeran re, windahiyeke xebatê pêk tîne — şertekî peymanê yê naskirî ku divê wek çarçove ji hesabdar re were nîşandan, ne wek anomaliyek di şopandinê de.

Ev xal, bi rapora rojane ya jixwe amadekirî re, bingeha ku hesabdar bi kar tîne da ku muameleya bacê ya rast destnîşan bike pêk tînin.

Dema ez rawestiyam da ku bihêlim ew hîs bike ku ez ne hesabdar im, wî ez bi hişkî hembêz kirim, spasiya min kir, û paketek berhem girt da ku diyarî min bike — lê min qebûl nekir.

Ew tenê gihîştineke belaş bû, wek ya li ser gillettenarrative.com ya min.