GILLETTE BURGUNDY — அங்கம் 1

கதைகள் ஒருபோதும் ஒன்றுபோல இருப்பதில்லை, ஏனெனில் அவை சந்திக்கும் தருணங்கள் ஒருபோதும் ஒன்றுபோல இருப்பதில்லை. இடங்கள் மாறுகின்றன. பருவங்கள் மாறுகின்றன. மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள். பெண்கள் அவர்களின் பாதைகளைக் கடக்கும்போது, முன்கணிப்பு தன் மதிப்பையெல்லாம் இழந்துவிடுகிறது.

இந்தக் கதையைச் சில காலத்துக்கு முன் சொன்னேன். இன்று அதை இன்னும் அதிகத் தீவிரத்துடன் மீண்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன், கிட்டத்தட்ட என்னுடனேயே ஓர் உரையாடலாக — நினைவிலிருந்து வரும் ஓர் அழைப்பு, காலத்தின் கதவைத் தட்டிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு குரல்; இருந்தவற்றை மட்டுமல்ல, ஒருவேளை இன்னும் இருக்கக்கூடியவற்றையும் எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

அங்கம் 1 — இரண்டாம் வாழ்க்கையின் பண்ணை வீடு

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன், ஒரு பழைய பண்ணை வீட்டை வாங்கும் நோக்கத்துடன், பிரான்ஸின் இதயத்தில் உள்ள Burgundy-க்குப் புறப்பட்டிருந்தேன்.

அது ஒயினின், பாலாடைக்கட்டியின், பிரெஞ்சுக்காரர்கள் ஒரு பரம்பரைச் சொத்தைப் போலக் காத்துவரும் அந்த அடக்கமான நேர்த்தியின் நிலம். ஒப்பந்தத்தைக் கையாண்ட உள்ளூர் ரியல் எஸ்டேட் முகவரை எனக்கு ஏற்கெனவே தெரியும். அவர் அந்தச் சொத்தை ஓர் அரிய வாய்ப்பாக முன்வைத்திருந்தார்; நிபந்தனைகள் என்னை ஆர்வமூட்டும் அளவுக்குக் கவர்ச்சிகரமாக இருந்தன.

நான் ஒருபோதும் மலிவு விலை வேட்டைக்காரனாக இருந்ததில்லை. மலிவு விலைகள் மனிதக் கண்டுபிடிப்புகள். உண்மையான வாய்ப்புகள் தெய்வ சித்தத்தைச் சேர்ந்தவை.

அந்தப் பகுதி முக்கிய வணிகப் பாதைகளிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தது. பார்வையாளர்கள் பெரும்பாலும் ஆகஸ்ட், செப்டம்பர் அறுவடைக் காலங்களிலோ, புதிய ஒயின்களைக் கொண்டாடும் உள்ளூர்த் திருவிழாக்களுக்கோதான் வந்தனர். ஆண்டின் மீதி நாட்களில், குன்றுகளையும் வயல்களையும் மௌனம் ஆண்டது.

பண்ணை வீடு மிகச் சிறந்த நிலையில் இருந்தது. சிறிது பராமரிப்பும், சில கட்டமைப்புச் சீரமைப்புகளும், தரைத்தளத்தில் ஒரு முறையான அலுவலகமும் தேவைப்பட்டன. குறிப்பாகக் கடினமானது எதுவும் இல்லை.

ஆனால் முகவர் அவசரத்தில் இருப்பதுபோலத் தோன்றினார்.

ஒரு புயல் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று விளக்கி, தோட்டத்தைக் குதிரையில் விரைவாகப் பார்வையிடலாம் என்று பரிந்துரைத்தார்.

பன்னிரண்டு ஹெக்டேர்.

அடிவானம் வரை நீளும் திராட்சைத் தோட்டங்கள்.

சிவப்பு ஒயின்கள்.

வெள்ளை ஒயின்கள்.

Champagne.

மேற்கே ஒரு சிறிய ஏரி.

அகாசியா மரங்களின் வரிசைகள்.

திராட்சை விற்பனைக்கான நடப்பு ஒப்பந்தங்கள்.

சொத்தின் வழியே குதிரையில் சென்றபோது, உரிமையாளர்கள் ஏன் விற்கிறார்கள் என்று கேட்டேன்.

அவருடைய பதில் எளிமையானது, நொறுக்கக்கூடியது.

“என் மனைவிக்குப் புற்றுநோய். அவள் தன் மீதமுள்ள ஆண்டுகளை இந்தத் தோட்டத்துடன் கட்டுண்டு கழிக்க வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் முடியும்போதே அவளை உலகம் முழுக்க அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன்.”

நான் எதுவும் பேசவில்லை.

குதிரைலாயத்துக்குத் திரும்பியதும், எட்டு அற்புதமான இளம் அரேபியக் குதிரைகளைக் கவனித்தேன்.

முழுச் சொத்தின் விலையையும் கேட்டேன்.

பண்ணை வீடு.

நிலம்.

திராட்சைத் தோட்டங்கள்.

குதிரைலாயங்கள்.

குதிரைகள்.

அந்த மனிதர் தயங்கினார்.

அதைச் சொல்லவே கிட்டத்தட்ட பயப்படுவதுபோலத் தோன்றினார்.

பிறகு சொன்னார்.

“அறுநூற்று ஐம்பதாயிரம் யூரோ.”

சில விநாடிகள் யோசித்தேன்.

மறுநாள் நோட்டரியைச் சந்தித்தோம்.

முழுத் தொகையையும் செலுத்தினேன்.

அடமானம் இல்லை.

வங்கி இல்லை.

கடனுதவி இல்லை.

Burgundy-இல் ஒரு தோட்டத்தின் உரிமையாளரானேன்.

ஒரு திராட்சை விவசாயி.

ஒரு விவசாயி.

ஒரு கிராமத்தானும் கூட.

எனக்குள்ளேயே புன்னகைத்தபடி நினைத்தேன்: நான் நாயைப் போல எழுதுகிறேன் என்று சொன்ன எல்லோரும் கடைசியில் எனக்குப் பொருத்தமான தொழிலைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள் என்று.